tag:blogger.com,1999:blog-61491997543019284622012-01-16T14:16:54.736+02:00Ε Π Ι Λ Ε Γ Μ Ε Ν Α Κ Ε Ι Μ Ε Ν Α Σ Υ Γ Χ Ρ Ο Ν Η Σ Ε Λ Λ Η Ν Ι Κ Η Σ Α Υ Τ Ο Γ Ν Ω Σ Ι Α ΣΠΥΡίΣΠΟΡΟΣnoreply@blogger.comBlogger1271100tag:blogger.com,1999:blog-6149199754301928462.post-56151453603406584832012-01-16T14:14:00.001+02:002012-01-16T14:16:54.745+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Πρώτα ήρθαν οι Αλβανοί<br /><br />Και πήραν τις δουλειές των χτιστών και των εργατών της γης<br /><br />Κι εγώ, που δεν ήμουν τίποτα από τα δυό, είπα: "Καλά είναι..Γίνονται και οι δουλειές φθηνότερα".<br /><br />Και μετά άρχισαν να κλέβουν τα σπίτια στα χωριά.<br /><br />Αλλά εγώ, που δεν έχω σπίτι σε χωριό, είπα δεν πειράζει...<br /><br />Τι κι αν μας μισούν, κι αν δεν συνυπογράφουν ΑΟΖ...Τι κι αν έδωσαν τον Αυλώνα ΜΑΣ στον προαιώνιο εχθρό για να ελλιμενίζει το Στόλο του στα νώτα μας και να μας χτυπήσει πισώπλατα;<br /><br />Ας είμαστε ανοιχτόμυαλοι...<br /><br />Κι αυτά το ΟΥΚ και το Λιμενικό, όλοι Φασίστες είναι. Μα συνθήματα ήταν αυτά στην παρέλαση; Εκθέτουν τη χώρα διεθνώς!<br /><br />Πώς; Οι Αλβανοί γράφουν στα σχολικά τους βιβλία για Τσαμουριά και Μεγάλη (Φυσική) Αλβανία; Σιγά μην πέσουμε στο επίπεδό τους! Εμείς είμαστε Ελευθεριακοί!!! <br /><br />Μετά ήρθαν οι Μαύροι<br /><br />Και άρχισαν πουλώντας CDs και DVDs πειρατικά, καταστρέφοντας τα μαγαζιά<br /><br />Κι εγώ, που δεν είχα videoclub ή δισκοπωλείο, είπα: Δεν πειράζει.<br /><br />Αγόραζα και κανένα πειρατικό που και που.<br /><br />Κι έκανα και το μάγκα στην παρέα παζαρεύοντας (άσχετα που τα μισά δεν «παίζανε»).<br /><br />Και φέρανε πρέζα με AIDS και εξαπλασιάστηκαν τα κρούσματα στους εξαρτημένους<br /><br />Αλλά εγώ, που εξαρτώμαι μόνο από τα λεφτά, είπα και τι έγινε...<br /><br />Βγαίνουν από τη μέση τα πρεζόνια.<br /><br />Αργότερα ήρθαν οι Κινέζοι<br /><br />Και έφεραν ρούχα φτηνά και παράνομα και ρήμαξαν τις βιοτεχνίες και τα μαγαζιά.<br /><br />Κι εγώ, που φοράω μόνο ξένα επώνυμα, είπα άσε τη φτωχολογιά να ντυθεί φτηνά.<br /><br />Και τι με νοιάζει που η Ιταλική Μαφία είναι από πίσω...<br /><br />Ή μπας κι έχω φυτείες βαμβάκι και θα χάσω έσοδα;<br /><br />Κάπου τότε ήρθαν οι Ρουμάνοι<br /><br />Κλέφτες με ακροβατική δεινότητα που έμπαιναν και στα πιο ψηλά σπίτια.<br /><br />Αλλά αγόρασα συναγερμούς και πόρτες ασφαλείας και χρηματοκιβώτιο.<br /><br />Και είπα: Άσε τους χαζούς να ανησυχούν...<br /><br />Και θαύμαζα πώς σκαρφαλώνανε τόσο ψηλά κάθε που έκλεβαν γνωστό μου.<br /><br />Μαζί ήρθαν και οι Ανατολικιές<br /><br />Και οι νέες κι όμορφες έγιναν π@#@#@νες και οι γριες γηροκομούσαν.<br /><br />Και γ@#@#@, εγώ κι οι φίλοι μου, #@#@#@ που δεν βλέπαμε ούτε στα όνειρά μας...<br /><br />Και οι συνταξιούχοι χήροι παντρεύτηκαν με δέλεαρ τη σύνταξή τους...<br /><br />Και οι αναλογιστικές μελέτες των ταμείων τινάχτηκαν στον αέρα...<br /><br />Αλλά είπα: Ας είναι καλά η ιδιωτική ασφάλεια, δεν έχω ν'ανησυχώ.<br /><br />Κι αντί να υπάρχουν οργανωμένα και νόμιμα γηροκομεία,Όπου οι γέροι θα ζούσαν παρέα με επιστημονική φροντίδα...Οι φίλοι μου τους άφησαν απομονωμένους με γηροκόμες που τους κλέβουν<br /><br />Και είπα: Καλύτερα, ας μείνουν στα σπίτια τους...<br /><br />Ήρθαν όμως και οι Γεωργιανοί κι οι Ρώσοι<br /><br />Ανήλεοι εγκληματίες, για τους οποίους η ανθρώπινη ζωή δεν έχει καμμιά αξία<br /><br />Και πρώτα πήραν τον έλεγχο της νύχτας και την προστασία<br /><br />Και οι φυλακές έγιναν το φέουδό τους και τα Καλάσνικωφ καθημερινότητα<br /><br />Αλλά εμένα τι με νοιάζει; Μήπως έχω νυχτομάγαζο; Ας φροντίσει η Αστυνομία, τζάμπα (δεν) πληρώνω φόρους;;;<br /><br />Και οι Πολωνές και οι Ουκρανές<br /><br />Γίναν καθαρίστριες και υπηρέτριες και ξέμαθα να βάζω πλυντήριο και να σιδερώνω<br /><br />Και η γυναίκα μου κάνει μανικιούρ κάθε εβδομάδα, οπότε γιατί να τα χαλάει;<br /><br />Ούτως ή άλλως άμα δεν της έχω «γυναίκα» να καθαρίζει, κουράζεται και τσαντίζεται<br /><br />Ενώ τώρα είναι ξεκούραστη από το άραγμα όλη μέρα στον καναπέ<br /><br />Πώς πληρώνω; Εννοείται μαύρα, τρελός είμαι να μου βάλουν τεκμήριο;<br /><br />Και η Ελλάδα έγινε ένα απέραντο Εργοτάξιο<br /><br />Κι αντί να ανακαινιστούν τα παλιά, ωραία κτήρια, χτίζονταν ολοένα καινούρια<br /><br />Και η Αθήνα απλώθηκε σα ροχάλα στο πρόσωπο της Αττικής<br /><br />Και τινάχτηκε στον αέρα κάθε αστικός προγραμματισμός<br /><br />Και χρειάστηκαν νέες γραμμές ΜιΜιΜι και ηλεκτροδότησης και υδροδότησης και αποχέτευσης και ΟΤΕ<br /><br />Αλλά έχουμε μεγαλύτερα σπίτια και επιτέλους γίναμε «Όπως Αμερική»<br /><br />Και κονομήσανε χοντρά οι εργολάβοι που χρησιμοποιούσαν ανασφάλιστο προσωπικό και φοροδιέφευγαν<br /><br />Αρκετά αργότερα έφτασαν οι ΑφγανοΠακιστανοΜπαγκλαντεσιανοί<br /><br />Καιρός ήταν γιατί οι Αλβανοί είχαν ακριβύνει πολύ<br /><br />Άσε που σήκωναν κεφάλι και αγόραζαν και ακίνητα και γίνονταν κι εργολάβοι<br /><br />Και τα σχολεία είχαν γεμίσει Ανατολικάκια (αλλά εγώ το δικό μου σε ιδιωτικό.)<br /><br />Αυτοί μας έφεραν Ελονοσία (που είχε εκριζωθεί το 1973) και Ηπατίτιδες<br /><br />Αλλά εγώ καίω ΚΑΤΟΛ όλη μέρα και βάζω ΑΟΥΤΑΝ και δε κινδυνεύω<br /><br />Κι εμβολιάστηκα (πάντα Δημοσία Δαπάνη - τζάμπα εισφοροδιαφεύγω.)<br /><br />Αυτοί κοιτάνε τις γυναίκες μας σαν πουτάνες, γιατί δε φοράνε χιτζάμπ<br /><br />Και κλέβουν τσάντες στο δρόμο και μέσα από τ' αυτοκίνητα<br /><br />Και χτυπάνε αλύπητα ηλικιωμένους και γυναίκες και κλέβουν τα κοσμήματα σκίζοντάς τους τα αυτιά και τα μούτρα<br /><br />Κι είπα στη γυναίκα μου: Δε θα φοράς κοσμήματα και αντί για τσάντα θα φορά κατάσαρκα τα χρήματα και καλύτερα να κινούμαστε μόνο με πλαστικό χρήμα.<br /><br />Τι πειράζει που έτσι θα παρακολουθείται κάθε αγορά μας; Είμαστε όμως ασφαλέστεροι<br /><br />Μετά ήρθαν κι αυτοί από το Μαγκρέμπ<br /><br />Και η Αραβική «Άνοιξη» γέμισε με τους καρπούς της την Ελλάδα (ας είναι καλά οι Τούρκοι δουλέμποροι που έβγαλαν πάνω από 20 ΔΙΣ ευρώ από όσους μας ξερνάνε)<br /><br />Κι αυτοί είναι χειρότεροι από όλους τους άλλους, γιατί είναι και φανατικοί Μουσουλμάνοι και απαίτησαν και Τζαμί στην Αθήνα, 200 χρόνια μετά που ξεφορτωθήκαμε το βδέλυγμα<br /><br />Αλλά εγώ, που δεν έχω πατήσει Εκκλησία 25 χρόνια τώρα, είπα: Τι διαόλο; Φτιάξτε τους ένα Τζαμί <br /><br />να προσεύχονται στο θεό τους που ζητάει τη σφαγή των αλλόθρησκων. <br /><br />Εμείς ας είμαστε ανοικτόμυαλοι!!!<br /><br />Και οι Γύφτοι όλης της Ευρώπης μαζεύτηκαν εδώ<br /><br />Διωγμένοι από τις οργανωμένες χώρες, που αναγνωρίζουν τη γάγγραινα και την κόβουν<br /><br />Και πήραν τον έλεγχο των χωματερών και έστησαν παράνομα παζάρια<br /><br />Και κλέβουν ζώα και ρήμαξαν τα μέταλλα και τα καλώδια της ΔΕΗ<br /><br />Και το ρεύμα κόβεται στα χωριά κάθε που κλέβουν μετασχηματιστές<br /><br />Και ο ΟΣΕ καταστρέφεται από το ρήμαγμα και οι ΟΤΑ το ίδιο<br /><br />Αλλά εμένα το μόνο που με πείραξε είναι που δεν είχαμε φώτα στο Λυκαβηττό όταν έκλεψαν κι από εκεί τα καλώδια για το χαλκό<br /><br />Εξάλλου δεν είναι πολιτικά ορθό να καταφέρομαι ενάντια στους Γύφτους, δείτε τι ωραίοι που είναι στις ταινίες και στην Ισπανία (άσχετο που εκεί η Χωροφυλακή ελέγχει κάθε εβδομάδα τους καταυλισμούς τους)<br /><br />Α, ναι: Και κατέλαβαν οικόπεδα και γη ιδιωτών και κρατική και την έκαναν καταυλισμούς και παράνομα χυτήρια.<br /><br />Και πληρώνει αποζημιώσεις το Κράτος και η αναπνοή μας γίνεται βαριά από τα ιχνοστοιχεία που γεμίζουν την ατμόσφαιρα, αλλά «άνθρωποι είναι κι αυτοί, πρέπει να ζήσουν»<br /><br />Άλλωστε βαριέμαι να πάω στην ανακύκλωση ή να φωνάξω το Δήμο. Οι Γύφτοι είναι πάντα εκεί για να πάρουν όποια παλιά συσκευή παρατήσω εκεί που δεν πρέπει.<br /><br />Μ΄αυτά και μ' αυτά το Κέντρο έγινε ακατοίκητο<br /><br />Και πήρα τη γυναίκα και τα παιδιά και πήγα στα Βόρεια Προάστια<br /><br />Εδώ είναι καλύτερα, άσε τους φτωχομπινέδες να τα βρούνε με το συρφετό<br /><br />Κι αυτοί στον Άγιο Παντελεήμονα που φωνάζουν είναι Φασίστες<br /><br />Εγώ, γνήσιο τέκνο της Γενιάς του Πολυτεχνείου, δεν μπορώ να ακούω τις παραφωνίες τους: Ζήτω η Παγκοσμιοποίηση και η Ανεκτική Κοινωνία!!!<br /><br />Πώς είπατε; 20πλάσια πιθανότητα να εγκληματεί ο Αλλοδαπός; Μα φταίει η κοινωνία μας που δεν τους δίνει όσα ζητάνε! Και πρέπει να πάρουνε και Άσυλο, είναι όλοι Πολιτικοί Πρόσφυγες. Άσχετο που οι εταίροι μας σε αυτή την περίπτωση θα κλείσουν τα σύνορα.<br /><br />Και που ρήμαξαν τα μαγαζιά του Κέντρου, τι πειράζει; <br /><br />Εγώ μπαίνω στην Τζιπούρα (σιγά μην έπαιρνα station-wagon να με λένε οικογενειάρχη - SUV που δείχνει ότι είμαι περιπετειώδης, άσχετο που το έβαλα μια φορά στην άμμο και φώναζα την ΕΛΠΑ να με βγάλει.), χώνομαι στο, παράνομο - το ξέρω, διαβάζω εφημερίδες - MALL, ψωνίζω όσα αντέχει η κάρτα και φεύγω ασφαλής.<br /><br />Πώς είπατε; Τα ξενοίκιαστα ανήκουν στα Ταμεία και θα μείνουμε χωρίς συντάξεις; <br /><br />Καλά να πάθετε, είπαμε έχω ιδιωτική!!!<br /><br />Μόνο που να. τώρα τελευταία άρχισα να φοβάμαι πολύ.<br /><br />Είναι που μπαίνουν σε σπίτια Προαστίων και όχι μόνο κλέβουν αλλά και βιάζουν και χτυπάνε και σκοτώνουν. Κι ένας φίλος που τον έκλεψαν είπε απλά: Ήταν η σειρά μου<br /><br />Κι ένα σαν κι εμένα τον έσφαξαν λέει για μια κωλοκάμερα.<br /><br />Και στο ναό-Βασιλόπουλο μπήκαν μέρα-μεσημέρι με Καλάσνικωφ.<br /><br />Και οι φυλακές τιγκάρισαν και δε χωράνε άλλους.<br /><br />Και κάθε μήνα η Αστυνομία συλλαμβάνει 15-20.000, αλλά δεν έχουν πού να τους βάλουν και τους αφήνουν ελεύθερους και αυτοί ξαναεγκληματούν (να, ο Πακιστανός που έσφαξε για την κάμερα είχε αφεθεί με «αποσυμφόρηση» - και τι όρος είναι αυτός, λες και οι φυλακές είναι λεωφόρος.)<br /><br />Κι ούτε στην Εθνική κυκλοφορείς πια ήρεμος γιατί τρέχουν με κλεμμένα αυτοκίνητα οι λαθροδιακινητές και γίνονται πολύνεκρα όταν τους κυνηγούν. Άσε που πυροβολούν ενάντια στην Αστυνομία και μπορεί να με πάρει καμιά αδέσποτη<br /><br />Και γύρισαν τα παιδιά μου δαρμένα και κλεμμένα από κάτι Αλβανάκια 2ης γενιάς.Φαίνεται τελικά δεν ενσωματώνονται (όπως γνωρίζουν οι εταίροι μας εδώ και δεκαετίες) και το περίφημο «χωνευτήρι» αποδείχτηκε ΜΥΘΟΣ σαν τη μπύρα, μόνο που δεν καταπίνεται.<br /><br />Και με την κρίση δεν έχω πια χρήματα για security και patrol, άσε που κι αυτοί αλλοδαπούς χρησιμοποιούν (βάλαμε τους λύκους να φυλάνε τα πρόβατα).<br /><br />Είμαι κι αγύμναστος, γαμώτο. Και μου έμεινε ξενοίκιαστο και το πατρικό στην Πλ. Βικτωρίας (ποιός πάει να μείνει μέσα στους Μαύρους.) κι έχει κι έξοδα και εισφορές.<br /><br />Κι ο Στρατός; Τι κάνει ο Στρατός; Ξέχασα που εγώ έκανα μειωμένη σε θέση γραφείου (είχα σοβαρότερα πράγματα να κάνω.) και ζητάω να επέμβει να μας σώσει, γιατί μας τρώνε ζωντανούς.<br /><br />ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΑΚΟΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ: ΜΕΙΝΑΜΕ ΕΓΩ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ, ΠΡΩΗΝ ΕΥΠΟΡΟΙ, ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΤΟΥ ΣΑΛΟΝΙΟΥ ΚΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΤΟΥ ΚΑΝΑΠΕ, ΚΑΙ ΤΑ ΚΤΗΝΗ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ ΤΟΥ ΧΑΣΑΠΗ ΑΚΟΥΜΠΑΕΙ ΤΟ ΣΒΕΡΚΟ ΜΑΣ!!!<br /><br />Γιώργος Χατζιδάκης (εμπνευσμένο από ένα ποίημα του Μπ.Μπρεχτ)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6149199754301928462-5615145360340658483?l=keimenologion.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡίΣΠΟΡΟΣnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6149199754301928462.post-24798780485315275602012-01-14T12:45:00.000+02:002012-01-14T12:45:30.569+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Διαβάσαμε ένα άρθρο και μας έκανε τεράστια εντύπωση.Το τελευταίο καιρό πολλοί ανακαλύπτουν τη διαχρονική γραφή ποιημάτων και άρθρων,όμως όταν έπεσε το συγκεκριμένο στην αντίληψή μας δε το πιστεύαμε το πόσο "μέσα" έπεσε στις προβλέψεις του ένας άνθρωπος ΤΟ 1952... <br />Κατά πάγια πολιτική μας θα εξακριβώσουμε την αλήθεια του κειμένου και τις επόμενες μέρες θα σας παρουσιάσουμε και που μπορείτε να βρείτε και εσείς οι ίδιοι το αναφερθέν βιβλίο..<br /><br />Διαβάστε:<br /><br />Ήταν Γενάρης του 1952, όταν ο Ισίδωρος Πόσδαγλης ολοκλήρωνε το πόνημά του "Πατριωτική Οικονομική Πολιτική", ένα μικρό βιβλιαράκι που "κάποιοι" φρόντισαν να εξαφανιστεί. Αντίτυπά του μοιράζονταν από χέρι σε χέρι μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1980, περίπου τρεις δεκαετίες μετά την πρώτη του έκδοση από τις οικονομικές εκδόσεις "Μπιστιρλή", το γνωστό στους μυημένους εξειδικευμένο εκδοτικό οίκο που από τις αρχές του αιώνα εξέδιδε τα πλέον προχωρημένα επιστημονικά συγγράμματα για λίγους και εκλεκτούς.<br /><br />Ποιος ήταν ο Ισίδωρος Πόσδαγλης; <br /><br />Γεννήθηκε στη Λαμία το 1907. Εντάχθηκε από πολύ νωρίς, ήδη από το 1922 στην ηλικία των 15 χρονών, στον "Όμιλο Ελεύθερης Σκέψης" κι άρχισε να διαμορφώνει την πατριωτική του οικονομική θεωρία.<br /><br />Μετά, έφυγε για τη Σοβιετική Ένωση όπου σπούδασε οικονομικά στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας -το γνωστό μετονομασθέν σε Λομονόσοφ - και στη συνέχεια εργάστηκε μαζί με μερικά από τα πιο κορυφαία μυαλά της εποχής του σε ορισμένα από τα πιο προχωρημένα και άκρως απόρρητα οικονομικά προγράμματα της τότε Σοβιετίας.<br /><br />Το 1940 επιστρέφει στην Ελλάδα, εντάσσεται στην Αντίσταση και με το τέλος του πολέμου συλλαμβάνεται από τους Άγγλους και παραδίδεται στη Χωροφυλακή. Μένει φυλακισμένος, "ξεχασμένος" για χρόνια. Στο κρατητήριο ολοκληρώνει το βιβλίο "Πατριωτική Οικονομική Πολιτική" που δεν πέρασε απαρατήρητο από τον εκδοτικό οίκο "Μπιστιρλή", ο οποίος και το εκδίδει. Το βιβλίο είναι δυναμίτης, αφού περιέχει μερικά από τα πιο πρωτοποριακά μοντέλα οικονομικής πρόβλεψης που έχουν κατασκευαστεί ποτέ. Επιπλέον, προβάλλει το πατριωτικό μοντέλο της οικονομίας και προκαλεί πάταγο στους τότε διεθνείς οικονομικούς κύκλους και σε πρόσωπα που διαμόρφωναν τη διεθνή οικονομική πολιτική.<br /><br />Αυτά για την ιστορία. Απλά να προσθέσουμε ότι αρκετοί Έλληνες που εργάζονται σε μεγάλους διεθνείς Οίκους - που σήμερα κάποιοι εξ΄αυτών των Οίκων μας ταλανίζουν - έχουν δει στις βιβλιοθήκες Διευθυνόντων Συμβούλων και άλλων κορυφαίων στελεχών το βιβλιαράκι του Ισίδωρου Πόσδαγλη. Του μεγάλου Αγωνιστή και Οικονομολόγου. Ίσως κάποια στιγμή αξίζει να ασχοληθούμε και να αναφέρουμε πολύ περισσότερα για ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά μυαλά που γέννησε αυτός ο τόπος.<br /><br />Τι έγραφε στο βιβλίο του ο Πόσδαγλης και γιατί δεν θέλουν να το ξέρουμε;<br /><br />Μερικές μόνο αναφορές από το βιβλίο του Πόσδαγλη - το οποίο θυμίζουμε γράφτηκε στα 1952 - είναι ικανές να ανατρέψουν, κυριολεκτικά να τινάξουν στον αέρα το σάπιο οικοδόμημα της αδιέξοδης οικονομικής πολιτικής που ακολουθείται. <br /><br />Διαβάστε:<br /><br />Στο δεύτερο κεφάλαιο με τίτλο "Εθνικό Χρέος και Εθνικό Έλλειμμα" σημειώνει ο Πόσδαγλης, στις σελίδα 17:<br /><br /><strong>"Όταν τα δανεισμένα κεφάλαια του διεθνούς καπιταλισμού βρεθούν στο όριο της απόδοσής τους τότε ακολουθεί μια απομείωση του Εθνικού Χρέους, που επιβάλλουν δια της βίας. Τότε θα επικαλεστούν την ανάγκη πλέριας συμμετοχής όλων των δανειστών, εννοώντας μ΄ αυτά τα λόγια ότι πρέπει να πληρώσουν οι αποταμιεύσεις των εργατών, των αγροτών και του λαού. Κυλάνε έτσι το χρέος τους από το Κράτος που στέρεψε από απόδοση στο γόνιμο χωράφι του αγρότη για να πάρουν κι από εκεί κέρδη."</strong><br /><br />Και συνεχίζει ο Πόσδαγλης πιο κάτω, στη σελίδα 22 στο ίδιο κεφάλαιο:<br /><br /><strong>"Όταν η Ευρώπη μετά τον Πόλεμο θα φτιάσει το Νόμισμα για να απορροφήσει τα λαϊκά κεφάλαια, τότες θα στραφούν προς την Ελλάδα να της κόψουν το Χρέος που θα της έχουν φορτώσει, με σκοπό να τραβήξουν από τους εργαζόμενους και τους αγρότες ότι θα έχουν μαζέψει από το τέλος του Πολέμου και μετά". </strong><br /><br />Αν βρίσκετε εντυπωσιακό να προβλέψει κανείς το κοινό νόμισμα από ένα κρατητήριο στα 1952 περιμένετε να δείτε παρακάτω:<br /><br /><strong>"Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ισπανία και Ιταλία θα γίνουν στόχος του διεθνούς κεφαλαίου μόλις φτιάσουνε το Νόμισμα. Το άθροισμα των δικών τους χρεών - που με τέχνη και κόπο θα τους έχουν φορτώσει - θα ισορροπεί, θα αντιπροσωπεύει το Χρέος μιας ψευτο-ένωσης, ώστε να ισοφαρίζει τα κέρδη των Γερμανο-Γάλλων και των ιμπεριαλιστών συμμάχων τους.".</strong> Σελίδα 24!<br /><br />Αυτά γράφει ο Πόσδαγλης, με στοιχεία, αριθμούς και διαγράμματα, είπαμε από το 1952!<br /><br />Στο τέταρτο κεφάλαιο "Τα Κόμματα" γράφει ο Πόσδαγλης στη σελίδα 121:<br /><br /><strong>"Όταν ο λαός πρέπει να καθοδηγηθεί προς την απομείωση του Χρέους τότε χρειάζεται μια γενικής φύσης Κυβέρνηση (Σ.Σ.: Ο Πόσδαγλης μάλλον εννοεί μια Κυβέρνηση συνεργασίας), που θα αντιπαλεύει τα λαϊκά συμφέροντα σ' όλο το πλάτος της ιδεολογικής αντιπάλης. Ο διεθνής παράγοντας του καπιταλισμού θα φροντίσει ώστε να μην υπάρχουν δυνατότητες άλλες απ΄αυτές που θα λέει η γενικής φύσης Κυβέρνηση." </strong><br /><br />Μήπως σας θυμίζει κάτι;<br /><br />Γιατί όμως στην Ελλάδα; Τα εξηγεί όλα ο Πόσδαγλης:<br /><br /><strong>"Αμερικανοί και Γερμανοί δεν μπορούν να ζήσουν πιο πέρα απ΄ το τέλος του αιώνα γιατί θαναι τόση η ανάγκη τους για κεφάλαια, όπως βλέπουμε ακριβώς στον πίνακα πιο πάνω, που θα πρέπει να βγάλουν τα πετρέλαια για τα οποία οι ίδιοι οι Γερμανοί ήρθαν να κάνουν Κατοχή στην Πατρίδα μας. Θα δείτε να ξαναβρίσκονται Σύμμαχοι, να συγκεντρώνουν και πάλι τις δυνάμεις τους και να ασχολούνται με το χάρτη που ξέρουν όλοι τους και τον έχουν κλεισμένο στα συρτάρια τους.Και οι ξένοι και οι ντόπιοι συνεργάτες τους."</strong><br /><br />Σε ποιο χάρτη αναφέρεται αυτός ο μεγάλος και ξεχασμένος αγωνιστής; Ίσως τα πούμε σε ένα άλλο άρθρο..<br /><br /><a href="http://foititesoikonomikon.blogspot.com/2012/01/1952.html">ΠΗΓΗ</a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6149199754301928462-2479878048531527560?l=keimenologion.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡίΣΠΟΡΟΣnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6149199754301928462.post-3263249842065345042011-11-30T15:08:00.002+02:002011-11-30T15:08:51.247+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Πόλεμος πάντων πατήρ» διακήρυξε ο Ηράκλειτος, o oποίος δεν έβλεπε στο πρόσωπο του πολέμου μονάχα την υπέρτατη δύναμη δημιουργίας των όντων, αλλά και τη δύναμη η οποία θεμελιώνει κάθε πολιτική, κοινωνική και ηθική τάξη. Κοσμογονική δύναμη ανεγνώριζε στον πόλεμο και ο Εμπεδοκλής. Όλοι δε ανεξαιρέτως οι αρχαίοι φιλόσοφοι παραδέχονταν, ότι ο πόλεμος συνιστά παράγοντα αρετής, εφ’ όσον επιβάλλεται για την ωφέλεια της Πατρίδας και όχι για πράξεις πλεονεξίας. Την πεποίθηση του Πλάτωνα και των τόσων άλλων φιλοσόφων, ότι η ιδέα της ειρήνης είναι ανεφάρμοστος, την πιστοποίησε η ιστορία του ανθρώπινου γένους. Ποτέ δεν επεκράτησε ειρήνη, γιατί ειρήνη δεν υπάρχει. Ο πόλεμος είναι διαρκής. Τα μέτωπά του βρίσκονται πουθενά και παντού. Οι εχθροί δεν φορούν πάντα στολές, δεν έχουν σημαίες, δεν μιλούν απαραίτητα διαφορετικές γλώσσες. Συχνά είναι ομόγλωσσοι, γείτονες, συνάδελφοι, συγγενείς. <br />Πεδία μαχών τα εργοστάσια, οι δρόμοι, τα σχολεία, τα καφενεία, οι αίθουσες των κινηματογράφων, η τηλεόραση μπροστά στη πολυθρόνα, το διαδίκτυο. Στον παράδοξο αυτό πόλεμο κύρια όπλα δεν είναι οι σφαίρες και οι οβίδες. Τις αντικαθιστούν οι ιδέες και τα συναισθήματα, οι δορυφόροι και τα ΜΜΕ. Άμεσοι στόχοι δεν είναι οι πολιτείες και εδαφικά σημεία. Είναι η ψυχή και το μυαλό του ανθρώπου.<br /><br />Κατά τον Κλαούζεβιτς «ο πόλεμος γεννάται και λαμβάνει την μορφή του από τις ιδέες, τα αισθήματα και τις σχέσεις που υφίστανται την στιγμή που εκρήγνυται».<br /><br />Η εξέλιξη του πολέμου διέρχεται διαφόρους φάσεις. Μία από αυτές είναι και η ένοπλος σύρραξη. Διαπράττουν σφάλμα όσοι ταυτίζουν τον πόλεμο με την μάχη. Ο πόλεμος είναι πολυσχιδής και επεκτείνεται στον πολιτικό, οικονομικό, ψυχολογικό, δημογραφικό, διπλωματικό κλπ.<br /><br />Με το να αντιλαμβανόμεθα τον πόλεμο περιορισμένα σαν ένοπλη σύρραξη, δεν κάνουμε τίποτε άλλο παρά να συγχέουμε μία μορφή του πολέμου με την γενική και πλήρη έννοια αυτού.<br /><br />Η ένοπλη βία αποτελεί την έσχατη μορφή του πολέμου. Χρησιμοποιείται όταν οι άλλες μορφές δεν τελεσφορούν. Η ύπαρξη «άλλου τρόπου» και «άλλων μέσων» που δύνανται να κερδίσουν τον πόλεμο, αποδεικνύουν ότι η επιβολή της νίκης δύναται να επιτευχθεί με τα λεγόμενα «πνευματικά όπλα», αυτά που επηρεάζουν την ψυχή του αντιπάλου.<br /><br />Πάντως είτε ένοπλος είναι ο αγώνας είτε πολιτικός, αποβλέπει στην επιβολή της μίας θελήσεως επί της άλλης, είναι δηλαδή στο βάθος του ψυχολογικός.<br /><br />Στον πόλεμο ηττάται αυτός που κάμπτεται το ηθικό του. Γιατί έχει αποδειχθεί ότι ακόμη και αν τα υλικά μέσα του ένοπλου αγώνα επιτυγχάνουν νίκες επί του αντιπάλου, θα πρέπει οι ένοπλες δυνάμεις και ο λαός του εχθρού να πειστούν για την αδυναμία συνεχίσεως του αγώνα, θα πρέπει να παύσουν να εμπιστεύονται εκείνους που διευθύνουν τον αγώνα τους και θα πρέπει να παύσει η κυβέρνηση του ηττημένου να έχει κύρος και επιβολή επί των υπηκόων της, για να κερδηθεί ο πόλεμος.<br /><br />Η ικανότητα επιδράσεως στη σκέψη και στα αισθήματα των ανθρώπων υπήρξε αποτελεσματικό μέσο μάχης, σε όλες τις εποχές και περιόδους της ιστορίας. Πολιτικοί ή στρατιωτικοί, αρχηγοί διαφόρων φυλών ή κρατών που πολέμησαν μεταξύ τους, χρησιμοποίησαν πρωτότυπα ψυχολογικά μέσα ή τρόπους ενεργείας, που είχαν σκοπό να εξαπατήσουν τον αντίπαλο και να επιδράσουν στα συναισθήματα, στην ψυχή και στο ηθικό των πολεμιστών ή του λαού.<br /><br />Mε τον ψυχολογικό επηρεασμό επετεύχθησαν όχι μόνο ψυχολογικά αποτελέσματα, αλλά και υλικά ακόμη και στρατιωτικά. Κατακτήθηκαν εδάφη, ανατράπηκε ο υλικός και στρατιωτικός συσχετισμός δυνάμεων, επιτεύχθηκε η απόσπαση υλικής και στρατιωτικής νίκης. Ο πόλεμος από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα δεν διεξάγεται μόνο με τα όπλα, αλλά με κάθε μέσο πειθούς. Όταν η πειθώ ασκείται με τη παράσταση γεγονότων, ιδεών, επιχειρημάτων, συναισθηματικών εντυπώσεων και άλλων παρεμφερών μέσων, χωρίς να δημιουργούνται νέα πολιτικά γεγονότα, βρισκόμαστε στο τομέα του ψυχολογικού επηρεασμού.<br /><br />Η ίδια η ζωή είναι αγώνας ψυχολογικού επηρεασμού. Από μικρά παιδιά, θέλουμε να πείσουμε τους άλλους, να επιβάλουμε τη θέληση μας ή να προβάλουμε τους εαυτούς μας. Το ίδιο κάνουν και οι άλλοι σε μας. Mέσα μας κυριαρχούν κίνητρα που κατευθύνουν την συμπεριφορά μας.<br /><br />Η μελέτη της ιστορίας είναι η καλύτερη μύηση στο χώρο του ψυχολογικού επηρεασμού. Αυτή θα επέτρεπε να γίνει κατανοητή η σκέψη και η φιλοσοφία των ανθρωπίνων συγκρούσεων, θα επεξηγούσε τη δράση και ίσως θα βοηθούσε στην αντιμετώπιση αυτού του φοβερού όπλου, που λέγεται επηρεασμός αισθήματος, γνώμης και πνεύματος. Η ιστορική πράξη θα μας επιτρέψει π.χ να συγκρίνουμε τα συστήματα ψυχολογικού επηρεασμού στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τις μετέπειτα εξελίξεις και να προσαρμόσουμε τα πορίσματα, όσο είναι δυνατόν στην Ελληνική ιδιοσυγκρασία και πραγματικότητα.<br /><br />Δεν πρέπει να μας διαφεύγει το γεγονός, ότι ο ψυχολογικός επηρεασμός είναι περισσότερο τέχνη, παρά επιστήμη, και επομένως τα ιστορικά διδάγματα έχουν σημαντική αξία, ίσως πιο μεγάλη από τις θεωρητικές κατατάξεις και σχηματοποιήσεις. Πρέπει να γνωρίζουμε όμως ότι από την ιστορία μπορούμε να αντλήσουμε διδάγματα, αλλά δεν μπορούμε με αυτά να δώσουμε άμεσες λύσεις στα εκάστοτε παρουσιαζόμενα προβλήματα, γιατί κάθε πρόβλημα έχει τη δική του δυναμική και πρέπει να σταθμίζεται από τις σύγχρονες αντιλήψεις που υφίστανται.<br /><br />Η ανάγκη ασκήσεως ψυχολογικού επηρεασμού των μαζών υπήρχε από την αρχαιότητα και ικανοποιούταν συνήθως με αυτοσχέδιες μεθόδους και ατομικές πολλές φορές προσπάθειες ή επινοήσεις. Με την πάροδο όμως των χρόνων η ανάγκη έγινε πλέον εμφανής, για αυτό και τα κράτη με τους ψυχολόγους, κοινωνιολόγους και ιστορικούς τους, στράφηκαν προς την επιστημονική μελέτη των τρόπων επηρεασμού της συμπεριφοράς και των στάσεων των μαζών. Έτσι πέτυχαν να καθορίσουν τις αρχές και να προσδιορίσουν τους κανόνες, βάσει των οποίων διεξάγεται ο ψυχολογικός επηρεασμός.<br /><br />Ενώ μέχρι τώρα οι μεγάλοι κυβερνήτες, οι ιδρυτές θρησκειών, οι Απόστολοι, οι αρχηγοί οργανώσεων, υπήρξαν πάντοτε ασυναίσθητα ψυχολόγοι, με ασφαλή ενστικτώδη αντίληψη της ψυχής των μαζών και επί αυτής κυρίως της ικανότητός τους στήριζαν τις επιχειρήσεις τους, σήμερα δεν αρκεί μόνο τούτο. Σήμερα απαιτείται βαθιά μελέτη και αριστοτεχνικός χειρισμός των ψυχολογικών προβλημάτων, από του ανώτατου άρχοντα μέχρι του τελευταίου δεκανέα.<br /><br />Ο σύγχρονος άνθρωπος λαχταρά για μία νέα ιδέα, ένα μύθο που θα του πει: «Εγώ τα ξέρω όλα, τα λύνω όλα, σου προσφέρω τα πάντα». Αναζητά ιδεολογία, που θα έλθει για του προσφέρει την σιγουριά. Έτσι η σημερινή εποχή αποτελεί μία από τις κρισιμότερες περιόδους της ιστορίας της ανθρωπότητας κατά την οποία η ανθρώπινη σκέψη έχοντας να επιλύσει σωρεία προβλημάτων, είναι ευάλωτος και επιρρεπής στις υποδεικνυόμενες από τους επιτήδειους, κατάλληλα παρουσιαζόμενες από ψυχολογικής πλευράς, λύσεις. Τον άνθρωπο τελικά κερδίζει, ή αν θέλετε υποτάσσει, ο παρουσιάζων επιτυχέστερα τα συνθήματα – λύσεις.<br /><br />Στην σύγχρονη εποχή η ψυχολογική μορφή του πολέμου γίνεται αντικείμενο επισταμένης έρευνας και αναλύσεως. Σήμερα ο ψυχολογικός επηρεασμός διεξάγεται μονίμως, παντού και πάντοτε, προς κάθε κατεύθυνση. Όλοι μας είμαστε μόνιμοι στόχοι του. Αυτός αποτελεί πια ένα συστατικό στοιχείο της σύγχρονης ζωής, ένα σταθερό θεσμό της, φαινόμενο όλων των κοινωνιών του αιώνα μας.<br /><br />Τα κυριότερα όπλα του είναι η διπλωματία, η κατασκοπεία, η οικονομία, η απειλή, η τρομοκρατία, η δολιοφθορά και το κυριότερο όλων η επισταμένη τέχνη του ψυχολογικού επηρεασμού. Οι επαγγελματίες του ψυχολογικού επηρεασμού, αποτελούν πλέον το δεξί κάθε κυβερνήσεως. Χωρίς αυτούς δεν υπάρχει σύγχρονο κράτος, δεν υπάρχει σύγχρονη πολιτική ηγεσία,δεν υπάρχει καν κράτος.<br /><br />O τομέας του ηθικού αποτελεί πρώτιστο στόχο επηρεασμού. Συνίσταται από ψυχικά και πνευματικά στοιχεία που ενισχύουν το κίνητρο, την πειθώ και τη δέσμευση των ατόμων και των ομάδων στην επίτευξη των στόχων τους. Αντιπροσωπεύει τη θέληση που τους καθιστά ικανούς να υπερνικήσουν τους ηθικούς και ψυχολογικούς περιορισμούς, το φόβο και τις αντιξοότητες, καθώς και τη συνοχή που τους κρατά ενωμένους. Περιλαμβάνει την πίστη στο σκοπό, την ορθολογιστική ικανότητα, καθώς επίσης τον πατριωτισμό και τη στρατιωτική νοοτροπία. Αποσκοπεί στην επικράτηση επί του αντιπάλου, με την κάμψη της θέλησης και της συνοχής του.<br /><br />Τα μέσα διεξαγωγής του ψυχολογικού επηρεασμού απεριόριστα. Η είδηση, η εικόνα, το γραπτό κείμενο ή το σχόλιο, μεταδίδεται πλέον ταυτόχρονα σε όλα τα σημεία του πλανήτη, σε άμεσο χρόνο. Το ραδιόφωνο, η τηλεόραση, η κινητή τηλεφωνία, το φαξ, ο ηλεκτρονικός υπολογιστής με όλες τις σύγχρονες τελειοποιήσεις του, το διαδίκτυο (Ιντερνέτ) κλπ, αποτελούν πλέον μέσα ταχύτατης μετάδοσης της είδησης και της πληροφορίας, αλλά και ταυτόχρονα του ψυχολογικού επηρεασμού. Οι κατέχοντες τα ΜΜΕ, δύνανται να επιτύχουν τις πολιτικο – στρατιωτικές τους επιδιώξεις.<br /><br />Στα δημοκρατικά κράτη όπου υπάρχει υπερβολική ελευθερία και το μέτρο δύσκολα ορίζεται, υπάρχει κίνδυνος η ανεξέλεγκτη δράση των ΜΜΕ να συμβάλλει ενίοτε αρνητικά σε εθνικές επιδιώξεις. Ως εκ τούτου η προσέγγιση και η κάλυψη των εθνικών θεμάτων, ιδιαίτερα σε περίοδο κρίσης και πολέμου, απαιτεί ιδιαίτερη εθνική ευαισθησία και ευθύνη εκ μέρους των ΜΜΕ. Aπό τα κράτη είναι αναγκαία η λήψη μέτρων ορθής χρησιμοποιήσεως των ΜΜΕ για έλεγχο της διαμορφώσεως της κοινής γνώμης σε ορθές βάσεις και η θεσμική κατοχύρωση για θέματα εθνικής ασφαλείας.<br /><br />Σήμερα κάθε έθνος είναι υποχρεωμένο να χρησιμοποιεί ψυχολογικά μέσα για να στηρίξει την εξωτερική του πολιτική, να προωθήσει τις διεθνείς του επιδιώξεις, να εξασφαλίσει τα συμφέροντα του, να αποκτά φίλους και συμπάθειες, να αντικρούει εχθρούς και κατηγορίες. Και μάλιστα, η ανάγκη αυτή, είναι τόσο μεγαλύτερη όσο μικρότερο και ασθενέστερο είναι ένα έθνος. Τα μεγάλα κράτη, μπορούν να προωθούν τις επιδιώξεις τους με την οικονομική ή στρατιωτική τους δύναμη. Τα μικρά με τις ψυχολογικές ενέργειες.<br /><br />Στους μελλοντικούς πολέμους, ασφαλώς θα διεξάγονται στρατιωτικές επιχειρήσεις, αλλά το νέο στοιχείο θα αποτελούν οι ψυχολογικές επιχειρήσεις, που θα προσπαθούν να κερδίσουν τη μάχη των εντυπώσεων και θα καθορίζουν τον νικητή, από τη πειστικότητα της αφήγησης που αυτός θα παρέχει για την ερμηνεία της σύγκρουσης. Για να αποκτηθεί η νίκη των όπλων, ο πόλεμος θα πρέπει να επικαλύπτεται με ισχυρό ιδεολογικό περιεχόμενο.<br /><br />Οι Ψυχολογικές Επιχειρήσεις θα ξεκινήσουν πολύ πριν την έναρξη οποιουδήποτε πολέμου και θα ολοκληρωθούν πολύ μετά τη λήξη του. Συχνά οι ΨΕ θα είναι το κρίσιμο βάρος που θα γείρει την πλάστιγγα υπέρ του ενός ή του άλλου αντιπάλου.<br /><br />Οι Ψυχολογικές Επιχειρήσεις μεταφέρουν επιλεγμένες πληροφορίες καθώς επίσης και φυσικές αποδείξεις και ενδείξεις, στοχεύοντας συγκεκριμένες ομάδες και άτομα, με στόχο τον επηρεασμό των συναισθημάτων τους, των θέσεών τους, των κινήτρων τους, της αντίληψής τους, της επιχειρηματολογίας τους και τελικά της συνολικής συμπεριφοράς τους.<br /><br />Η έγκαιρη και έγκυρη ενημέρωση της κοινωνίας μας για τις πτυχές των στρατιωτικών Επιχειρήσεων, προάγει την κατανόηση και υποστήριξη του κοινού. Ο στόχος είναι να νικηθούν οι αντίπαλες Δυνάμεις, με την υπονόμευση της πίστης τους στη δυνατότητα να επιτύχουν να διατηρήσουν τους στόχους τους, με τη διάσπαση της συνοχής τους και με τη μείωση της θέλησής τους για αντίσταση. Ταυτόχρονα να ενισχύσουν την δική μας θέληση (ΕΔ και κοινωνίας) να επιτύχουμε τους στόχους και τις προσδοκίες μας.<br /><br />Οι σύγχρονες ψυχολογικές επιχειρήσεις διεξάγονται με «πανίσχυρα όπλα», ανάλογα εκείνων της υψηλής τεχνολογίας που χρησιμοποιούνται στο σύγχρονο πεδίο μάχης. Τα «όπλα» αυτά σκοπεύουν την ψυχή και το νου και εάν χρησιμοποιηθούν κατάλληλα βρίσκουν το στόχο τους με ακρίβεια, αποτελώντας έτσι πολλαπλασιαστές ισχύος. Η οργάνωση, η εκπαίδευση, αλλά κυρίως οι δυνατότητες που δίνουν τα σύγχρονα μέσα, είναι τα ποιοτικά χαρακτηριστικά, για τη διεξαγωγή επιτυχημένων ΨΕ.<br /><br />Σύγχρονη εξέλιξη των ΨΕ είναι ο «πόλεμος των λέξεων και της εικόνας», όπου οι άνθρωποι από όλο τον κόσμο χρησιμοποιούν ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης όπως το Facebook, Twitter και το YouTube για να εκφράσουν τις απόψεις τους σε ένα παγκόσμιο ακροατήριο. Ο όρος Cuber (Κυβερνοπόλεμος) χρησιμοποιείται ως εκμετάλλευση από πλευράς ΨΕ της σύγχρονης τεχνολογίας (διαδίκτυο, κινητή τηλεφωνία, δορυφορικές εφαρμογές κλπ).<br /><br />Οι Ψυχολογικές Επιχειρήσεις (ΨΕ) διαφέρουν από τη ενημέρωση τύπου ή επιχειρήσεις ΜΜΕ όπως συνηθίζεται να λέγεται. Ανεξάρτητα όμως της διαφοράς οι ασχολούμενοι με επιχειρήσεις ΜΜΕ πρέπει να είναι γνώστες των τεχνικών της προπαγάνδας, με όλες της μεθόδους και κανόνες αυτής.<br /><br />Οι επιχειρήσεις ΜΜΕ δίδουν το μήνυμά τους, που αποτελείται από γεγονότα και μια διαμορφωμένη άποψη στα ΜΜΕ, τα οποία είναι ελεύθερα να λάβουν υπόψη τους το άτομο που αποδεσμεύει τις πληροφορίες και να δημοσιεύσουν το σύνολο ή μέρος της ιστορίας με τη δική τους «άποψη ή τροποποιήσεις».<br /><br />Αντίθετα, οι ΨΕ παραδίδουν το μήνυμά τους κατευθείαν στον καθορισμένο αποδέκτη (ακροατήριο – στόχο), χρησιμοποιώντας όλα τα διατιθέμενα μέσα διασποράς ειδήσεων (και τις επιχειρήσεις ΜΜΕ). Καμία ερώτηση ή τροποποίηση του μηνύματος, δεν είναι δυνατή.<br /><br />Κανένα έθνος, που επιθυμεί να επιζήσει σε αυτόν τον αιώνα ή και τους επόμενους, δεν δικαιούται να αγνοήσει τη σημασία του ψυχολογικού επηρεασμού. <br /><br />Είναι επιβαλλόμενη ανάγκη η εθνική θωράκιση με κατάλληλη ψυχολογική προετοιμασία, η οποία απαιτεί μεθόδευση, τεχνική και επιμονή. Το σύγχρονο πεδίο μάχης δεν θα αποτελέσει μόνο ένα χώρο ανταγωνισμού «έξυπνων» συστημάτων υψηλής τεχνολογίας, αλλά και ένα πεδίο σύγκρουσης των ψυχικών αποθεμάτων εκείνων που τα διοικούν και τα χειρίζονται.<br /><br />Όποιος Στρατός παραμείνει άοπλος στη ψυχολογική προετοιμασία, θα νικηθεί πριν πολεμήσει.<br /><br />Χρησιμοποιούνται μέθοδοι ψυχολογικών επιχειρήσεων στην ελληνική κοινωνία;<br /><br />Ας κάνουμε μια πολύ μικρή αναφορά στην ένοια “ψυχολογικός πόλεμος” για να καταλάβουμε περί τίνος πρόκειται…<br /><br /><br /><br />ΓΕΝΙΚΑ ΠΕΡΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ.<br /><br /><br /><br />Ο ψυχολογικός πόλεμος, είναι τόσο παλαιός όσο και ο κόσμος. Αλλά σπουδαίο ρόλο, άρχισε να παίζει στη ζωή των Εθνών και της παγκόσμιας κοινωνίας κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα και όσο υπήρχε πολλαπλασιασμός των επιστημονικών και τεχνικών μεθόδων, ο πόλεμος άλλαξε ριζικά μορφή.<br /><br />Τόσο στη Στρατιωτική Στρατηγική, όσο και στην Πολιτική Στρατηγική, ο ψυχολογικός πόλεμος απέκτησε καθοριστική διάσταση και επηρέασε ουσιωδώς τις στρατιωτικοπολιτικές εξελίξεις σε όλα τα έθνη.<br /><br />Ο ψυχολογικός πόλεμος, αποβλέπει στο να μεταβάλλει – με μια καθορισμένη έννοια – τη συμπεριφορά των ατόμων – αντιπάλων ή συμμάχων – διά της επιδράσεως επί της νοημοσύνης των, του ψυχισμού τους, του πνεύματός τους και της συνειδήσεως, χωρίς να προσφεύγει στην υλική βία.<br /><br />Αντιπροσωπεύει την πλέον ύπουλη μορφή του πολιτικού πολέμου, διότι χρησιμοποιεί όλα τα μέσα με τα οποία φτάνει στον εσώτερο ψυχισμό του ατόμου και επιδρά έτσι στη νοημοσύνη και την ευαισθησία του.<br /><br />Κάποιες από τις μεθόδους που χρησιμοποιούνται στις ψυχολογικές επιχειρήσεις είναι:<br /><br />- Ο τρόμος<br /><br />- Μείωση του ηθικού<br /><br />- Προπαγάνδα<br /><br />- Η ανασφάλεια<br /><br />- Η διχόνοια<br /><br />- Διάδοση ψευδών ειδήσεων<br /><br />- Εκμετάλλευση των ΜΜΕ – τύπου – διαδικτύου<br /><br />- Η υπέρμετρη βία<br /><br />- Εκμετάλλευση των μειονεκτημάτων ενός λαού<br /><br />- Ο στιγματισμός<br /><br />- Συκοφαντία<br /><br />Ας δούμε λοιπόν αν αυτές οι μέθοδοι χρησιμοποιούνται ως μέσο πίεσης απέναντι στον Ελληνικό λαό…<br /><br />Ο τρόμος ότι δεν υπάρχει τίποτα, ότι δεν γίνεται τίποτα ότι είμαστε χαμένοι, ότι δεν υπάρχει άλλη λύση από αυτή που ακολουθείται δεν τον νοιώθουμε καθημερινά στο πετσί μας; Είναι άραγε έτσι τα πράγματα ή σκόπιμα καλλιεργείται επίτηδες το αίσθημα του φόβου και τρόμου στο πλήθος;<br /><br />Στις καπιταλιστικές-καταναλωτικές κοινωνίες που ζούμε και στον τρόπο ζωής που μας προώθησαν να ζούμε κυρίως τα ΜΜΕ το κυριότερο αγαθό για τον άνθρωπο μας έχουν υποβάλει να πιστέψουμε ότι είναι το χρήμα. Μειώνοντας μισθούς-συντάξεις και γενικά τα εισοδήματα των πολιτών δεν μειώνεται το ηθικό; Ο άνθρωπος δεν αναγκάζεται στην ανέχεια και τον εξευτελισμό ότι χρωστάω ότι δεν έχω να πληρώσω. Σε αυτά να προσθέσουμε και πάλι τον φόβο των τραπεζών, της εφορίας, της αστυνομίας κλπ. Η μείωση του ηθικού των πολιτών τον κάνει να φέρεται με δουλοπρέπεια έναντι των δανειστών του…<br /><br />Η προπαγάνδα είναι πολύ βασικό στοιχείο των ΨΕΠ ενάντιων του πληθυσμού. Η προπαγάνδα είναι όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά των ΨΕΠ με μοναδικό σκοπό να μειώσουν το ηθικό και να πλάσουν έναν άνθρωπο κατευθυνόμενο και δουλοπρεπή.<br /><br />Η ανασφάλεια είναι άλλο ένα πολύ βασικό κομμάτι για την επιτυχία της προπαγάνδας. Με τεχνάσματα του στυλ «θα χρεοκοπήσουμε – δεν θα χρεοκοπήσουμε» , «θα κάνουμε εκλογές – δεν θα κάνουμε εκλογές» , «θα κουρέψουμε το χρέος – δεν θα το κουρέψουμε», καλλιεργούν επίτηδες στον κόσμο ένα κλίμα όπου τίποτα δεν είναι σίγουρο και απόλυτο. Έτσι η κοινή γνώμη αποπροσανατολίζεται, δεν μπορεί να καταλάβει τι αλήθεια και τι ψέμα, χάνει την έννοια των λέξεων και τελικά οδηγεί στον τρόμο για το αύριο. Αν θα έχει δουλειά, πως θα μεγαλώσει τα παιδιά του ακόμη και αν θα παντρευτεί η θα κάνει παιδιά…<br /><br />Με τη διχόνοια αυτός που ασκεί τις ΨΕΠ βάζει τον εχθρό να διχάζεται και να δημιουργήσει τελικά έναν «εμφύλιο πόλεμο» ανάμεσα στους πολίτες μίας κοινωνίας. Δεν τo έχουν κάνει αυτό στην Ελλάδα; Όταν ο καθένας κοιτάει μόνο να μην χάσει αυτός από την δουλειά του ή την ίδια τη δουλειά του και δεν τον ενδιαφέρει το τι κάνει ο άλλος. Το κόλπο είναι γνωστό και παλιό. Βάζουμε τον κόσμο να «σκοτώνεται» κι εμείς κάνουμε αυτό που θέλουμε. Ο κόσμος αναλώνεται στις συντεχνιακές διαφωνίες και χάνει τον πραγματικό «εχθρό». Αυτό το έχουν καταφέρει σε πολύ μεγάλο βαθμό στην Ελληνική κοινωνία και γι αυτό ευθύνεται ίσως και η φύση του Έλληνα…<br /><br />Με την συκοφαντία δημιουργεί αισθήματα ενοχής στο πλήθος πείθοντας το ότι “μαζί τα φάγαμε”, ότι είναι τεμπέλης και ότι δεν δουλεύει όσο χρειάζεται. Έτσι “βάζει χέρι” ακόμη και στα ωράρια εκτός από το μισθό. Να δουλεύει διπλές ώρες με τα μισά λεφτά!<br /><br />Αυτός που ασκεί ψυχολογικό πόλεμο στο πλήθος εκμεταλλεύεται κάποια “κακα” χαρακτηριστικά του πλήθους που θέλει να ελέγξει. Ο Έλληνας από την φύση του, όσο και να μας ξενίζει, είναι και λίγο συμφεροντολόγος και ρουφιάνος. Ακόμη και αυτό έχει μελετηθεί και χρησιμοποιείται. Οι Έλληνες μόνο στον κοινό κίνδυνο ενώνονταν από πάντα και όταν όλα ήταν καλά κυβερνούσε η διχόνοια. Τώρα ούτε και στον κίνδυνο δεν ενώνεται… Χαρακτηριστικό παράδειγμα την πρώτη ημέρα ίδρυσης της οικονομικής αστυνομίας είχαμε χιλιάδες καταγγελίες. Ένα άλλο παράδειγμα είναι όταν χτίζεις κάτι και είσαι παράνομος αυτός που θα σε καταγγείλει θα είναι ο γείτονας ή ο συγγενής.<br /><br />Η μεγάλη ανάπτυξη της τεχνολογίας έδωσε στον προπαγανδιστή τρομερά τεχνολογικά “όπλα”. Η εκμετάλλευση όλων των διαθέσιμων μέσων πληροφόρησης. Ραδιόφωνο – τηλεόραση – εφημερίδες – περιοδικά – ιντερνετ κλπ. <br /><br />Τα μέσα πληροφόρησης έτσι μεταμορφώνονται κάτω από έλεγχο σε μέσα παραπληροφόρησης και «περνούν» προς τον λαό το μήνυμα που θέλουν. Το μήνυμα αυτό αποσκοπεί στη δημιουργία κλίματος ανασφάλειας και τρόμου για να κάμψει το ηθικό και τελικά να δεχτεί ο πληθυσμός αυτό που προσφέρουν κάποιοι σαν την μοναδική λύση που όμως είναι η χειρότερη λύση. Ένα καλό παράδειγμα είναι η αλόγιστη χρήση βίας και χημικών στο σύνταγμα την 28-29 Ιουνίου όπου πραγματικά είναι θαύμα που δεν πέθανε κόσμος και τα τηλεοπτικά κανάλια δεν έδειχναν απολύτως τίποτα!!! Όταν στο Σύνταγμα μαζεύονταν τον περασμένο Μάιο 500.000 κόσμος τα τηλεοπτικά κανάλια είτε προσπαθούσαν να μειώσουν το γεγονός είτε δεν το πρόβαλαν…<br /><br />Κι εδώ έρχεται η υπέρμετρη βία, που μοναδικός σκοπός της είναι ο εκφοβισμός του πλήθους, η αποτροπή διαδηλώσεων ή σε περίπτωση που γίνονται να διαλύονται βάναυσα ώστε να φοβάται ο κόσμος να κατέβει στον δρόμο. Κι αυτό εφαρμόζεται με μεγάλη επιτυχία στην Ελλάδα. Κάθε φορά που μαζεύεται κόσμος πέφτει άγριο ξύλο και εκφοβισμός ώστε να φοβούνται όλοι.<br /><br />Μετά από την εκμετάλλευση όλων των παραπάνω μεθόδων ΨΕΠ, όσοι έχουν ακόμη το σθένος και την δύναμη να αντιστέκονται να φωνάζουν και να διεκδικούν, ή τους πάνε στην δικαιοσύνη είτε χαρακτηρίζονται ως γραφικοί ή λαϊκιστές ή αναρχικοί και απομονώνονται…<br /><br />Μετά από όλα τα παραπάνω εσείς τι λέτε; Χρησιμοποιούνται ψυχολογικές επιχειρήσεις στον Ελληνικό λαό τα συμπεράσματα δικά σας…<br /><br />Απλά κλείνοντας να ήθελα να υπενθυμίζω ότι το ΔΝΤ δεν είναι μια καινούρια ιστορία ούτε η Ελλάδα είναι η πρώτη χώρα που επισκέπτονται.<br /><br />Αυτά τα πράγματα είναι άριστα μελετημένα από ειδικούς επιστήμονες και είναι παλιές μέθοδοι ελέγχου της ψυχολογίας της μάζας…<br /><br />Στην Ελλάδα γίνεται ένα παγκόσμιο πείραμα αυτή τη στιγμή γιατί σύμφωνα με τα λεγόμενα μεγάλων συνομωσιολόγων αν κάμψουμε τους Έλληνες που αντιστέκονται και είναι από την φύση τους επαναστάτες, τότε μπορούμε να κάμψουμε όλους τους λαούς για να υποβάλουμε εν τέλει μια παγκόσμια κυβέρνηση (δικτατορία) και να υποτάξουμε όλους τους λαούς…<br /><br /><strong>Άρθρο του κ. Ιωάννου Πασχαλίδη, Υποστρατήγου Ε.Α. </strong><br /><br /><a href="http://greeknation.blogspot.com/2011/11/blog-post_7109.html?utm_source=feedburner&amp;utm_medium=email&amp;utm_campaign=Feed%3A+blogspot%2FAWnF+%28%CE%95%CE%98%CE%9D%CE%99%CE%9A%CE%91+%CE%98%CE%95%CE%9C%CE%91%CE%A4%CE%91-%CE%95%CE%9B%CE%9B%CE%91%CE%94%CE%91%29">ΠΗΓΗ</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6149199754301928462-326324984206534504?l=keimenologion.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡίΣΠΟΡΟΣnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6149199754301928462.post-9398338112124723982011-11-10T17:50:00.000+02:002011-11-10T17:50:07.986+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br />Η Ελλάδα και επίσημα σε πλήρη καραντίνα υπό το κλίμα Εμφυλίου.<br /><br />Κράτη των οποίων το χρέος δέχεται απομείωση, θα πρέπει να αποδέχονται περιορισμούς της κυριαρχίας τους, υποστήριξε η καγκελάριος Μέρκελ μιλώντας σε βουλευτές της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης, σύμφωνα με την Deutsche Welle (19/10). Η καγκελάριος Μέρκελ μιλώντας στην κοινοβουλευτική ομάδα των Χριστιανοδημοκρατών τάχθηκε υπέρ της δημιουργίας ενός «τείχους προστασίας» για τον περιορισμό των συνεπειών της κρίσης χρέους.<br /><br />Η Άγκελα Μέρκελ επανέλαβε αυτό που δύο από τους υπουργούς της είχαν υπαινιχθεί πριν από μερικές εβδομάδες, δηλαδή ότι κράτη των οποίων το χρέος δέχεται απομείωση, θα πρέπει να αποδέχονται περιορισμούς της κυριαρχίας τους. Μπορώ να φανταστώ, φέρεται να είπε η καγκελάριος, ότι θα υπάρχει ένα είδος «διαρκούς τρόικας» στις υπερχρεωμένες χώρες. Σύμφωνα με συμμετέχοντες στην σύσκεψη, υπάρχει η θέση, σε νευραλγικούς τομείς της δημόσια διοίκησης και κυρίως στο πεδίο των δημοσιονομικών να υπάρχουν ομάδες τεχνοκρατών, οι οποίοι θα βρίσκονται σε συνεχή επαφή με τις Βρυξέλλες. Θα ασκείται τρόπον τινά μια «μόνιμη επιτήρηση», με ιδιαίτερη έμφαση στην προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων. «Αυτά τα χρέη των κρατών χτίστηκαν επί δεκαετίες και δεν πρόκειται να τερματιστούν με μια σύνοδο. Θα χρειαστεί σκληρή και μακρόχρονη δουλειά», δήλωσε η Αγκελα Μέρκελ.<br /><br />Εν τω μεταξύ το πρακτορείο Reuters (18/10) δημοσιοποίησε «προβληματισμούς» της Γερμανίας, της Ολλανδίας, της Αυστρίας, της Φιλανδίας και άλλων για ακόμη πιο αυστηρή επιτήρηση: Πηγές αναφέρουν ότι υπάρχει η επιθυμία να δημιουργηθεί ένα μόνιμο σώμα ώστε να αναλάβει μέρος της δουλειάς της τρόικας, το οποίο θα αποτελείται από επιθεωρητές της Κομισιόν, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. «Χρειάζεσαι κάποιον που να μιλά Ελληνικά αλλά δεν είναι με την πλευρά των Ελλήνων», είπε η πηγή. «Οι εξουσίες τους θα συνδέονται στενά με τους όρους του δανείου. Θα πρέπει να παρουσιαστεί προσεκτικά – πέστε το τεχνική βοήθεια ή κάτι σχετικό. Δεν μπορεί να φανεί ότι τους ποδοπατάς.»<br /><br />Η συζήτηση αυτή, αν και δεν γίνεται ανοιχτά, αποτελεί βασικό στοιχείο των διαβουλεύσεων του Eurogroup και της «λύσης» που μελετά για το ελληνικό πρόβλημα. Η Γερμανία και τα όργανα της ευρωζώνης θεωρούν ότι από εδώ και πέρα η Ελλάδα πρέπει να μπει σε πλήρη καραντίνα («τείχος προστασίας»). Ένα νέο τείχος του Βερολίνου χτίζεται. Αυτή την φορά γύρω από την Ελλάδα. Ποτέ άλλοτε η χώρα δεν έχει απομονωθεί σε τέτοιον βαθμό. Το σύνολο των εξωτερικών και των εσωτερικών της οικονομικών σχέσεων έχει τεθεί υπό επιτήρηση και έλεγχο. Τέτοια προσβολή και κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας επί Ευρωπαϊκού εδάφους έχει να συμβεί από την εποχή της ναζιστικής κατοχής.<br /><br />Όμως δεν είναι μόνο αυτό. Ο κ. Χορστ Ραϊχενμπαχ και η κουστωδία του, η οποία σύμφωνα με δημοσιεύματα, ανέρχεται σε πάνω από 330 επιτρόπους και επιτηρητές, αποκτά επίσημα πλέον καθεστώς «μόνιμης επιτήρησης». Τα δημοσιεύματα κυρίως του Γερμανικού τύπου δεν αποκλείουν την άφιξη δυνάμεων αστυνόμευσης για την ενίσχυση του ρόλου της «μόνιμης επιτήρησης». Άλλωστε ο κ. Πολ Τόμσεν είχε εκφράσει την ζωηρή του ανησυχία για το μέγεθος και την ένταση των λαϊκών κινητοποιήσεων στην Ελλάδα σε σχετικά πρόσφατη συνέντευξή του ως εξής: «Οι άνθρωποι εκφράζουν την απογοήτευσή τους, μερικές φορές με πολύ δυσάρεστο τρόπο. Αυτή είναι μια από τις πιο άσχημες πτυχές της δουλειάς μου. Και η ένταση με την οποία εκφράζεται εδώ είναι κάτι καινούργιο για μένα.» (Reuters, 8/10)<br /><br />Το βασικό ζήτημα λοιπόν που απασχολεί την ευρωζώνη και κυρίως Γερμανία-Γαλλία είναι πώς θα τεθεί υπό άμεση αποικιοκρατική κηδεμονία η πτωχευμένη Ελλάδα. Γιατί; Μα για να ξεπουληθεί το σύμπαν: ιδιωτική και δημόσια περιουσία, εθνική επικράτεια και φυσικός πλούτος. Για να γίνει αυτό θα πρέπει να σπάσει το ηθικό και η αγωνιστική διάθεση του ελληνικού λαού. Πώς θα γίνει αυτό; Μόνο με καταστολή; Απ’ ότι φαίνεται η καταστολή από μόνη της, όσο αδίστακτη κι αν είναι, δεν πιάνει. Κύκλοι του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος απεργάζονται άλλα πολύ πιο σκοτεινά σχέδια. Τον ανοιχτό εκφασισμό της ελληνικής πολιτικής ζωής στο όνομα του «καταλύεται η δημοκρατία». Ένα μανιφέστο νεοφασιστικής υστερίας μας προσέφεραν με την επιστολή τους οι τρεις «πρωτοκλασάτοι» υπουργοί της τωρινής κυβέρνησης (Ραγκούσης, Διαμαντοπούλου, Λοβέρδος) την Κυριακή 16/10. Αφού χρέωσαν συλλογικά και συλλήβδην – όπως άλλωστε είναι τυπικό της ιδεολογίας του φασισμού – στην ελληνική κοινωνία την ευθύνη για την αθλιότητα του επίσημου πολιτικού συστήματος και των οικονομικών συμφερόντων που αντιπροσωπεύει σ’ ολόκληρη την μεταπολιτευτική του πορεία, κατέληξαν σε μια ακόμη παραλλαγή του «μαζί τα φάγαμε»: «Μέσα από τέτοιου είδους κοινωνικο-πολιτικές διεργασίες, και με τη λογική «τα θέλουμε όλα δικά μας», φθάσαμε στην περιφρόνηση κάθε έννοιας Δικαιοσύνης και δημόσιου συμφέροντος και στη de facto επιβολή του κανόνα: κατάληψη στο σχολείο, και ενίοτε καταστροφή του, κατάληψη στο πανεπιστήμιο, διακοπή της λειτουργίας των μέσων μεταφοράς, της αποκομιδής των σκουπιδιών και προσβολή της δημόσιας υγείας, κατάληψη δημόσιων κτηρίων, ακόμη και υπουργείων, αποκλεισμοί λιμανιών και αεροδρομίων, και κατά τη διάρκεια της τουριστικής περιόδου, πράξεις και απειλές ακόμη και κατά της ζωής. Το σημαντικότερο όλων δε είναι, πως αυτή η εξαιρετικά αντιδημοκρατική και αντικοινωνική «κουλτούρα» και συμπεριφορά, επενδύθηκε με το μανδύα του προοδευτισμού και της επαναστατικότητας, για να κρύψει το πραγματικό πρόσωπο του συντεχνιακού συμφέροντος. Βαφτίστηκε «κοινωνία» η κάθε συντεχνία, ενώ στην πραγματικότητα οι κοινωνοί καλούνταν να πληρώσουν τα αιτήματα των συντεχνιών, που μόνιμα και σταθερά γίνονταν δεκτά. Οι λέξεις, λοιπόν, έχασαν το νόημά τους και επιλογές με υψηλό κοινωνικό κόστος εμφανίζονταν μέσα σε αυτό το ιδιότυπο «matrix» ως «κοινωνικές κατακτήσεις», ενώ στην πραγματικότητα η χώρα απλά δανειζόταν και αργά ή γρήγορα θα πλήρωνε «τα σπασμένα». Ευθύνες για αυτή την κατάσταση έχουμε όλοι!»<br /><br />Ούτε η χούντα έτσι. Εφόσον λοιπόν κατά τους εκλεκτούς αυτούς υπουργούς δημοκρατία και δικαιοσύνη είναι η απαράβατη συμμόρφωση της κοινωνίας και του λαού με τις άνωθεν υποδείξεις και εντολές, φτάνουν στο καλύτερο: καλούν την «σιωπηρή πλειοψηφία», που κατά περίεργο τρόπο μόνο αυτοί την εκφράζουν, να ξεκινήσει εμφύλιο πόλεμο εναντίον όσων αντιδρούν βοηθώντας τις δυνάμεις καταστολής. Να τι λένε: «Μια κοινωνία που αγωνιά και αναζητεί δημιουργικές διεξόδους από την κρίση, προφανώς και δεν μπορεί να τα φορτώνει όλα στην αστυνομία και τους εισαγγελείς. Καμιά εισαγγελική ή αστυνομική ενέργεια δεν μπορεί να υποκαταστήσει την κοινωνική αυτενέργεια. Η μία δραστηριότητα, άλλωστε, συμπληρώνει και στηρίζει την άλλη. Η μεν κοινωνία έχει υποχρέωση να υπερασπιστεί τον εαυτό της από κάθε επιβολή ιδεολογικών, κομματικών ή συντεχνιακών συμφερόντων, οι δε δημοκρατικά νομιμοποιημένες κρατικές λειτουργίες έχουν την υποχρέωση να ανταποκριθούν στο κοινωνικό αίτημα για την τήρηση της νομιμότητας. Δίχως τη στήριξη των πολιτών η λειτουργία του κράτους θα συκοφαντηθεί ως αυταρχική και, πάντως, θα έχει περιορισμένη αποδοτικότητα. Και δίχως το κράτος και τις λειτουργίες του, η κοινωνία των πολιτών δεν θα είχε νόημα, όποια γνώμη κι αν πλειοψηφούσε σε αυτήν.»<br /><br />Τι ζητούν οι εν λόγω υπουργοί; Προκείμενου να χάσουν την εξουσία και πολύ περισσότερο προκειμένου να χάσουν οι δανειστές τοκογλύφοι και η τρόικα, προτιμούν να δουν την ελληνική κοινωνία να πνίγεται στον εμφύλιο. Ονειρεύονται νέα Δεκεμβριανά όπου παραστρατιωτικές και παρακρατικές συμμορίες σε συνεργασία με τις δυνάμεις καταστολής θα επιβάλουν το νόμο του Μέρφι σε όσους αντιδρούν. Στο όνομα βέβαια της «κατάλυσης της δημοκρατίας». Αν βέβαια βρισκόμασταν σε ευνομούμενη πολιτεία, οι κύριοι αυτοί θα αντιμετώπιζαν τον εισαγγελέα για μόχλευση παθών και πρόσκληση σε εμφύλιο πόλεμο. Ωστόσο, στην χώρα μας έχει επιβληθεί τέτοιο καθεστώς πλήρους κυβερνητικής ανομίας ώστε οι εισαγγελείς να απασχολούνται είτε με διώξεις απεργών, είτε με «διασπορά ψευδών ειδήσεων» όταν δεν βολεύει την κυβέρνηση, είτε να δίνουν διαπιστευτήρια καλής διαγωγής στους τροϊκανούς μήπως και οι νέοι καταχτητές τους πάρουν από καλό μάτι.<br /><br />Την ίδια ημέρα το νεοφασιστικό μανιφέστο των τριών υπουργών βιάστηκε να προσυπογράψει και ο Μπενίτο της ελληνικής κυβέρνησης, ο κ. Βενιζέλος: «Είναι πολύ θετική η πρωτοβουλία των τριών υπουργών να απευθυνθούν στην κοινή γνώμη με μια ανάλυση του τρόπου με τον οποίο έχει διαμορφωθεί η σημερινή ελληνική κοινωνία, με κύρια ευθύνη του πολιτικού συστήματος, συμπεριλαμβανομένου βεβαίως και του ίδιου του ΠΑΣΟΚ. Πίσω από κάθε μεγάλη πολιτική πρωτοβουλία και κυρίως πίσω από τη δύσκολη διαχείριση μιας τεράστιας κρίσης που θέτει σε κίνδυνο τη χώρα, πρέπει πάντα να βρίσκεται: πρώτον, ένα θεωρητικό σχήμα και δεύτερον, μια ισχυρή πολιτική βούληση σχηματισμένη από ανθρώπους έτοιμους να αγωνιστούν στην πρώτη γραμμή. Υπό την έννοια αυτή, το κείμενο των τριών συναδέλφων μου, με τους οποίους ανήκουμε στην ίδια γενιά, έχουμε κοινές προσλαμβάνουσες παραστάσεις και δίνουμε έναν κοινό συλλογικό αγώνα είναι ένας πολύ καλός οιωνός για την κρίσιμη εβδομάδα που αρχίζει, κατά τη διάρκεια της οποίας κρίνονται πολλά, ίσως όλα.» <br /><br />Όλα αυτά δείχνουν ότι στις κορυφές της κυρίαρχης πολιτικής αναφύεται ένας νεοφασισμός, του οποίου η ιδεολογία και η πολιτική τίθεται στην υπηρεσία, όπως άλλωστε και παλιά, των πιο αντιδραστικών μερίδων του χρηματιστικού κεφαλαίου. Κι αυτές οι μερίδες σήμερα επιδιώκουν την επίσημη κατοχή και εκποίηση της χώρας. Έτσι πιστεύουν ότι μπορεί να διασωθεί το ευρώ, η ευρωζώνη, οι τράπεζες και οι αγορές.<br /><br />Αυτό είναι το επίδικο ζήτημα και της συνόδου κορυφής στις 23 του μηνός. Κι όχι το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους. Άλλωστε γι’ αυτό το επιδιωκόμενο «κούρεμα» ήταν ιδιαιτέρως αποκαλυπτική η δήλωση του Μιχάλη Σάλλα, προέδρου της Τράπεζας Πειραιώς. Ολόκληρη η δήλωση Σάλλα έχει ως εξής: «Αυτοί που υποστηρίζουν το μεγάλο "κούρεμα" των Ελληνικών Ομολόγων, δηλαδή το πάνω από 21%, χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: Στην πρώτη ανήκουν εκείνοι που δεν έχουν να χάσουν τίποτα, ούτε από την κατάρρευση της Ελλάδας και φυσικά ούτε από τα χαρτοφυλάκια τους. Στη δεύτερη κατηγορία ανήκουν αυτοί που δεν έχουν καταλάβει τίποτα από τις συνέπειες αυτής της ενέργειας και το πιθανότερο ούτε καν περί ποίου "κουρέματος" πρόκειται. Το λυπηρό είναι ότι σε αυτούς περιλαμβάνονται και άνθρωποι που οφείλουν να καταλαβαίνουν. Με βάση τις συμμετοχές που εκτιμάται ότι δηλώθηκαν για το εθελοντικό PSI της 21ης Ιουλίου, εάν δεχτούμε ότι αντί για το 21% "κούρεμα" που προέβλεπε η απόφαση αυτή, τώρα το εθελοντικό "κούρεμα" θα φθάσει στο 50%, τότε οδηγούμαστε σε μία επιπλέον μείωση του Ελληνικού Δημοσίου Χρέους ουσιαστικά κατά 20 έως 25 δισεκ. ευρώ περίπου, σε παρούσες αξίες, και όχι κατά 180 δισεκ. ευρώ, που πολλοί, είτε από αφέλεια είτε από ελλιπή ενημέρωση, πιστεύουν. Το όφελος δηλαδή θα ήταν περίπου 20 - 25 δισεκ. ευρώ, το οποίο, όμως, κατά το μεγαλύτερο μέρος, η Ελλάδα θα είναι αναγκασμένη και πάλι να το ξαναδανειστεί από τις ευρωπαϊκές χώρες και το Δ.Ν.Τ., προκειμένου να ενισχύσει τα Ασφαλιστικά Ταμεία και να επανακεφαλαιοποιήσει τις τράπεζες. Μιλάμε δηλαδή, στο τέλος της ημέρας, για ένα όφελος της τάξης των 10 ή 15 δισεκ. ευρώ, από ένα σύνολο χρέους 360 δισεκ. ευρώ! Δυστυχώς, δεν έχει γίνει αντιληπτό ότι στο προτεινόμενο από διαφόρους "κούρεμα" μέσω του PSI , εξαιρούνται τα Ομόλογα της ECB, περίπου € 60 δις ονομαστικής αξίας, τα δάνεια της Τρόϊκα, ύψους € 65 δις, άλλα δάνεια που έχει συνάψει το Ελληνικό Δημόσιο περίπου 20 δις, τα Έντοκα Γραμμάτια του Ελληνικού Δημοσίου 15 δις, Ομόλογα λήξης μετά το 2020 άλλα 40 - 45 δις, άλλες υποχρεώσεις προς προμηθευτές κλπ του Ελληνικού Δημοσίου και ασφαλώς εκείνους στο Εξωτερικό οι οποίοι και δεν προσήλθαν ούτε στο "κούρεμα" του 21% στο PSI του Ιουλίου. Επίσης, θα πρέπει να γίνει αντιληπτό, ότι αυτοί που δήλωσαν συμμετοχή για την συγκεκριμένη περίοδο λήξης Ομολόγων στο PSI του Ιουλίου, ήταν σχεδόν πάνω από 50% Ελληνικές Τράπεζες, Ασφαλιστικές Εταιρίες και Ελληνικά Ασφαλιστικά Ταμεία. Δηλαδή, όλη η ιστορία αφορά κυρίως το Ελληνικό Ασφαλιστικό και Τραπεζικό Σύστημα, για τα οποία το Ελληνικό Δημόσιο θα πρέπει να ξαναδανειστεί για να καλύψει τις ανάγκες που δημιουργούνται εξαιτίας αυτής της αύξησης "κουρέματος". Έτσι, θα έχουμε το φαινόμενο, το Ελληνικό Δημόσιο να αποδέχεται να διαγράψουν τα Ελληνικά Ιδρύματα, χρέος που θα τα οδηγήσει σε μείωση των αποθεματικών ή της κεφαλαιακής τους επάρκειας, για να δανειστεί στη συνέχεια και πάλι το Κράτος από Διεθνείς Οργανισμούς, με ό,τι αυτό σημαίνει πολιτικά και οικονομικά, για να επανακεφαλαιοποιήσει τις Τράπεζες και να καλύψει τα Ταμεία. Συνέπεια όλων αυτών είναι η χώρα να καταρρακώνεται διεθνώς, να της ασκούν ακόμη περισσότερες πιέσεις, να δημιουργείται κίνδυνος μόλυνσης ολόκληρου του Ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος, όπως άλλωστε υποστηρίζει και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και ασφαλώς να διαλύεται για πολλά χρόνια το Ελληνικό Χρηματιστήριο, το οποίο έχει υποστεί ήδη δεκάδες δις ζημία από την όλη συζήτηση.» (Κέρδος, 14/10)<br /><br />Δεν απέχουν και πολύ από την αλήθεια αυτά που επισημαίνει ο κ. Σάλλας. Ξεχνά απλά να μας πει ότι μια τέτοια κίνηση (εθελοντική ανταλλαγή με «κούρεμα» 50%) θα βαθμολογηθεί από τους οίκους αξιολόγησης ως SD (επιλεκτική πτώχευση) και με βάση τα δεδομένα της δημοσιονομικής κατάστασης και της ύφεσης μάλλον θα σημάνει την κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας. Ίσως είναι αυτό που θέλουν και οι ευρωκράτες προκείμενου να επιταχύνουν τις «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις» και την επιβολή «μόνιμης επιτήρησης». <br /><br />Τα τονίζουμε όλα αυτά γιατί η ώρα των οικονομικοπολιτικών αναλύσεων τελείωσε. Το Eurogroup επίσημα πια μεθοδεύει την επίσημη πτώχευση της χώρας. Ο κ. Βενιζέλος ουσιαστικά το ανακοίνωσε με την συνέντευξη που έδωσε την Τρίτη. Πώς αντιμετωπίζει ένας λαός αυτό το άμεσο ενδεχόμενο της επίσημης πτώχευσης; Έχει κανείς απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα; Οι κυρίαρχες δυνάμεις επιδιώκουν να σπείρουν τον πανικό και την απόγνωση. Δεν θα διστάσουν στο αμέσως επόμενο διάστημα να αναστείλουν ή να καθυστερήσουν για ένα διάστημα πληρωμές μισθών και συντάξεων για να πανικοβάλουν τον κόσμο και να τον κάνουν να παρακαλεί για την επέμβαση της τρόικας, να παρακαλεί για την 6η δόση, κοκ. <br /><br />Πώς θα αντιμετωπίσει ο λαός αυτές τις ασκήσεις πανικού και χτυπήματος του ηθικού του; Υπάρχει κάποια δύναμη που να δίνει σαφή απάντηση; Οι ηγεσίες των κομμάτων της αντιπολίτευσης πολιτεύονται με σκοπό να καρπωθούν την δυσαρέσκεια του κόσμου στις επόμενες εκλογές. Σκασίλα τους για τα υπόλοιπα. Άλλοι πάλι ονειρεύονται ψηφοδέλτια και πολιτικά μέτωπα που θα τους ανοίξουν την πόρτα του κοινοβουλίου. Υπάρχει λοιπόν τρόπος να αντιμετωπίσει ο λαός την επερχόμενη πτώχευση; Μονάχα ένας: να κρατήσει την ψυχραιμία του και να οργανωθεί στις γειτονιές, να αποκαταστήσει και να περιφρουρήσει την κοινωνική του συνοχή, να μην επιτρέψει να τον πανικοβάλουν και να τον μετατρέψουν σε ζώο με αγελαία ένστικτα κοινωνικού κανιβαλισμού. Αυτό προέχει σήμερα. Και η μόνη δύναμη που μπορεί να το πετύχει σήμερα αυτό είναι το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο, που απλώνεται γοργά σε όλες τις γειτονιές, σε κάθε χωριό και πόλη της Ελλάδας. Μια νέα δύναμη έχει γεννηθεί και μαζί της η ελπίδα ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε.<br /><br /><a href="http://dimitriskazakis.blogspot.com/2011/11/blog-post_08.html">Δημήτρης Καζάκης</a><br /><br />Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Hellenic Nexus, τχ. 57, Νοέμβριος 2011, σελ. 12-14.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6149199754301928462-939833811212472398?l=keimenologion.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡίΣΠΟΡΟΣnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6149199754301928462.post-61860450942182229222011-10-23T01:08:00.000+03:002011-10-23T01:08:21.605+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Η ιατρική από την αρχή της σχετιζόταν με τη μαγεία και τη θρησκεία, και οι ασθένειες αποδίδονταν σε κακοποιά στοιχεία και φαινόμενα. <br />Αυτό οδήγησε στο να ταυτιστεί ο γιατρός και ο ιερέας στο ίδιο πρόσωπο. Η ιατρική μεταβιβαζόταν από γενιά σε γενιά με λαϊκά γιατροσόφια, που με τον απόκρυφο τρόπο που εφαρμόζονταν δημιουργούσαν πίστη και μυστηριώδη φαντασία με την ανεξήγητη δύναμη της μαγείας στον άρρωστο. <br /><br />Η πίστη και η θρησκεία, χωρίς να γινόταν αντιληπτό, συνήθως βοηθούσαν στη βελτίωση της υγείας. Ο Όμηρος, ο Ορφέας, ο Ησίοδος και ο Φερεκύδης προδρομικά αναφέρθηκαν στην ιατρική και στη βραδεία εξέλιξή της κατά τη χρονική περίοδο από το 1300 π.Χ. έως το 600 π.Χ. <br /><br />Κάποια εξέλιξη υπήρξε τον 6ο και τον 5ο π.Χ. αιώνα, αρχικά από τους Ίωνες σοφούς και φιλοσόφους και αργότερα από τους αττικούς ανθρωποκεντρικούς, στους οποίους εισχώρησε ο λογοκεντρικός στοχασμός. <br /><br />Επηρεασθείς από τον στοχασμό αυτό, ο Ιπποκράτης, και διαθέτοντας απαράμιλλη μεγαλοφυΐα και παρατηρητικότητα, έθεσε έκτοτε τα ασάλευτα και ακλόνητα θεμέλια της ιατρικής επιστήμης. <br /><br />Στα κείμενα του “Corpus Hyppocraticus” ο Ιπποκράτης εφαρμόζει τη σημερινή κλινική μεθοδολογία, δηλαδή την επισκόπηση, την ψηλάφηση, την επίκρουση και την ακρόαση προκειμένου να θέσει τη σωστή διάγνωση. Η παρατηρητικότητά του ήταν τόσο μεγάλη, ώστε περιέγραψε τα συμπτώματα του φλέγμονα, που είναι η διόγκωση, η ερυθρότητα, η αύξηση της θερμότητας και ο πόνος. Επιπλέον εφήρμοζε και συνιστούσε και χειρουργικές επεμβάσεις εκεί όπου χρειάζονταν, όπως, π.χ., προέβαινε σε διάνοιξη και παροχέτευση στα αποστήματα από φλέγμονα, στα εμπυήματα του ήπατος και του θώρακα, στα περιεδρικά αποστήματα και στα συρίγγια. Επίσης περιέγραψε το φέρον το όνομά του “Ιπποκράτειο Προσωπείο” ως σηπτική κατάσταση με συμπτωματολογία έντονου ρίγους, ταχυσφυγμία, ταχύπνοια, υποκίτρινο δέρμα, ολιγουρία και κωματώδη κατάσταση. <br /><br />Ο Ιπποκράτης συνέδεε τη νόσο πάντοτε με τα αίτια που την προκαλούσε, απορρίπτοντας τις δεισιδαιμονίες και τα μάγια. Σε αντίθεση, ο Ησίοδος απέδιδε τις ασθένειες και τους πολέμους στο προπατορικό αμάρτημα του Αδάμ και της Εύας. Έως τον 19ο αιώνα, η ιατρική μορφή του Ιπποκράτη επικρατούσε σε όλον τον κόσμο, που συνέχιζε συνήθως τα θεραπευτικά του σχήματα με τον τρόπο με τον οποίον εκείνος τα εφήρμοζε στους ασθενείς με επιτυχία.<br /><br />Ο Ιπποκράτης διέκρινε τέσσερις κράσεις, που κάθε μία είχε σχέση με την επικράτηση ενός από τους τέσσερις χυμούς του ανθρωπίνου σώματος, αναπτύσσοντας τη θεωρία “περί των χυμών”. <br /><br />Η ελληνική αυτή λέξη, “χυμός”, αργότερα χρησιμοποιήθηκε από τους Λατίνους ως “humor”, από τους Γάλλους ως “humeur” (ψυχική διάθεση) και από τους Άγγλους με τη λέξη “χιούμορ”. Παρότι αρκετά έχουν αλλάξει από τότε, τα βασικά παραμένουν ακλόνητα και το ενδιαφέρον για τις απόψεις του Ιπποκράτη και των άλλων Ελλήνων παραμένει αμείωτο. <br /><br />Ο Ιπποκράτης (6ος με 5ο αιώνα π.Χ.) είναι αυτός που εισάγει τον λόγο στην ιατρική και ιδρύει και θέτει σε λειτουργία τα γνωστά σε όλους μας Ασκληπιεία της Κως, της Επιδαύρου, της Περγάμου και αλλού, όπου εισρέουν ασθενείς για να θεραπευτούν και να εξαγνιστούν στην ψυχή, στο σώμα και στο πνεύμα με λουτρά, γυμναστική, εντριβές, ψυχαγωγία, θεατρικές παραστάσεις, βότανα ως φάρμακα και νηστεία. Η αμοιβή δε των ιατρών αποκαλούνταν “ίατρα”. <br /><br />Πέραν αυτών, ο Ιπποκράτης είναι ο πρώτος γιατρός που αναγνώρισε τη σημασία του περιβάλλοντος στην ανάπτυξη ασθενειών, συνδυάζοντας την ιατρική με τη μετεωρολογία. Έτσι δημιούργησε την περιβαλλοντική και κοινωνικοπολιτική ιατρική, με επίδραση των ηθών και εθίμων στην υγεία, όπως αναφέρει στο έργο του “Περί ανέμων, τόπων και υδάτων”. <br /><br />Οι διάδοχοι όμως του Ιπποκράτη απομακρύνθηκαν από τις ιπποκρατικές υποθέσεις. Ήσαν κυρίως θεωρητικοί, προσκολλήθηκαν δογματικά στις ιδέες του Ιπποκράτη και ίδρυσαν τη “Σχολή των Δογματικών”. Δεν ασχολήθηκαν με την έρευνα και έτσι δεν βοήθησαν την πρόοδο της ιατρικής. <br /><br />Ο Ερασίστρατος, π.χ., απέρριπτε ακόμη και την “περί χυμών” θεωρία του Ιπποκράτη. Οι Μεγαρικοί και ο Πύρων ίδρυσαν στη συνέχεια την “Εμπειρική σχολή” στην ιατρική. Αυτοί πρέσβευαν ότι η γνώση δεν είναι δυνατή, και συνεπώς τίποτε το ασφαλές δεν υπάρχει λόγω της αβεβαιότητας των αισθήσεων και των παρατηρήσεων. Αυτοί παραδέχονταν στην ιατρική μόνον την “πείρα”. <br /><br />Η μεγάλη μορφή όμως του Γαληνού αποκατέστησε την ιατρική στη σωστή ιπποκρατική της βάση, στηρίζοντας την ιατρική τόσο στην παρατήρηση όσο και στην έρευνα με πειράματα. Οι αυθεντίες του Γαληνού και Αριστοτέλη, με τις παρατηρήσεις τους, αποτελούσαν το αλάθητο για περισσότερο από χίλια χρόνια, δηλαδή μέχρι τον 17ον αιώνα. <br /><br />Οι αρχαίοι Έλληνες γιατροί ασχολήθηκαν και με τον καρκίνο. Η εξέταση των αρχαίων κειμένων εμφανίζει ενώπιόν μας πολλές γνωστές νόσους που περιγράφονται κατά τρόπο εντυπωσιακό και δεν διαφέρουν από τη σημερινή νοσολογία. Ανευρίσκονται ανάλογα εδάφια, με αναφορά σε γνώσεις περί καρκίνου. <br /><br />Ο Ιπποκράτης αναφέρει: <br /><br />“Οκτακόσιοι κρυπτοί καρκίνοι γίνονται, μη θεραπεύειν βέλτιον. Θεραπευόμενοι γαρ απόλλυνται ταχέως, μη θεραπευόμενοι δε, πολύν χρόνον διατελέουσιν”. <br /><br />Επίσης αναφέρεται στις εξελκώσεις γενικά, στους όγκους που εξελκώνονται, και συνιστά την προσοχή του γιατρού στην κράση του ασθενούς, στην ηλικία του, στην μορφή εξέλκωσης και στην εντόπισή τους στο σώμα. Παρατήρησε, δηλαδή, ο Ιπποκράτης ότι μερικές περιπτώσεις χρόνιων εξελκώσεων είναι καρκίνοι ή μπορεί να καταλήξουν σε καρκίνο. Έτσι στο “Περί Γυναικείων, το πρώτον” περιγράφει τη δυνατότητα μιας χρόνιας εξελκώσεως του τραχήλου της μήτρας να εξαλλαγεί σε καρκίνο ως εξής: “Ει δε μη εμελεδάνθη, μηδέ η κάθαρσις ερράγη αυτόματη, το έλκος μέζον εποίησεν αν, και εκινδύνευσεν, ει μη εμελεδάνθη, καρκινωθήναι τα έλκεα”. Επίσης παρατήρησε ότι σε χρόνια παρέκκλιση της μήτρας προκαλείται επίσχεση των εμμήνων που οδηγεί σε διόγκωση των μαστών και σε μικρούς σκληρούς όγκους διαφόρου μεγέθους που εξαλλάσσονται σε μακρινωματώσεις. Οι θηλές ξηραίνονται, ο μαζικός αδένας σκληραίνει (σκίρρος καρκίνος) και η ασθενής χάνει συνεχώς βάρος. <br /><br />Στο ίδιο έργο “Περί Γυναικείων, το δεύτερον” ο Ιπποκράτης αναφέρει για τον καρκίνο της μήτρας: “159. Γυναικί οκόταν αι υστέραι σκληραί γίνωνται και εις τα αιδοία εξίωσι, και οι βουβώνες σκληροί γίνωνται, και καύμα εν τοίσιν αιδοίησιν ενή καρκινούσθαι φιλέει πάντα”. Στο “Επιδημιών το Εʼ” ο πατέρας της ιατρικής περιγράφει την περίπτωση καρκίνου του μαστού ως εξής: “101. Γυναικί, εν Αβδήροισι, καρκίνωμα εγένετο περί το στήθος, και διά της θηλής έρρεεν ιχώρ ύφαιμος. Επιληφθείσα δε της ρύσιος έθανεν”. Ο Γαληνός από την Πέργαμο (2ος αιώνας μ.Χ.) είναι επίσης μεγάλος γιατρός της αρχαιότητας που ακολουθεί την ιπποκρατική ιατρική και προβαίνει σε ριζική εξαίρεση του όγκου. <br /><br />Ο Σωρανός ο Εφέσιος, σύγχρονος του Γαληνού και του αυτοκράτορα Τραϊανού, είναι ο ιδρυτής της γυναικολογίας (Ν. Λούρος 1973). <br /><br />Στο “Περί Γυναικείων”, στο πρώτο βιβλίο, γράφει: “Περί σκίρου και σκληρωμάτων εν υστέρα”. Είναι ο πρώτος που εισήγαγε την υστερεκτομία στη γυναικολογία. Άλλος σπουδαίος γιατρός είναι ο Αρεταίος από την Καππαδοκία (2ος αιώνα μ.Χ.), που έγραψε το βιβλίο “Περί αιτιών και σημείων χρονίων παθών”, όπου γράφει: “ΧΙ. Περί υστερικών. Τήσι γυναιξί υστέρη αγαθή μεν ες κάθαρσιν και τόκον, ξυμφορή δε νούσων μυρίων τε και κακών… γίγνεται έλκεα και εν υστέρη…”. Ο Αέτιος ο Αμιδηνός (5ος αιώνας μ.Χ.), γιατρός του αυτοκράτορα Ιουστινιανού, στο βιβλίο του “Περί Γυναικείων παθών” αναφέρεται σε πολύποδες και σε άλλους όγκους της μήτρας. <br /><br />Ο τελευταίος κλασικός Έλληνας γιατρός που περιέγραψε με γλαφυρότητα και επιστημονικότητα τον καρκίνο είναι ο Παύλος Αιγινήτης, τον 7ο αιώνα μ.Χ. Η βελτιωμένη ιατρική του Βυζαντίου μεταβιβάζεται στη Δύση μετά από πολλούς αιώνες. Έτσι ο Ανδρέας Vesalius (1514-1564 μ.Χ.) έγραψε επτά βιβλία στην Πάντοβα για την ανατομία του ανθρώπου. Ο Άγγλος William Harvey, αργότερα, τον 17ο αιώνα, περιέγραψε την κυκλοφορία του αίματος στον άνθρωπο, δηλαδή το κλειστό σύστημα με την καρδιά στη θέση της αντλίας και με αγγεία (αρτηρίες και φλέβες). Έτσι εξηγήθηκε και η αρτηριακή πίεση και οι σφίξεις που κυμαίνονται από 60-80 ανά λεπτό. <br /><br />Τον 18ο αιώνα (1733) ο κληρικός Στέφανος Hales μέτρησε την πίεση σε άλογο. Τον 19ο αιώνα ο Lavoisier, ο Pasteur και ο Vesalius ανακάλυψαν τα μικρόβια, την ασηψία-αντισηψία, τα εμβόλια, τα ένζυμα και τη βιολογική χημεία. Ο 20ός αιώνα παρουσίασε την επανάσταση στην πρόοδο της ιατρικής με τη χρήση των αντιβιοτικών, τη μοριακή βιολογία, την αποκάλυψη του γοναδιώματος του DNA, την εξωσωματική γονιμοποίηση, την κλωνοποίηση, τις τεράστιες προόδους στην τεχνολογία κ.ά., που βοήθησαν στην εύκολη διάγνωση και στις μεγάλες εγχειρήσεις με τη βοήθεια των απεικονιστικών μεθόδων κ.ά. <br /><br />Έτσι η ιατρική, με βάση το βυζαντινό νοσοκομείο, ακολουθεί τις νέες αλματώδεις προόδους στη Δύση. <br /><br />Τελειώνω με αυτό που είπε ο Νίτσε: <br /><br />“Ό,τι κι εάν ανακαλύψουμε εμείς, μετά από λίγο πληροφορούμεθα ότι το είχε ανακαλύψει ο μικρός αυτός λαός των Ελλήνων πολλούς αιώνες πρωτύτερα”. <br /><br />Και ο Γκαίτε πρόσθεσε:<br /><br />“Η Ελλάς είναι η καρδιά και ο νους της οικουμένης”. <br /><br />Ωστόσο η αρχαία Ελλάς δεν πρέπει να αποτελεί το πρόσχημα για τα δικά μας λάθη, αλλά να αποτελεί εφαλτήριο για αγώνες και νέες σελίδες δόξας, αντάξιες των προγόνων μας. <br /><br /><strong>Αντώνης Σαλμανίδης</strong><br /><br />(α.ε. καθηγητής, διευθυντής Μαιευτικής-Γυναικολογίας Ευαγγελισμού) <br /><br /><a href="http://echedoros.blogspot.com/2009/10/blog-post_2557.html">ΠΗΓΗ</a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6149199754301928462-6186045094218222922?l=keimenologion.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡίΣΠΟΡΟΣnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6149199754301928462.post-88239633426780143632011-07-23T21:58:00.000+03:002011-07-23T21:58:21.716+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div closure_uid_yznb1c="132"></div><div closure_uid_yznb1c="136">«<strong>Νέμεσι πτερόεσσα βίου ροπά, κυανώπι θεά θύγατερ Δίκας, ά κούφα φρυάγματα θνάτων επέχεις αδάμαντι χαλίνω. έχθουσα δ’ ύβριν ολοάν βροτών μέλανα φθόνον εκτός ελαύνεις</strong>.» - Μεσομήδους, Ύμνος εις Νέμεσιν</div><br /><div closure_uid_yznb1c="137">Ανατρέχοντας στην Αρχαία Ελληνική Θεογονία, συναντούμε μία θεότητα, η ονομασία της οποίας έχει γίνει μέχρι σήμερα συνώνυμο της «Θείας Δίκης», ή αλλιώτικα της Τιμωρίας εκ μέρους των θεών, για την παραβίαση κάποιου άγραφου νόμου. Πρόκειται για την θεά Νέμεσιν που προσωποποιούσε μαζί με άλλες (Θέμιδα, Ειμαρμένη κ.ο.κ.) την έννοια της Δικαιοσύνης και αποκαθιστούσε την Τάξη –φυσική, ανθρώπινη ή κοσμική-, όταν αυτή διασαλευόταν. Τότε τιμωρούσε την υπεροψία και την αλαζονεία των ανθρώπων (την ύβριν). Η Νέμεσις προσωποποιεί κατ’ ουσίαν την θεία αγανάκτηση κατά πάσης ανθρώπινης υπερβασίας και υπερφροσύνης, συμπεριλαμβανομένης και της υπερβολικής ή υπέρογκης ευτυχίας.</div><br />Ελάχιστα γνωρίζουμε σήμερα για την Νέμεσιν, αυτήν την αρχαιοτάτη Ελληνική θεότητα, που προσδιορίζεται άλλοτε ως Ιχναίη, άλλοτε ως Αδράστεια ή Ραμνουσία. Η ετυμολογία, η ρίζα του ονόματος «νέμω», δήλωνε αρχικά την δίκαιη διανομή, την μοιρασιά που γίνεται βάσει νομίμου εξουσίας. Με τον καιρό απέκτησε τη σημασία της αναλήψεως δικαστικής δράσης εκ μέρους της εξουσίας ώστε να απονεμηθεί δικαιοσύνη.<br /><br />Ονομαζόταν, επίσης, Ραμνουσία, εξαιτίας του περίφημου αγάλματος και του Ναού της στον Ραμνούντα, πλησίον του Μαραθώνος. Το επίθετο Αδράστεια που της αποδόθηκε -«εκείνη από την οποία κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει»-, ανήκε μάλλον αρχικά στη φρυγική θεότητα Κυβέλη και της αποδόθηκε μεταγενέστερα.<br /><br /><div closure_uid_yznb1c="129"><strong>Μυθολογική αναδρομή</strong></div><br />Ας δούμε όμως εν τάχει τι μας παραδίδει η Μυθολογική μας Παράδοση (που αποτελεί ένα είδος κωδικοποιημένης Ιστορίας, «χέρσο δρόμο» για τους ολίγους). Η πρώτη διασωθείσα αναφορά στην Νέμεσιν γίνεται από τον Όμηρο στην «Ιλιάδα», όπου παρίσταται όχι εμφανώς ως θεότης, αλλά ως υπερβατική έννοια –διότι προτρέπονται οι καταδιωκόμενοι από τους Τρώες Αχαιοί να αντισταθούν, ενθυμούμενοι ο καθένας τους την «αιδώ και νέμεσιν». Κατά την «Θεογονία» του Ησιόδου, αλλά και κατά τον Παυσανία, ήταν η Νύχτα που δίχως ταίρι αρσενικό γέννησε την Νέμεσιν, για να κρατά σε ισορροπία τις ανθρώπινες υποθέσεις. Στα «Διονυσιακά» του Νόννου, ωστόσο, έχουμε μια διαφορετική άποψη, που θέλει την Νέμεσιν θυγατέρα του Ωκεανού, ενώ ο Υγίνος την περιγράφει ως δημιούργημα του Ερέβους και της Νύχτας.<br /><br />Ορισμένοι συγγραφείς, μεταξύ των οποίων και ο Απολλόδωρος, γράφουν πως η Νέμεσις όταν ενώθηκε με τον Δία, γέννησε την Ελένη. Παρ’ όλο που η Νέμεσις υπέστη μεγάλη καταδίωξη για να αποφύγει τον πόθο του Διός, ενώθηκε μαζί του με τη μορφή χήνας, όταν ο Δίας είχε τη μορφή κύκνου. Κατά την καταδίωξή της διέσχισε η Νέμεσις χώρες και ηπείρους, θάλασσες όπου μεταμορφώνονταν σε ψάρι, και γενικά άλλαζε συνέχεια μορφή. Η Νέμεσις γέννησε ένα αυγό το οποίο βρήκε στο δάσος ένας βοσκός και το έδωσε στη Λήδα. Η Λήδα το έκλεισε σε ένα ερμάρι και όταν γεννήθηκε η Ελένη, την ανέθρεψε σαν κόρη της.<br /><br /><div closure_uid_yznb1c="127">Από αυτήν την μυθική διήγηση της θεϊκής ένωσης της Νεμέσεως με τον Δία, αντιλαμβανόμαστε μια «υδάτινη» φύση (μεταμόρφωση σε ψάρι, ένωση με τον Δία υπό τη μορφή χήνας). Μ’ αυτόν τον αλληγορικό τρόπο, λοιπόν, παρουσιάζεται η Πύρινη όψη (Ζεύς-κεραυνοί) στην ένωσή της με το Ύδωρ (Νέμεσις) να δίνουν την φωτιά μέσα στο νερό (Ο Ηράκλειτος θεωρεί το Πυρ «αιώνιο Θεό» (Α΄ 8), «αρχή των πάντων» (Α΄ 5.2), ενώ υποστηρίζει ότι τα πάντα είναι μεταβολές του πυρός (Α΄ 5.1). Κατά τον ίδιο φιλόσοφο, το Πυρ (Θεός-πνεύμα) ενούμενο με τα υπόλοιπα πρωταρχικά στοιχεία του Σύμπαντος: ύδωρ-γη-αήρ (Ύλη), σχηματίζει την Ζωή, η οποία κατ’ επέκτασιν καταλήγει πάλι σε Πυρ (θέωσις). Η φωτιά μέσα στο νερό είναι η Ελένη.</div><div closure_uid_yznb1c="121"><strong>Λατρεία της Νεμέσεως</strong></div><br />Κυριότερη τοποθεσία αποτίσεως λατρείας προς την θεά, υπήρξε ο Ραμνούς, μια υψηλοτάτη τοποθεσία στα βορειοανατολικά παράλια της Αττικής, όπου οι αρχαίοι Αθηναίοι είχαν κτίσει ένα ισχυρό φρούριο προς έλεγχον της προσβάσεως εκ της θαλάσσης. Η περιοχή του Ραμνούντος ήταν ξακουστή κυρίως για το ότι εκεί βρίσκονταν οι μοναδικοί Ναοί, που ήσαν αφιερωμένοι στην θεότητα της Δικαιοσύνης, που λειτουργούσαν στην κυρίως Ελλάδα -ένας υφίστατο και στην Σμύρνη. Από αρχιτεκτονικής απόψεως, θεωρείται ότι η κατασκευή των Ναών αυτών στον Ραμνούντα θα πρέπει να αποδοθεί στον ίδιο αρχιτέκτονα που ανήγειρε τους ναούς του Ηφαίστου («Θησείον»), του Ποσειδώνος στο Σούνιο και του Άρεως στην Αρχαία Αγορά.<br /><br />Στους Ναούς του Ραμνούντος υπήρχε το περίφημο άγαλμα της Νεμέσεως -έργο του Αγορακρίτου, μαθητού του Φειδίου-, τμήμα του οποίου βρίσκεται σήμερα στο Βρεττανικό Μουσείο. Το άγαλμα αυτό φημολογείτο ότι δημιουργήθηκε από ογκόλιθο Παρίου μαρμάρου, το οποίο μετέφεραν οι Πέρσες στον Μαραθώνα, ώστε μ’ αυτό να κατασκευάσουν τρόπαιο, βέβαιοι για την νίκη τους. Αλλά η αλαζονεία αυτή τιμωρήθηκε από την Νέμεσι, αφού μετά την ήττα των Περσών, αντί τροπαίου ο λίθος έλαβε την μορφή της Νεμέσεως, ως θεάς αδυσώπητης Τιμωρού των υβριστών.<br /><br />Το άγαλμα της Νεμέσεως περιγράφεται από τους αρχαίους συγγραφείς ως «δεκάπηχυ ολόλιθον» (λόγω του υπερφυσικού της μεγέθους). Στην κεφαλή έφερε στέφανο, πάνω στην οποία ήσαν μικρές ανάγλυφες παραστάσεις ελάφων και Νικών. Στο δεξιό χέρι κρατούσε σπονδική φιάλη και στο αριστερό κλαδί μηλιάς.<br /><br />Παλαιά, όμως, υπήρξε και η λατρεία της θεάς στην Σμύρνη, όπου λατρευόταν με δύο υποστάσεις. Εκεί υπήρχαν τα αρχαϊκά ξόανά της –σημείο αναφοράς για τους ευσεβείς-, παραστάσεις των οποίων εμφανίζονται σε νομίσματα της πόλεως. Παραστάσεις της Νεμέσεως διετηρήθησαν και σε δυο αγάλματα απ’ την Ολυμπία και σε ανάγλυφα απ’ την Θεσσαλονίκη και την Θάσο, αλλά και πάνω σε άλλα νομίσματα και δακτυλιολίθους. Κατά τους Αλεξανδρινούς χρόνους η Νέμεσις συνδέθηκε με τον Έρωτα, γι’ αυτό και παριστανόταν, όπως εκείνος, πτερωτή.<br /><br />Πολλοί συγγραφείς, επίσης, όπως ο Αισχύλος, ο Πλάτων και ο Καλλίμαχος, την αναφέρουν ως τιμωρόν των ανοσίων, ασεβών και υπερφρόνων υβριστών και την συνδέουν με την Δικαιοσύνη, την Τύχη και την Αδραστεία. Η λατρεία της θεάς συνεχίστηκε –αν και με διακοπές- μέχρι τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες, οπότε και λύγισε αφενός από την ζωηρότατη εναντίον της πολεμική απ’ τους Χριστιανούς απολογητές, αφετέρου από την περιφρόνησή της εκ μέρους των ασεβών.<br /><br /><div closure_uid_yznb1c="107"><strong>Η Νέμεσις ως διαχρονική απόδοση της Θεϊκής Δικαιοσύνης</strong></div><br />Η Νέμεσις, όπως προαναφέραμε, ως πνευματική αρχή που ήταν, είχε ως αποστολή της την επιβολή κυρώσεων και νουθεσιών σε όσους υβρίζουν ή κακοποιούν την Φύση. Ως ύβρις εδώ εννοείται κάθε παρεκτροπή από τους φυσικούς νόμους και επιταγές, κάθε παραβίαση των φυσικών αρχών και καταπάτηση των φυσικών ορίων. Δεν είναι τυχαία άλλωστε η απεικόνιση της θεάς, σύμβολα της οποίας είναι ο πήχης και το χαλινάρι, τα οποία κρατεί προς δήλωσιν του μέτρου (νεμήσεως). Τα σύμβολα αυτά είναι ενδεικτικότατα της λειτουργίας της, να προσμετρά τις ανθρώπινες σκέψεις, συναισθήματα, δράσεις και να θέτει ένα όριο στην αχαλίνωτη ασυδοσία του εγωισμού των ανθρώπων. Έτσι, η έπαρση των θνητών έναντι των Κοσμικών Νόμων (ύβρις) και η κατάφωρη αδιαφορία για το Κοινό Καλό, σαρώνονται με τη δράση της Νεμέσεως και εδώ μοιάζει με Συμπαντική Ζυγαριά που απονέμει αενάως Δικαιοσύνη.<br /><br />Στα πλαίσια αυτά, η Νέμεσις υπηρετούσε την Αιωνία Αρχή του Αντιπεπονθότος, τον πανάρχαιο αυτό και διαχρονικό νόμο σύμφωνα με τον οποίο κάθε ένας εξ ημών λαμβάνει ό,τι έπραξε, ως έκφανση της Θείας Δικαιοσύνης. Αυτή η ηθικοφιλοσοφική αρχή περί «νομής του δικαίου» απέχει παρασάγγες από την αντιφυσική όσο και παράλογη μανιχαϊστική αντίληψη του ιουδαιοχριστιανισμού περί «Παραδείσου-Κολάσεως», που εκβιάζει την πίστη του προσηλύτου με την απειλή της μετά θάνατον «τιμωρίας» από κάποιον εκτρωματικό και βδελυρό «διάβολο», ενσαρκωτή του Κακού –σε αντιδιαστολή με τον «πανάγαθο» εβραιοθεό Γιαχβέ.<br /><br />Ανατρέχοντας στο σύστημα της Θείας Δικαιοσύνης, όπως αυτό εκφραζόταν από τους Αρχαίους Έλληνες μύστες και φιλοσόφους, προκύπτει ότι με βάση τον νόμο του Αντιπεπονθότος, καθοριζόταν η Ειμαρμένη (ή αλλιώς πεπρωμένο) για κάθε ψυχή. Την εφαρμογή της Ειμαρμένης επί των ψυχών, επόπτευαν οι Μοίρες (Άτροπος, η οποία ασκεί εξουσία επί του παρελθόντος που δεν μεταβάλλεται, η Λάχεσις, καθορίζοντας το μέλλον εκ του λαγχάνω=λαμβάνω, καθώς και η Κλωθώ, η οποία υφαίνει το παρόν).<br /><br />Οι Τρεις αυτές Μοίρες επόπτευαν επί της εφαρμογής της Ειμαρμένης αναφορικά με τις θνητές υπάρξεις. Στο Ολυμπιακό Πάνθεο, το έργο αυτό είχε ανατεθεί στην Θέμιδα (εκ του Θεών+μίτος). Τέκνα της Θέμιδος ήσαν η Ευνομία, η Δίκη και η Ειρήνη.<br /><br />Βάσει όλων αυτών, κατανοούμε γιατί οι πρόγονοί μας απέδιδαν τόσες τιμές στην Νέμεσιν, διοργανώνοντας στη Ραμνούντα ειδικά θρησκευτικά δρώμενα και τελετουργικές λαμπαδηφορίες, οι οποίες διεξάγονταν σε ένδειξη σεβασμού προς την Θεά-εκπρόσωπο της αρχής της Δικαιοσύνης.<br /><br />Σήμερα, στην εποχή της ατέρμονης, τεχνοκρατικής δήθεν ανάπτυξης, της ανελέητης και εξαντλητικής εκμετάλλευσης ανθρώπων και φυσικών πόρων εκ μέρους του ανάλγητου καπιταλιστικού συστήματος, στην εποχή της οικολογικής καταστροφής, της πολιτιστικής και καλλιτεχνικής ένδειας, των φυλετικών επιμειξιών και της ασέβειας προς κάθε Φυσικό Άγραφο Νόμο, η ανάγκη για την εφαρμογή της Θείας Δικαιοσύνης φαντάζει κάτι πολύ παραπάνω από επιτακτική. Ως λαμπαδηφόροι και σημαιοφόροι των Ελληνικών Ιδανικών προσμένουμε διακαώς την Ημέρα –που αναμφίβολα δεν θα αργήσει να έρθει-, όταν η Νέμεσις, προστάτις πανάρχαια και διαχρονική της Φυλής μας, θα επανέλθει απ’ την μακρόχρονη εξορία της, αποδίδοντας εις έκαστον το δικό του «μερίδιο» για τις υπηρεσίες του και καθαρίζοντας κάθε τι το σάπιο από τα άγια τούτα χώματα. Και τότε, είναι βέβαιον, οι Ερινύες θα αναλάβουν την ανηλεή καταδίωξη όλων των προδοτών, ξεπατώνοντάς τους μέχρις ενός απ’ την Ιερή αυτή Γη, που ονομάζεται Ελλάς…<br /><br />Ι. Μ.<br /><br /><div closure_uid_yznb1c="138"><a href="http://xryshaygh.wordpress.com/2010/03/20/%CE%BD%CE%B5%CE%BC%CE%B5%CF%83%CE%B9%CF%83-%CE%B7-%CE%B8%CE%B5%CF%8A%CE%BA%CE%AE-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B9%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%86%CF%85%CF%83/">ΠΗΓΗ</a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6149199754301928462-8823963342678014363?l=keimenologion.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡίΣΠΟΡΟΣnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6149199754301928462.post-64891026058666065742011-07-06T20:39:00.000+03:002011-07-06T20:39:36.488+03:00Σε αυτούς που εγκαταλείπουν τις ομάδες μας δυσαρεστημένοι ( επειδή η ομάδα δεν προχωρά όσο γρήγορα θα ήθελαν ή πάει σε διαφορετικό δρόμο απο αυτόν που θα ήθελαν ) πάντα λέω "Μείνε στην ομάδα . Η ομάδα είναι σχολείο . Τί θα κάνεις μόνος στο σπίτι σου ; " .<br /><br />Η ομάδα δίνει πληροφορίες και ερεθίσματα για σκέψη . <br /><br />Σε μια συνάντηση που έγινε τελευταία , άκουσα την φράση "Μας επιβλήθηκε η nea t axi διότι είμαστε δειλοί . Αν την είχαμε πολεμήσει , έστω και θυσιαζόμενοι , τώρα δεν θα ήταν εδώ".<br /><br />Αυτή η φράση ήταν ο σπινθήρας για να γραφτεί αυτό το κείμενο .<br /><br />Αυτή η πρόταση έχει κάτι περίεργο : Ακούγεται υπερβολικά αληθινή αλλά έχει τους λιγότερους οπαδούς ! Δηλαδή κανείς δεν δέχεται να θυσιαστεί .<br /><br />Κάποιοι άλλοι παριστάμενοι απάντησαν "Δεν φοβάμαι να θυσιαστώ αλλά να τουλάχιστον να το κάνω όταν θα πιάσει τόπο η θυσία" .<br /><br />Για να δούμε αναλυτικά για ποιό λόγο αρνούμαστε να θυσιαστούμε με την πρώτη επίθεση που δεχόμαστε .<br /><br />1) Αξίζουν οι άλλοι την θυσία μας ; Αν οι υπόλοιποι στην κοινωνία μας είναι πολύ δουλοπρεπείς ή αν ΘΕΛΟΥΝ τον κατακτητή γιατί να θυσιαστούμε ; Για ποιόν ; Ο Λεωνίδας ήταν πεπεισμένος οτι οι υπόλοιποι Σπαρτιάτες είχαν τόσο υψηλή ποιότητα ώστε άξιζε να θυσιαστεί γι' αυτούς . Σήμερα αναρωτιόμαστε "Να θυσιαστώ για να ζήσουν όσοι ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ τα τελευταία 30 χρόνια ; " .<br /><br />Στο σώμα μας , χιλιάδες κύτταρα θυσιάζονται καθημερινά για να σωθούν τα υπόλοιπα . Υποτίθεται όμως οτι αυτά που επιζούν αξίζουν μια τέτοια θυσία . <br /><br />2) Η ζωή μας είναι σαν μια σφαίρα . Έχουμε μόνο μία . Αν την ξοδέψουμε σε λάθος χρόνο μπορεί να πάει χαμένη . Αν όμως ένα εκατομμύριο κόσμος κατέβει στους δρόμους αποφασισμένος να εισβάλλει στις βίλες των πολιτικών και των τραπεζιτών και να τους κρεμάσει , τότε αξίζει να διακινδυνεύσουμε την ζωή μας . Έχουμε πίσω μας ένα πλήθος και έναν στόχο για το οποίο ΑΞΙΖΕΙ να θυσιαστούμε .<br /><br />3) Ας δούμε την κατάσταση με την ματιά ενός βιολόγου . Όταν εμφανίσθηκαν οι πρώτες φυλλοφάγες κάμπιες πρέπει να έγινε "χαμός" στα φυτά . Οι κάμπιες προχωρούσαν ακάθεκτες και καταλάμβαναν τα οικοσυστήματα . Κάποια φυτά ( ένα πολύ μικρό ποσοστό ) ανέπτυξαν κάποια αμυντική στρατηγική . Άλλα κατασκεύασαν δηλητήρια , άλλα ουσίες με πολύ άσχημη γεύση και άλλα απέρριπταν το φύλλο που δέχτηκε την δαγκωματιά και έστελναν την κάμπια στο έδαφος ! Αυτά τα λίγα φυτά επέζησαν , έβγαλαν πολλούς απογόνους και σήμερα δεν μπορεί να ξαναγίνει "χαμός" απο την ίδια αιτία . Το οικοσύστημα ξαναβρήκε την ισορροπία .<br /><br />Στην Φύση μετά απο κάθε "χαμό" ακολουθεί ένα άλμα εξέλιξης . Το οικοσύστημα βγαίνει βελτιωμένο ώστε να μην μπορεί να επαναληφθεί ο ίδιος χαμός .<br /><br />Σήμερα βλέπουμε πάλι έναν χαμό . Η nea taxi βρήκε έναν τρόπο να αλώσει όλες τις κοινωνίες και να τις χειραγωγεί . Προχωρεί ακάθεκτη . Πολλές κοινωνίες και άτομα θα πεθάνουν . Όσες κοινωνίες και άτομα ανακαλύψουν κάποια αμυντική τεχνική , θα επιβιώσουν . <br /><br />Επομένως το καυτό ερώτημα δεν είναι "Πώς να θυσιαστώ για να γλυτώσω τους άλλους ;" . Ενδεχομένως ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να σωθούν οι άλλοι . Ήρθε η ώρα να ξεδιαλεχτεί η σκαρταδούρα και να προχωρήσει το οικοσύστημα ένα βήμα πιο ψηλά .<br /><br />Το καυτό ερώτημα είναι "Τί αμυντική τακτική να εφαρμόσω ώστε να είμαι μέσα στους λίγους που θα επιβιώσουν ;" <br /><br />Το να θυσιαστείς είναι τεχνικά εύκολο . Το δύσκολο είναι να επιβιώσεις . Εκεί φαίνεται η ευφυία . <br /><br />Για να δούμε λοιπόν τα αδύνατα σημεία της nea s taksi s και τί είδους στρατηγικές επιβίωσης χρειαζόμαστε .<br /><br />Ποιές είναι οι πηγές δύναμης της neas taxis ; <br /><br />α) Πετρέλαιο ( γενικά οποιαδήποτε πηγή ενέργειας χρειάζεται πολύ ακριβό εξοπλισμό για να αντληθεί - άρα δεν μπορεί να την αντλήσει ο μεμονωμένος άνθρωπος )<br /><br />β) Υπερβολικά πολλές ανάγκες των ανθρώπων ( εν ανάγκη δημιουργημένες απο τα ΜΜΕ !) . Αν δεν υπήρχαν οι ανάγκες κανείς δεν θα ήθελε το πετρέλαιο .<br /><br />γ) Πόλεις . Όσοι ζούν στις πόλεις δεν μπορούν να μηδενίσουν τις ανάγκες τους . Χρειάζονται οπωσδήποτε πετρέλαιο και κοινωνικούς μηχανισμούς ( πολυεθνικές εταιρείες ) που θα μεταφέρουν τροφή , νερό και κάθε είδους αγαθά απο την ύπαιθρο στην πόλη . Οι κάτοικοι της πόλης γίνονται συνένοχοι των εταιρειών . Θέλουν την ύπαρξη των εταιρειών αλλιώς οι πόλεις θα πεθάνουν . Οι κάτοικοι της πόλης θέλουν να αγοράζουν τα προίόντα της υπαίθρου σε χαμηλή τιμή , οι χωρικοί θέλουν να πουλάνε σε υψηλή τιμή . 'Αρα οι κοινωνία χωρίζεται σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα και κανείς δεν βλέπει τον πραγματικό εχθρό ( τις εταιρείες και την nea taxi ) . <br /><br />Σύμφωνα με τα προηγούμενα , όποια ομάδα ανθρώπων μειώσει τις ανάγκες της ( και δεν χρειάζεται πλέον το πετρέλαιο ) και φύγει απο την πόλη , ΘΑ ΕΠΙΒΙΩΣΕΙ . Στις πόλεις θα εκτυλιχθούν σκηνές Αποκάλυψης . Πολλοί θα πεθάνουν . Οι λίγοι που θα απομείνουν θα φύγουν απο τις πόλεις για να αντιγράψουν το πετυχημένο μοντέλο της πρώτης ομάδας και έτσι θα αλλάξει η κοινωνία . Δεν θα μπορεί πλέον να επαναληφθεί ξανά η προέλαση της neas taksis και ο σημερινός χαμός . Το σύστημα θα ξαναβρεί την ισορροπία . <br /><br />Ο σημερινός χαμός είναι ο προάγγελος ενός εξελικτικού άλματος . Είναι μια ευκαιρία για την ανθρωπότητα να πετάξει το παλαιό και να γίνει καλύτερη . Είναι μια ευκαιρία για να καθαρίσει το τοπίο απο παλαιωμένες ιδέες , παλαιωμένους ηγέτες , παρηκμασμένες φυλές . <br /><br />Με αυτά που γνωρίζω απο τις Φυσικές Επιστήμες αυτά μπορώ να πώ ( για πολλοστή φορά ) διακινδυνεύοντας να γίνω προβλέψιμος και κουραστικός . <br /><br />Εάν κάποιος άλλος μπορεί να διακρίνει άλλους μηχανισμούς και να προτείνει σενάρια καλύτερα θα κερδίσει την ευγνωμοσύνη όλων μας . <br /><br /><a href="http://pythas.t35.com/index.html">ΠΗΓΗ</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6149199754301928462-6489102605866606574?l=keimenologion.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡίΣΠΟΡΟΣnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6149199754301928462.post-88578513772918695392011-07-04T15:19:00.000+03:002011-07-04T15:19:27.049+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><br />Εισαγωγή<br /><br />Η χώρα μας αντιμετωπίζει τα τελευταία χρόνια ένα τεράστιο ζήτημα: την εξάπλωση χιλιάδων ανεμογεννητριών (α/γ) στα βουνά και τα νησιά μας. Το Χωροταξικό Πλαίσιο των ΑΠΕ (2008) και το πρόσφατο νομοσχέδιο Επιτάχυνσης των ΑΠΕ (2009) επιδιώκουν να μετατρέψουν τη χώρα μας σε ένα τεράστιο αιολικό πάρκο.<br /><br />Το Δίκτυο Οικολογικών Οργανώσεων Αιγαίου αντιμετωπίζοντας το πρόβλημα στις νησιωτικές περιοχές προσπαθεί να διαφωτίσει και να ενημερώσει την κοινή γνώμη για τις συνέπειες ενός τέτοιου εγχειρήματος. Λίγοι έχουν καταλάβει τι πρόκειται να συμβεί επειδή τα ΜΜΕ και η αιολική βιομηχανία προβάλλουν μόνο την θετική πλευρά των αιολικών πάρκων αποκρύπτοντας τα σοβαρές επιπτώσεις που συνεπάγονται. Οι φωνές των τοπικών κοινωνιών που επισημαίνουν τις επιπτώσεις αγνοούνται από την επίσημη πολιτεία και λοιδορούνται με γελοία επιχειρήματα στα ΜΜΕ. Τα στοιχεία που παραθέτουμε βασίζονται σε ανεξάρτητους επιστήμονες και τεχνικούς που δεν έχουν κανένα συμφέρον από την επιβολή των αιολικών πάρκων (ΑΠ). Ιδιαίτερα βοηθητικό και ενημερωτικό είναι το βιβλίο The Wind Farm Scam (2009) από το οποίο προέρχονται και τα περισσότερα στοιχεία.<br /><br />Τα επιχειρήματα που εκθέτουμε είναι δύο ειδών: πρώτον, η τεχνολογία της αιολικής ενέργειας δεν είναι σε θέση να αντικαταστήσει τα ορυκτά καύσιμα ούτε να συμβάλλει αποτελεσματικά στη μείωση των εκπομπών CO2. Δεύτερον, η μαζική εγκατάσταση α/γ θα έχει σοβαρές συνέπειες στα φυσικά τοπία της χώρας μας και άμεσο αντίκτυπο στην ποιότητα ζωής των ανθρώπων και τις τοπικές οικονομικές δραστηριότητες όπως ο τουρισμός. Η βιαστική και επιπόλαιη απόφαση να σπείρουμε χιλιάδες α/γ σε κάθε γωνιά της πατρίδας μας θα υποβαθμίσει εκτεταμένες και σημαντικές περιοχές της χώρας μας. Η δική μας πρόταση στο ενεργειακό πρόβλημα εστιάζει στη σημασία της εξοικονόμησης και την προώθηση των ΑΠΕ μικρής κλίμακας που καθιστούν κάθε κάτοικο και τόπο αυτοδύναμο.<br /><br />Οι α/γ παράγουν ασταθή και απρόβλεπτη ενέργεια<br /><br />Η παραγωγή ρεύματος από τα ΑΠ είναι ασταθής και διακοπτόμενη επειδή ο αέρας φυσά με απρόβλεπτη δύναμη κάθε φορά. Η καταγραφή της παραγόμενης ενέργειας σε διάφορα ΑΠ στη Δανία, Γερμανία, Ισπανία, Βρετανία δείχνει έντονη διακύμανση με μεγάλες περιόδους χαμηλής παραγωγής και στιγμιαίες ανόδους μέγιστης παραγωγής. Η ταχύτητα του ανέμου για να λειτουργήσει μια α/γ κυμαίνεται μεταξύ 3m/s και 25m/s. Κάτω ή πάνω από αυτά τα όρια οι α/γ μένουν ακίνητες. Όταν όμως σταματάνε να λειτουργούν, τότε χάνουν το συγχρονισμό τους με το κεντρικό σύστημα και η παραγωγή ενέργειας σταματάει. Αυτό είναι ένα βασικό μειονέκτημα της αιολικής ενέργειας ότι δηλ. δεν μπορείς να την έχεις τη στιγμή που τη χρειάζεσαι (University of Massachusetts, Renewable Energy factsheet). Κάθε kWh από α/γ είτε χρησιμοποιείται στιγμιαία είτε χάνεται επειδή δεν υπάρχει τρόπος αποθήκευσης της ενέργειας. Στη Δανία δεν έχουν βρει κάποιο αποτελεσματικό τρόπο αποθήκευσης, γι΄αυτό εξάγουν την πλεονάζουσα ενέργεια στις γειτονικές χώρες.<br /><br />Οι α/γ προκαλούν ανισορροπία στο σύστημα<br /><br />Το γεγονός της έντονης διακύμανσης του ρεύματος που παρέχουν οι α/γ, δημιουργεί μεγάλα προβλήματα στη σταθερότητα του συστήματος. Επειδή το φορτίο που παράγουν οι α/γ μπορεί να χαθεί ξαφνικά λόγω των μεταβαλλόμενων καιρικών συνθηκών, αυξάνεται ο κίνδυνος των γενικών μπλακ-αουτ ιδιαίτερα στην περίπτωση μεγάλης διείσδυσης των ΑΠΕ στο σύστημα. Στο Τέξας το 1998 η παραγόμενη αιολική ισχύς 1700 MW έπεσε ξαφνικά στα 300 MW. Η Ισπανία το 2005 δοκίμασε παρόμοιο κίνδυνο μπλακ-αουτ όταν το παραγόμενο ρεύμα 11.000 α/γ έπεσε στα 700 MW, ενώ εκείνη τη στιγμή οι εφεδρικοί συμβατικοί σταθμοί ήταν εκτός λειτουργίας. H E.ON Νetz (2005) αναφέρει ότι ακόμη και μια μικρή πτώση της τάσης στο δίκτυο μεταφοράς μπορεί να προκαλέσει την αποσύνδεση των ΑΠ από το κεντρικό σύστημα. Η ίδια έκθεση της Ε.ΟΝ Νetz επισημαίνει ότι από μόνη της η αιολική ενέργεια δεν μπορεί να εξασφαλίσει την ασφάλεια του εφοδιασμού και τη σταθερότητα του συστήματος εάν δεν υποστηρίζεται από θερμοηλεκτρικούς σταθμούς. Οι θερμοηλεκτρικοί σταθμοί είναι απαραίτητοι για να κρατούν σταθερή την τάση του συστήματος που σε αντίθετη περίπτωση κινδυνεύει από ξαφνική πτώση. Οι βασικές πηγές ενέργειας που στηρίζουν ένα εθνικό σύστημα θα παραμείνουν, για πολλά χρόνια ακόμη, τα ορυκτά καύσιμα, ενώ η αιολική ενέργεια και οι υπόλοιπες ΑΠΕ καταλαμβάνουν τη θέση των συμπληρωματικών μορφών ενέργειας. Εξάλλου η αποτελεσματική ενσωμάτωση της ενέργειας από ΑΠΕ στο κεντρικό σύστημα δεν είναι δεδομένη, αλλά απαιτεί εκ βάθρων αλλαγές στον έλεγχο της παραγωγής, διανομής και κατανάλωσης της ενέργειας. Τα σύγχρονα συστήματα ελέγχου της ροής της ηλεκτρικής ενέργειας μέσω ‘έξυπνων δικτύων’ βρίσκονται σε στάδιο έρευνας και πειραματισμού, ενώ οι επενδύσεις που απαιτούνται είναι τεράστιες.<br /><br />Οι α/γ απαιτούν την υποστήριξη θερμοηλεκτρικών σταθμών<br /><br />H παραγόμενη ενέργεια είναι τόσο ασταθής και χαοτική – κυμαίνεται μεταξύ του μηδενός και του μέγιστου – ώστε τα ΑΠ ποτέ δεν θα μπορέσουν να παράγουν φορτίο βάσης. Το σύστημα δεν μπορεί να βασιστεί μόνο στα ΑΠ για να μείνει σταθερό, αλλά χρειάζεται πάντα διαθέσιμες εφεδρείες ( φορτίο βάσης) από άλλη πηγή όπως τα ορυκτά καύσιμα. Όταν ο άνεμος σταματάει να φυσάει ή φυσάει λίγο, οι σταθμοί ορυκτών καυσίμων αναλαμβάνουν να παρέχουν ηλεκτρικό ρεύμα. Η ισχύς (MW) της εφεδρείας για να ανταποκρίνεται στη αιχμή ζήτησης πρέπει να είναι ισοδύναμη με την ισχύ των ΑΠ με ένα επιπλέον ποσοστό ασφάλειας περίπου 20%. Μάλιστα για να πετύχουν την αναπλήρωση, οι θερμοηλεκτρικοί σταθμοί χρειάζεται να βρίσκονται σε συνεχή λειτουργία επειδή απαιτούνται πολλές ώρες για να έρθουν σε σημείο που να παράγουν ρεύμα. Ο ισχυρισμός ότι με την κατασκευή μεγάλης κλίμακας ΑΠΕ αντικαθιστούμε συμβατικούς σταθμούς λιγνίτη ή φυσικού αερίου δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια. Τα χιλιάδες ΜW αιολικής ενέργειας που σχεδιάζονται να διεισδύσουν στο σύστημα, πρέπει να υποστηρίζονται από αντίστοιχα ΜW ενέργειας εργοστασίων άνθρακα , λιγνίτη ή φυσικού αέριου. Με τα λόγια της E.ΟΝ Netz (2005), της εταιρείας που λειτουργεί τα περισσότερα ΑΠ στη Γερμανία, ‘τα ΑΠ δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τα θερμοηλεκτρικά εργοστάσια παρά μόνο σε ένα περιορισμένο βαθμό. Πράγματι το Der Spiegel (2007) ανακοινώνει ότι η Γερμανία, αν και διαθέτει τη μεγαλύτερη αιολική ισχύ 16.000 MW, ετοιμάζει 26 νέους ηλεκτροπαραγωγικούς σταθμούς άνθρακα. Η Δανία που έχει εγκατεστημένη αιολική ισχύ άνω των 6.000 MW δεν έχει κλείσει τους συμβατικούς σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος ( Mason, 2005).<br /><br />Οι α/γ παράγουν ρεύμα χαμηλότερο ονομαστικής αξίας τους.<br /><br />Καμιά πηγή ενέργειας που χρησιμοποιούμε δεν δουλεύει με απόδοση 100%. Για παράδειγμα οι σύγχρονοι θερμοηλεκτρικοί σταθμοί άνθρακα καθώς και οι πυρηνικοί σταθμοί δουλεύουν με απόδοση 80% έως 90%. Αντίθετα οι α/γ, μεταξύ των ορίων ταχύτητας του ανέμου που λειτουργούν, παράγουν λιγότερο από το μισό της ονομαστική αξία τους, κατά προσέγγιση παράγουν 25% έως 30% της ονομαστικής αξίας τους. Η ονομαστική ισχύς δεν συμπίπτει σε καμιά περίπτωση με την πραγματική παραγόμενη ισχύ γεγονός που αποκρύπτεται από την αιολική βιομηχανία. Πρακτικά για να βρούμε την πραγματικά παραγόμενη ισχύ πολλαπλασιάζουμε την ονομαστική επί 25-30% (δηλ. 1MW X 30% = 0.3 MW πραγματική ισχύς). Η μειωμένη απόδοση και η ασταθής τάση της παραγόμενης ενέργειας σημαίνει ότι μόνο ένα μικρό μέρος της συνολικής εγκαταστημένης αιολικής ισχύος είναι διαθέσιμο κάθε στιγμή στο κεντρικό δίκτυο. Για παράδειγμα η E.ON Netz στην έκθεση της (2005) εκτιμά ότι από τα 6.000 MW που έχει εγκαταστήσει στη Βαυαρία, η ωφέλιμη ισχύς ήταν κατά μέσο όρο 1.265 MW. H ίδια έκθεση εκτιμά ότι η παραγόμενη ανανεώσιμη ενέργεια αντικαθιστά τη συμβατική κατά 4% - 6%. Μάλιστα τo παράδοξο είναι ότι το ποσοστό αυτό πέφτει όσο αυξάνει η εγκαταστημένη ισχύς αιολικής ενέργειας. Έτσι η ίδια εταιρεία (E.ON Netz, 2005) αναφέρει χαρακτηριστικά ότι το 2020 στη Γερμανία αναμένεται εγκατεστημένη αιολική ισχύς 48.000 MW που θα είναι σε θέση να αντικαταστήσουν 2000 MW από θερμοηλεκτρικούς σταθμούς. Υπό το φως αυτών των στοιχείων, ο ισχυρισμός ότι η αιολική ενέργεια συνεισφέρει στην ενεργειακή ασφάλεια φαίνεται αστήρικτος και μάλλον ύποπτος.<br /><br />Οι α/γ δεν μειώνουν σημαντικά τις εκπομπές του CO2<br /><br />Eίναι αλήθεια ότι οι ΑΓ δεν παράγουν καθόλου CO2, ωστόσο μοιάζουν περισσότερο με τη χρήση ακριβών φαρμάκων αμφίβολης αποτελεσματικότητας στην καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής. Στην πραγματικότητα η εξοικονόμηση του CO2, ακόμη και αν η διείσδυση της αιολικής ενέργειας στο σύστημα φτάσει στο 10%, θα είναι μικρή και αδικαιολόγητη σε σχέση με το κόστος. Ο ισχυρισμός ότι μία MWh ανανεώσιμης ενέργειας αντικαθιστά μία MWh θερμοηλεκτρικής ενέργειας δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Αυτό συμβαίνει επειδή η λειτουργία των α/γ προϋποθέτει την παράλληλη λειτουργία θερμοηλεκτρικών σταθμών που παρέχουν το φορτίο βάσης και συνεπώς δεν υπάρχει ένα προς ένα αντικατάσταση της ανανεώσιμης με την συμβατική ενέργεια. Κατά δεύτερο λόγο κάθε MW εγκαταστημένης αιολικής ισχύος έχει μειωμένη απόδοση κατά τουλάχιστον 30%. Παρόλα αυτά η βιομηχανία αιολικής ενέργειας υπολογίζει παραπλανητικά το όφελος σε εκπομπές CO2 με βάση την ονομαστική ισχύ και όχι την πραγματική. Η πραγματική ισχύς από 1MW αιολικής ισχύος είναι 0.3 MW ( 1MW x 30% = 0.3 MW) και η ωφέλιμη ενέργεια από 1 MW εγκαταστημένης ισχύος για ένα χρόνο: 0.3* 365*24=2.628 MWh/έτος. Λαμβάνοντας υπόψη τις εκπομπές CO2 από θερμοηλεκτρικούς σταθμούς που κυμαίνονται κατά μέσο όρο στους 0.43t CO2/MWh υπολογίζουμε ότι για κάθε MW εγκαταστημένης αιολικής ισχύος εξοικονομούνται 1.130t CO2 το χρόνο (2628MWh*0.43t CO2/MWh = 1.130t CO2). Φαινομενικά υπάρχει εξοικονόμηση, ωστόσο πώς εξηγείται ότι σε χώρες με εκτεταμένα ΑΠ όπως η Δανία οι εκπομπές CO2 δεν έχουν μειωθεί (Mason, 2005, Etherington 2009); Ένας λόγος είναι ότι όταν η αιολική ισχύς ανέρχεται σε χιλιάδες ΜW, απαιτούνται νέοι υποστηρικτικοί θερμοηλεκτρικοί σταθμοί που λειτουργούν παράλληλα με χαμηλό ρυθμό παραγωγής και κατά συνέπεια εκπέμπουν CO2. Από μιαν άλλη πλευρά, η όποια ευεργετική μείωση CO2 από τα ΑΠ εξανεμίζεται μπροστά στην αυξανόμενη συνολική ζήτηση και κατανάλωση της ενέργειας. Τέλος ένα μεγάλο μέρος της αιολικής ισχύος που παράγει η Δανία το πουλάει στις γειτονικές χώρες, Νορβηγία και Σουηδία, που έχουν μειωμένες εκπομπές CO2 επειδή ως κύριες πηγές ενέργειας χρησιμοποιούν την πυρηνική και τη υδροηλεκτρική ενέργεια. Σε τελική ανάλυση οι α/γ από μόνες τους δεν μειώνουν τις εκπομπές των αερίων ρύπων, ενώ η επιδιωκόμενη μείωση των εκπομπών CO2 μπορεί να προκύψει από μια συνολική διαχείριση της ενέργειας. Οι τεράστιες επενδύσεις στην παραγωγή και εγκατάσταση χιλιάδων α/γ, θα μπορούσαν να στραφούν σε πιο αποτελεσματικούς τρόπους μείωσης CO2 όπως η μείωση της κατανάλωσης και η αύξηση της ενεργειακής απόδοσης των κατοικιών.<br /><br />Όσο επεκτείνονται τα ΑΠ τόσο επεκτείνονται και τα δίκτυα μεταφοράς της ενέργειας.<br /><br />Το σημαντικότερο εμπόδιο στην ανάπτυξη των ΑΠ είναι η ανυπαρξία επαρκών δικτύων υψηλής τάσης για τη μεταφορά της ενέργειας. Επειδή τα ΑΠ εγκαθίστανται σε απομακρυσμένες περιοχές απαιτούν εκατοντάδες έως χιλιάδες χιλιόμετρα νέων δικτύων υψηλής τάσης. Για παράδειγμα στη Γερμανία η Ε.ΟΝ Netz (2005) ζητά την εγκατάσταση 290 χμ. νέων δικτύων που θα κοστίσουν 190 εκατ. €. Στην χώρα μας έχουμε το πρόσθετο πρόβλημα ότι κατασκευάζονται υπέργεια ακόμη και τα δίκτυα μεσαίας τάσης με αποτέλεσμα χιλιάδες κολόνες και χιλιόμετρα καλωδίων να κατακλύζουν τα βουνά και τα νησιά όπως για παράδειγμα στην Εύβοια. Εκτός από το σοβαρό κόστος επενδύσεων, τα νέα δίκτυα έχουν δύο σοβαρά μειονεκτήματα: πρώτα επιφέρουν περιβαλλοντική υποβάθμιση σε νέες περιοχές και δεύτερον παρουσιάζουν σοβαρές απώλειες ενέργειας λόγω των μακρινών αποστάσεων μεταφοράς.<br /><br />Πόσο κοστίζουν τα αιολικά πάρκα και ποιος πληρώνει;<br /><br />Η παραγωγή ενέργειας από τον άνεμο είναι ακριβή παρά τους ισχυρισμούς των εταιρειών. Για παράδειγμα στη Βρετανία η παραγωγή ανά MWh υπολογίζεται £50 από τον άνθρακα, £72 από α/γ και £38 από πυρηνικό εργοστάσιο. Γι’ αυτό η ανάπτυξη αιολικών πάρκων δε θα ήταν δυνατή χωρίς την επιδότηση της ΕΕ και την υποστήριξη κάθε κράτους - μέλους προς τις ιδιωτικές εταιρείες. Όταν η Δανία το 2003 μείωσε τις επιδοτήσεις, η εγκατάσταση νέων α/γ ξαφνικά σταμάτησε. Στην πραγματικότητα οι εταιρείες που εγκαθιστούν ΑΠ έχουν βρει ένα νέο επικερδές επιχειρηματικό πεδίο και έτσι μπορεί να εξηγηθεί η αλληλοεπικάλυψη κατά 50% των αιτήσεων στην Εύβοια (στοιχεία ΤΕΕ, 2009) καθώς και η ενορχηστρωμένη παραπλάνηση της κοινής γνώμης ότι θα μας σώσουν από το βρώμικο λιγνίτη. Κατ’ αρχήν οι επιδοτήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης που αφορούν την εγκατάσταση των α/γ φτάνουν μέχρι το 40% της επένδυσης και είναι γνωστό πως με υπερτιμολογήσεις το ποσοστό αυτό μπορεί να αυξηθεί. Στη συνέχεια τα κράτη μέλη παρέχουν εγγυημένη τιμή πώλησης ανά MWh η οποία καλύπτεται από ειδικό τέλος που πληρώνουν οι καταναλωτές στους λογαριασμούς ρεύματος. Κατά το 2009 η τιμή χονδρικής αγοράς της ενέργειας προερχόμενη από τις συμβατικές πηγές διαμορφώθηκε στα 41 Eυρώ / MWh. Ωστόσο ειδικά για την ενέργεια από ΑΠ, ο νόμος προβλέπει εγγυημένη τιμή αγοράς 80 Ευρώ / MWh. Έτσι το ΔΕΣΜΗΕ οφείλει να πληρώσει επιπλέον τη διαφορά που ανέρχεται σε 72 εκατ. Ευρώ ( ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Οκτ. 2009). Προς το παρόν οι λογαριασμοί μας περιλαμβάνουν τέλος 0,3% υπέρ των ΑΠΕ που όμως δεν φτάνει να καλύψει το παραπάνω ποσό γι αυτό το ΔΕΣΜΗΕ πρότεινε τον 7πλασσιασμό του τέλους στα 2,45%. Η πρόταση όμως αυτή δεν έγινε δεκτή από το ΥΠΑΝ με αποτέλεσμα το ΔΕΣΜΗΕ να έχει αφήσει απλήρωτους τους παραγωγούς αιολικής ενέργειας. Παρόμοια πολιτική επιδότησης στην τιμή αγοράς της παραγόμενης ενέργειας ισχύει σε όλες τις χώρες της Ευρώπης για τουλάχιστον για τα πρώτα 20 χρόνια ζωής ενός ΑΠ. Στην Βρετανία το κέρδος για κάθε εγκαταστημένο MW αιολικής ενέργειας ανέρχεται στα £3.5εκατ. σε περίοδο λειτουργίας 25 χρόνων (Εtherington, 2009).<br /><br />Αν συμπεριλάβουμε στα παραπάνω το κόστος κατασκευής των γραμμών μεταφοράς υψηλής τάσης (80 εκατ. Ευρώ για τη γραμμή Ν. Μάκρη – Ν. Εύβοια και 450 εκατ. για τη διασύνδεση Κυκλάδων), το συνολικό κόστος ανάπτυξης αιολικών πάρκων ανεβαίνει σε υπερβολικά ύψη σε σχέση με το υποτιθέμενο όφελος και τελικά το κόστος αυτό πέφτει στους ώμους των καταναλωτών.<br /><br />Ποιες είναι οι συνέπειες της μεγάλης κλίμακας ΑΠ<br /><br />Οι εταιρείες αιολικής ενέργειας λόγω της αναμενόμενης κερδοφορίας έχουν κάθε συμφέρον να εγκαταστήσουν όσο το δυνατό μεγαλύτερα ΑΠ στη χώρα μας η πολιτική προώθησης των ΑΠΕ έχει διαμορφωθεί τυφλά υπέρ της μαζικής εγκατάστασης ΑΠ αγνοώντας τις συνέπειες εγκατάστασής τους σε παρθένα ορεινά και νησιωτικά τοπία. Το χωροταξικό σχέδιο για τις ΑΠΕ (2008) άνοιξε το δρόμο προς την διευκόλυνση εγκατάστασης σε ευαίσθητες περιοχές, ενώ οι πρόσφατες απλοποιήσεις στο αδειοδοτικό πλαίσιο (Νομοσχέδιο Επιτάχυνσης των ΑΠΕ, 2009) επιταχύνει την εγκατάσταση ΑΠ μειώνοντας παράλληλα ακόμη περισσότερο την προστασία των ευαίσθητων περιοχών. Η μαζική εξάπλωση των ΑΠ απειλεί την ακεραιότητα του ελληνικού τοπίου στο όνομα της πράσινης ενέργειας, κατ’ αναλογία της μαζικής ανοικοδόμησης κατά τις τελευταίες δεκαετίες στο όνομα της οικονομικής ανάπτυξης, που οδήγησε τελικά σε οικιστική υποβάθμιση. Οι περισσότεροι πολίτες δεν έχουν καταλάβει πως η εξάπλωση των ΑΠ διακυβεύει το μέλλον των τελευταίων φυσικών περιοχών και κατ’ επέκταση την ποιότητα ζωής των ντόπιων κατοίκων καθώς και τον τουρισμό.<br /><br />Η μαζική εξάπλωση των ΑΠ απειλεί το τοπίο<br /><br />Το ελληνικό τοπίο διακρίνεται για τη μικρή κλίμακα και τη λιτή ομορφιά του που συνθέτουν οι ξεκάθαρες γραμμές του, η μεσογειακή βλάστηση και η γεωλογία του. Μέχρι σήμερα διατηρεί σε μεγάλο βαθμό την ακεραιότητα του χωρίς όμως να έχει εκτιμηθεί η αξία του ως εθνικός πόρος που συνδέεται άμεσα με την ταυτότητα της χώρας μας. Σε αυτή την κατάσταση πρόκειται να βάλει τέλος η μαζική εγκατάσταση των ΑΠ. Οι α/γ, ακόμη και ως απλά στατικές κατασκευές των 150μ. να τις δει κανείς, βρίσκονται ολοφάνερα εκτός κλίμακας τοπίου, ενώ ταυτόχρονα προσθέτουν στο φυσικό τοπίο συντριπτικές επεμβάσεις, όπως η κίνηση των γιγάντων φτερών ( &gt; 85μ.), δίκτυα δρόμων πρόσβασης και υπέργεια δίκτυα μεταφοράς της ενέργειας. Όλα αυτά θα συμβούν στα τελευταία παρθένα τοπία της χώρας όπως οι βουνοκορφές, οι ακτές, οι ημιορεινές τοποθεσίες, οι αρχαιολογικοί χώροι και οι προστατευόμενες περιοχές. Η αιολική βιομηχανία δεν δέχεται καν τις παραπάνω επιπτώσεις, αλλά προπαγανδίζει τα σχέδιά της με υπερβάλλοντες ισχυρισμούς περί μείωσης εκπομπών CO2 και αντικατάστασης των ρυπογόνων μονάδων που όμως δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Η πικρή αλήθεια είναι ότι η επέλαση των α/γ και των δικτύων υψηλής τάσης θα έχει τελικό αποτέλεσμα να μετατραπούν τα βουνά και τα νησιά μας σε βιομηχανικές μονάδες παραγωγής ενέργειας προκαλώντας τεράστια απώλεια φυσικών τοπίων καθώς και επιπτώσεις στη βιοποικιλότητα και τις ανθρώπινες ζωές. Οι Δανοί προκειμένου να πετύχουν τη μεγαλύτερη διείσδυση ΑΠ στον κόσμο παραδέχονται ότι θυσίασαν ένα μεγάλο μέρος της φύσης της χώρας τους ( Mason, 2005).<br /><br />Οι α/γ αιτία θανάτου πουλιών<br /><br />Μελέτες παρακολούθησης στην Ευρώπη και την Αμερική δείχνουν ότι η πρόσκρουση πουλιών σε α/γ οδηγεί σε θανάτους πουλιών, κυρίως αρπακτικών. Το πρόβλημα εντοπίζεται κυρίως σε μεταναστευτικά περάσματα και περιοχές με πλούσια ορνιθοπανίδα. To Altamond Pass, μεταναστευτικό πέρασμα στην Καλιφόρνια, έχει γίνει το πιο γνωστό παράδειγμα καταγραμμένων θανάτων από προσκρούσεις που φτάνουν στους 1300 το χρόνο. Σε άλλα AΠ στην Ευρώπη οι προσκρούσεις που έχουν καταγραφεί φτάνουν σε μερικές δεκάδες το χρόνο. Στη χώρα μας έχουν καταγραφεί πέντε βεβαιωμένοι θάνατοι πουλιών στην Κρήτη και τον Έβρο (…). Οι θάνατοι συμβαίνουν όταν τα αρπακτικά, που πετούν με αργές κυκλικές κινήσεις για να εντοπίσουν από ψηλά την τροφή τους, βρεθούν στην περιφέρεια κίνησης των πτερυγίων μιας α/γ που έχει διάμετρο από 80 μ. έως 90 μ. και ταχύτητα περιστροφής 150mph. Τα πουλιά τη στιγμή που βρεθούν ανάμεσα στα πτερύγια μιας α/γ έχουν σχεδόν 2 δευτερόλεπτα χρόνο για να αποφύγουν το θανάσιμο χτύπημα (Etherington, 2009). Το γεγονός ότι τα αρπακτικά δεν έχουν φυσικό μηχανισμό άμυνας από εναέριες επιθέσεις, τα καθιστά ιδιαίτερα ευάλωτα. Παρόμοιο κίνδυνο διατρέχουν οι νυχτερίδες που παρουσιάζουν ιδιαίτερη ευπάθεια στις συγκρούσεις, αλλά και σε άγνωστη αιτία που τους προκαλεί σοκ και εσωτερική αιμορραγία όταν πλησιάζουν α/γ (Νew Scientist, 2008). Η Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία υποστηρίζει ότι οι σημαντικές περιοχές για τα πουλιά της χώρας μας πρέπει να εξαιρεθούν από εγκαταστάσεις α/γ, ωστόσο το χωροταξικό των ΑΠ επιτρέπει την εγκατάσταση μετά από ορνιθολογική μελέτη. Η αιολική βιομηχανία προσπαθεί να υποβαθμίσει το γεγονός προκειμένου να εκμεταλλευτεί όλες τις περιοχές με δυνατό αέρα που τυχαίνει όμως να είναι σημαντικοί τόποι διαβίωσης πουλιών. Άλλες επιπτώσεις των α/γ στην άγρια ζωή συνδέονται με τα έργα κατασκευής δρόμων και τις εκτεταμένες εκχερσώσεις και εκσκαφές που απαιτούνται. Η απώλεια βλάστησης, οι διαβρώσεις εδαφών και άλλες οχλήσεις (π.χ θόρυβος, σκόνη) υποβαθμίζουν οικοτόπους που δίνουν καταφύγιο σε έντομα, ερπετά και μικρά θηλαστικά. Ένα ακόμη τραγικό και παράλογο γεγονός είναι να κόβονται δασικά δέντρα προκειμένου να διευκολυνθεί η εγκατάσταση α/γ, όπως έχει συμβεί μέχρι σήμερα στον Πάρνωνα και πιθανόν να συμβεί στα δάση της Ευρυτανίας και αλλού.<br /><br />Ακουστική και οπτική όχληση<br /><br />Η αιολική βιομηχανία διαφημίζει τις σύγχρονες α/γ ως αθόρυβες και φιλικές σε όσους ζουν κοντά τους. Την ίδια στάση υιοθέτησε το χωροταξικό των ΑΠΕ που επιτρέπει την εγκατάσταση α/γ σε απόσταση 500μ. από μεμονωμένες κατοικίες ακόμη και μικρούς οικισμούς. Ωστόσο αυτόπτες μάρτυρες βεβαιώνουν ότι σε απόσταση ενός και πλέον χιλιομέτρου ο θόρυβος γίνεται αντιληπτός όταν βοηθάει η κατεύθυνση του ανέμου και ιδιαίτερα τη νύχτα που ο άνεμος δυναμώνει. Πηγή του θορύβου είναι τα πτερύγια των α/γ που περιστρεφόμενα με ταχύτητα 150mph, προκαλούν ένα αεροδυναμικό ρυθμικό θόρυβο. Στην περίπτωση πολλών α/γ ακούγονται παράλληλοι και συνεχείς αεροδυναμικοί θόρυβοι που γεμίζουν τον αέρα. Στη Δανία παράπονα θορύβου εξέφρασαν κατοικίες σε απόσταση 1,9 χμ. από AΠ, ενώ στη Βρετανία μία κατοικία σε απόσταση 930μ. από ΑΠ, εγκαταλείφτηκε από τους ιδιοκτήτες της λόγω της ανυπόφορης όχλησης στη διάρκεια της νύχτας. Οι α/γ εκπέμπουν επίσης θορύβους χαμηλής συχνότητας κατά τη λειτουργία τους που έχουν επιβεβαιωθεί με σεισμογράφους. Η αιολική βιομηχανία θεωρεί τους υπόηχους ασήμαντους λόγω της μικρής έντασης τους, ωστόσο ορισμένοι άνθρωποι μπορεί να είναι ευαίσθητοι σε αυτούς και να τους προκαλέσουν αϋπνία και άλλα προβλήματα. Αυτές τις περιπτώσεις έντονης ακουστικής όχλησης έχει ερευνήσει η Νina Piermond στο βιβλίο της Wind Turbine Syndrome (2009). Mια ακόμη πηγή όχλησης για ιδιοκτησίες σε απόσταση 400 μ . έως 800 μ. είναι η σκιά και η αντανάκλαση των περιστρεφόμενων πτερυγίων ή και του πύργου ανάλογα με τη θέση του ήλιου. Στη Δανία η σκιά πάνω σε ιδιοκτησίες λαμβάνεται σοβαρά υπόψη στην αδειοδοτική διαδικασία γι αυτό υπολογίζεται ακριβώς με τον όρο να μην υπερβαίνει τις 10 ώρες το χρόνο (Danish Energy Agency, 2009). Στην Ελλάδα για το θέμα της σκιάς δεν υφίσταται καμιά πρόβλεψη στο Χωροταξικό Πλαίσιο των ΑΠΕ και τις ΜΠΕ – με αποτέλεσμα οι γειτονικές ιδιοκτησίες να παραμένουν απροστάτευτες.<br /><br />Κίνδυνοι ατυχημάτων από α/γ<br /><br />Τα πτερύγια των α/γ που ζυγίζουν έως 30 τόνους είναι το πιο ευάλωτο μέρος τους καθώς μπορεί να σπάσουν είτε λόγω ακραίων καιρικών συνθηκών είτε λόγω φυσιολογικής φθοράς (χρόνος ζωής 40.000 ώρες λειτουργίας). Τα πτερύγια σε περίπτωσης σπασίματος μπορεί να απομακρυνθούν έως 400μ. μακριά όπως συνέβη στο Μαρμάρι Ευβοίας το 2003 εξαιτίας ασυνήθιστα σφοδρού ανέμου. Είναι φανερό ότι η απόσταση των 500μ. δεν εξασφαλίζει τα σπίτια ή μικρούς οικισμούς από ενδεχόμενο ατύχημα. Ο κίνδυνος πυρκαγιάς στο κιβώτιο ταχυτήτων είναι σπάνιος αλλά όχι απίθανος λόγω των τριβών που αναπτύσσονται. Πιο συχνά εκδηλώνονται πυρκαγιές από τις γραμμές μεταφοράς της ενέργειας, ένα πρόβλημα που έχει πάρει ανησυχητικές διαστάσεις σε περιοχές με πολλά ΑΠ. Αντίθετα από τις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης, η χώρα μας επιτρέπει ακόμη την υπέργεια μεταφορά της ενέργειας. Οι α/γ μπορούν ακόμη να αλλοιώσουν το ραδιοτηλεοπτικό σήμα όταν βρίσκονται μεταξύ πομπού και δέκτη. Την ίδια ενόχληση είναι δυνατό να προκαλέσουν και στη λήψη του ραντάρ της αεροπορίας κατά τον εντοπισμό αεροσκαφών.<br /><br />Μείωση της αξίας γης και αγοράς ακινήτων<br /><br />Η αξία της γης και των ακινήτων στην ύπαιθρο εξαρτάται κατά το μεγαλύτερο μέρος από την απουσία οχλήσεων και τη φυσική ομορφιά του τοπίου. Η εγκατάσταση τεράστιων α/γ με τις οχλήσεις που συνεπάγονται από μόνες τους αλλά και από τη συνοδεία δικτύων και δρόμων πρόσβασης, στερεί τη γη από τα φυσικά της χαρίσματα και αμαυρώνει την εικόνα της. Κανείς δεν νιώθει ευχαρίστηση βλέποντας ένα τοπίο βιομηχανικό, πόσο μάλλον να θέλει να αγοράσει ιδιοκτησία που με κάποιον τρόπο επηρεάζεται από τις α/γ. Στη Βρετανία οι εκτιμητές ακινήτων κατέληξαν ότι κατοικίες κοντά σε α/γ χάνουν την ελκυστικότητα τους και ένα σημαντικό μέρος της αγοραστικής αξίας τους. Στη Δανία οι ιδιοκτήτες ακινήτων δυσφορούν και αντιδρούν στην εγκατάσταση α/γ σε απόσταση αναπνοής 400μ. Η κυβέρνηση της Δανίας για να ενθαρρύνει την αποδοχή της εγκατάστασης α/γ κοντά σε κατοικίες, δίνει το δικαίωμα σε ιδιοκτήτες να ζητήσουν αποζημίωση ( Danish Energy Agency, 2009).<br /><br />Οι α/γ κατά του τουρισμού<br /><br />Ο τουρισμός στα νησιά και τα ορεινά μέρη της πατρίδας μας βασίζεται στο αδιατάραχτο φυσικό και πολιτισμικό τοπίο όπου η φύση και τα έργα του ανθρώπου συνυπάρχουν σε αρμονική σχέση. Όσο η ποιότητα ζωής στις πόλεις υποβαθμίζεται, η ανάγκη απόδρασης στο φυσικό τοπίο θα γίνεται συνεχώς μεγαλύτερη. Εξάλλου το τοπίο, φυσικό και πολιτισμικό, είναι ο βασικός πόλος έλξης των Ελλήνων και των ξένων τουριστών στην πατρίδα μας που στηρίζουν τις τοπικές οικονομίες στα νησιά και τελευταία τα ορεινά χωριά. Οι μαζική εξάπλωση των α/γ θα μεταβάλλει βαθιά τη φυσιογνωμία του ελληνικού τοπίου τόσο με την προσθήκη των τεράστιων α/γ όσο και με τις συνοδευτικές επεμβάσεις (δίκτυα και δρόμοι). Η βιομηχανοποίηση του ελληνικού τοπίου με την εξάπλωση των ΑΠ θα αφήσει ένα διαρκές και μόνιμο αποτύπωμα που τελικά θα μειώσει την ελκυστικότητα του. Έρευνες που έκαναν οι οργανισμοί τουρισμού στην Ουαλία και τη Σκωτία έδειξαν ότι σημαντικό μέρος του κοινού αναμένει αρνητική επίδραση των α/γ στην προσέλκυση τουριστών. Στη Δανία οι περιοχές τουριστικού προορισμού παραμένουν ελεύθερες από οποιαδήποτε εγκατάσταση α/γ. Στη χώρα μας που συνεχώς τονίζουμε τη σημασία του τουρισμού για την τοπική ανάπτυξη, δεν φαίνεται να έχουμε σκεφθεί σοβαρά την αρνητική επίδραση που θα έχει η μαζική εγκατάσταση ΑΠ σε μια ζωτική οικονομική δραστηριότητα για πολλές περιοχές.<br /><br />Οι δήθεν θέσεις εργασίας<br /><br />Οι υποστηρικτές της αιολικής ενέργειας διατυμπανίζουν όπου βρεθούν και όπου σταθούν τη δημιουργία θέσεων εργασίας. Οι περισσότερες θέσεις εργασίας βρίσκονται εκεί όπου κατασκευάζονται α/γ δηλαδή στις εξής χώρες: Δανία, Γερμανία, Ισπανία και ΗΠΑ. Για παράδειγμα η Δανία το 2005 κατείχε το 40% της παγκόσμιας παραγωγής α/γ και απασχολούσε 20.000 εργαζόμενους (Μason, 2005). Στην χώρα μας που απλά εισάγει α/γ, οι θέσεις εργασίας περιορίζονται μόνο στην εγκατάσταση και συντήρηση λειτουργίας, οι οποίες όμως είναι ελάχιστες, επειδή οι α/γ παρακολουθούνται και ελέγχονται εξ αποστάσεως με αυτοματοποιημένα συστήματα. Ένας συμβατικός σταθμός παραγωγής ρεύματος με άνθρακα ή φυσικό αέριο παρέχει εκατοντάδες θέσεις εργασίας σε σχέση με ένα ΑΠ που μπορεί να λειτουργήσει με τρεις – τέσσερις υπαλλήλους μόνιμης απασχόλησης. Σε σύγκριση με τον τουρισμό, τα ΑΠ όχι μόνο προσφέρουν ελάχιστη απασχόληση, αλλά απειλούν να μειώσουν θέσεις εργασίας εξαιτίας της αρνητικής επίδρασης που έχουν στο φυσικό και πολιτισμικό τοπίο.<br /><br />Συμπεράσματα για την αιολική ενέργεια<br /><br />Συνοψίζοντας τα προηγούμενα, η αιολική ενέργεια παρουσιάζει σοβαρά μειονεκτήματα είτε για να στηρίξει το εθνικό σύστημα ενέργειας στη θέση του λιγνίτη είτε στην ικανότητά της να μειώσει τους ρύπους που προκαλούν την κλιματική αλλαγή. Συνοπτικά τα μειονεκτήματα της μαζικής εξάπλωσης των α/γ είναι:<br /><br />• Οι α/γ δεν παράγουν φορτίο βάσης ούτε ρεύμα όποτε το χρειαζόμαστε. Η παραγωγή ρεύματος είναι ασταθής γιατί εξαρτάται από τη διακύμανση του ανέμου.<br /><br />• Παράγουν πραγματική ισχύ κατά 25% έως 30% χαμηλότερη της ονομαστικής.<br /><br />• Το γεγονός ότι οι α/γ απαιτούν την παράλληλη λειτουργία υποστηρικτικών σταθμών ορυκτών καυσίμων και παράγουν ενέργεια λιγότερη του μισού της ονομαστικής αξίας τους, σημαίνει ότι εξοικονομούν μικρότερο ποσό CO2 από αυτό που διατυμπανίζεται.<br /><br />• Η αιολική ενέργεια δεν είναι ανταγωνιστική σε σχέση με τα ορυκτά καύσιμα γι αυτό απαιτεί μόνιμη επιδότηση στην τιμή αγοράς που χρεώνεται ο καταναλωτής.<br /><br />• Οι μαζική εξάπλωση των α/γ στη χώρα μας θα έχει τεράστια επίπτωση στο ελληνικό τοπίο τόσο εξαιτίας ασύμβατου μεγέθους, όσο και εξαιτίας των εκτεταμένων επεμβάσεων (δρόμοι, δίκτυα).<br /><br />• Οι επιπτώσεις στον τουρισμό και την ποιότητα ζωής των ντόπιων κατοίκων που θα ζουν μαζί με τις τεράστιες α/γ δεν έχουν συζητηθεί και εκτιμηθεί σοβαρά.<br /><br />Ποιες εναλλακτικές λύσεις υπάρχουν στο ενεργειακό πρόβλημα<br /><br />Η ενεργειακή κρίση δεν έχει απλές και εύκολες λύσεις, εάν συνεχίσουμε να θεωρούμε την ενέργεια ένα φθηνό και άφθονο αγαθό. Καθώς τα ορυκτά καύσιμα λιγοστεύουν και είμαστε υποχρεωμένοι να τα μειώσουμε, οι ΑΠΕ και νέοι τρόποι παραγωγής ενέργειας έρχονται στο προσκήνιο με ένα σημαντικό περιορισμό παρόλα αυτά: με την τρέχουσα εφαρμοσμένη τεχνολογία οι ΑΠΕ δεν μπορούν να παρέχουν την ίδια ποσότητα και ποιότητα ενέργειας σε σύγκριση με τα ορυκτά καύσιμα (πετρέλαιο, άνθρακα και φυσικό αέριο), άρα δεν μπορούν να τα αντικαταστήσουν. Είναι προφανές ότι το ενεργειακό για να μην φτάσει σε αδιέξοδο, χρειάζεται να αντιμετωπιστεί με μια διαφορετική λογική που πρωταρχικό σκοπό θα έχει τη σταθεροποίηση και τη μείωση της κατανάλωσης ενέργειας παρά την ικανοποίηση συνεχώς αυξανόμενων αναγκών. Για να φτάσουμε σε ένα τέτοιο στόχο, κεντρικό ρόλο θα έχει η εξοικονόμηση της ενέργειας και η στροφή στην ενεργειακή απόδοση (συσκευές, κτίρια κ.α). Η παραγωγή της ενέργειας είναι ανάγκη να επιστρέψει στην μικρή κλίμακα που ανοίγει μεγάλες δυνατότητες στους ιδιώτες και τους μικρούς τόπους να παράγουν τουλάχιστον ένα μέρος της ενέργειας που χρειάζονται με χρήση των ΑΠΕ. Η κλίμακα που παράγεται η ενέργεια έχει καθοριστική σημασία για το κόστος, τις απώλειες ενέργειας από τη μεταφορά της σε μακρινές αποστάσεις και τις επιπτώσεις στο περιβάλλον και τους ανθρώπους. Οι ΑΠΕ μεγάλης κλίμακας τελικά θα αποδειχθεί ότι έχουν παρόμοια αρνητικά αποτελέσματα για το περιβάλλον και τη ζωή των ανθρώπων όσο και η εκμετάλλευση των ορυκτών καυσίμων.<br /><br />Είναι φανερό ωστόσο ότι η μικρή κλίμακα δεν θα μπορούσε να αντικαταστήσει εξολοκλήρου την ανάγκη της μαζικής παραγωγής ενέργειας στο σημερινό ενεργοβόρο σύστημα. Η μαζική παραγωγή θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με κάποιον τρόπο όπως με νέους σταθμούς φυσικού αερίου καθώς και με τη βελτίωση των υπαρχόντων μονάδων λιγνίτη και πετρελαίου για την οποία δεν γίνεται κανένας λόγος. Οι λύσεις δεν είναι απλές όταν μιλάμε για ένα τεράστιο ενεργοβόρο σύστημα όπως αυτό της σημερινής Ελλάδας. Ασφαλώς κανείς δεν επιθυμεί να μείνει η χώρα χωρίς ενέργεια, αλλά εξίσου αληθινό είναι ότι κανείς δεν επιθυμεί να δει τη φυσική ομορφιά και χάρη των βουνών και των νησιών μας να θυσιάζεται στο όνομα μιας υποτιθέμενης ενεργειακής ασφάλειας. Η συζήτηση για το ενεργειακό χρειάζεται να βάλει στο τραπέζι όλες τις παραμέτρους των προτεινόμενων λύσεων και όλους τους εμπλεκόμενους που δεν είναι μόνο οι τεχνοκράτες αλλά και οι απλοί πολίτες. Το ενεργειακό πρόβλημα σε καμιά περίπτωση δεν είναι απλά ένα αποκλειστικά τεχνοκρατικό ζήτημα γιατί οι επιλογές που αποφασίζονται, θα επιφέρουν βαθιές αλλαγές στο πρόσωπο της υπαίθρου και θα επηρεάσουν τις ζωές των ανθρώπων που ζουν εκεί. <br /><br />asda.gr/ikariaka-Δίκτυο Οικολογικών Οργανώσεων Αιγαίου, 15-1-2010 <br /><br />Πηγές:<br /><br />John Etherington, 2009.: The Wind Farm Scam. Stacey International<br /><br />Ε.ΟΝ Νetz. 2005, Report on Wind Energy. Free pdf<br /><br />Dr. V.C Mason. 2005. Wind power in West Denmark. Lessons for the U.K<br /><br />The Danish Energy Agency. 2009.: Wind Turbines in Denmark. Free pdf<br /><br />http://www.spiegel.de/international/germany/0,1518,472786,00.html<br /><br />(26 νέοι σταθμοί άνθρακα στη Γερμανία)<br /><br />http://portal.tee.gr/portal/page/portal/SCIENTIFIC_WORK/EKDILOSEIS_P/EPISTHMONIKES_EVENTS/ENERGEIA_XALKIDA (Στοιχεία του ΤΕΕ για τα σχέδια ανάπτυξης αιολικών πάρκων στη χώρα μας)<br /><br />http://www.greekmoney.gr/index.php?news=126<br /><br />(Ένα από τα λίγα άρθρα στα ελληνικά ΜΜΕ που καταφέρονται κατά των ΑΠ)<br /><br />http://www.newscientist.com/article/dn14593-wind-turbines-make-bat-lungs-explode.html (Οι νυχτερίδες πεθαίνουν από εσωτερική αιμορραγία)<br /><br />www.eyploia.gr<br /><br />(Δικτυακό περιοδικό με εκτενή αρθρογραφία στα προβλήματα της αιολικής ενέργειας.)<br /><br />http://www.karpenissi.eu/?pg=main/main<br /><br />(Κίνηση Πολιτών κατά των ΑΠ στην Ευρυτανία)<br /><br />www.epaw.org<br /><br />(Κίνημα πολιτών της Ευρώπης κατά των ΑΠ)<br /><br />http://windfarms.wordpress.com/(Kίνημα κατά των ΑΠ στο Οντάριο)<br /><br />ΠΗΓΗ: <a href="http://anemotia.blogspot.com/2010/09/blog-post_25.html">ΑΝΕΜΩΤΙΑ ΛΕΣΒΟΥ </a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6149199754301928462-8857851377291869539?l=keimenologion.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡίΣΠΟΡΟΣnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6149199754301928462.post-72778670676246831302011-06-24T23:29:00.001+03:002011-06-24T23:29:47.882+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Κοιτάζουμε έκπληκτοι τα άρθρα της δανειακής σύμβασης, και αναρωτιόμαστε πόσο προδότες πρέπει να είναι οι εκπρόσωποί μας για να ψηφίσουν αυτό το έκτρωμα. Είναι όμως έτσι. Είναι πράγματι ‘εκπρόσωποί’ μας, οι βουλευτές; <br />Υποτίθεται, ότι η εξουσία πηγάζει από το λαό. Επειδή έχει χυθεί αίμα για την δημοκρατία και επειδή οι Ευρωπαϊκοί λαοί, είναι ευαίσθητοι σε αυτό, έπρεπε να βρεθεί από τους κυρίαρχους, ένας τρόπος διακυβέρνησης, που να φαίνεται μεν δημοκρατικός, αλλά στην ουσία να καταλήγει πάντα στο ίδιο αποτέλεσμα: σχεδόν το σύνολο των αποφάσεων του κράτους, να εξυπηρετεί τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης. <br /><br />Αυτός ο τρόπος διακυβέρνησης, που συνδυάζει την οικονομική εξουσία των κυρίαρχων, με την ανάγκη των δυτικών λαών για δημοκρατία, εκφράστηκε στο πολίτευμα που ονομάστηκε ‘αντιπροσωπευτική δημοκρατία’. <br /><br />Ο κάθε ‘συμβαλλόμενος’ δηλαδή ο λαός από την μια και οι φορείς της οικονομικής εξουσίας από την άλλη, κάτι πήρε, από αυτή την ‘άρρητη’ συμφωνία. Το ‘παιδί’, το καινούργιο δηλαδή καθεστώς, πήρε το όνομα που ήθελε ο λαός: δημοκρατία. Ο λαός, πήρε και κάτι άλλο. Το δικαίωμα να μιλάει και να λέει την ‘άποψή του’. Απέκτησε επίσης και το δικαίωμα να θέτει ο καθένας ‘υποψηφιότητα’ για την εκπροσώπηση των συμπολιτών του. <br /><br />Πέραν τούτων, ουδέν. Οι φορείς της οικονομικής εξουσίας, κράτησαν όλα τα άλλα. Την διαμόρφωση δηλαδή του πολιτικού καθεστώτος έτσι ώστε οι ‘βασικές κατακτήσεις’ του λαού να παραμένουν, αλλά να μην έχουν καμιά ουσία. <br /><br />Πρώτα πρώτα το όνομα. Πολλοί σωστά σκεπτόμενοι οι επικυρίαρχοι, αποφάσισαν πως το όνομα, δεν έχει καμιά σημασία. Είναι μια λέξη, και κάθε λέξη, είναι μια συμφωνία για να αποδώσουμε μια έννοια. Μπορούμε πολύ άνετα να την αλλάξουμε και να συμφωνήσουμε μια καινούργια, για να εκφράσουμε το ίδιο. Το θέμα δεν είναι η λέξη, είναι η έννοια που της δίνουμε. Αφού δεν έχετε αρκετό μυαλό για να αναζητήσετε την έννοια της λέξης και επιμένετε στο όνομα, ε πάρτε το όνομα και αφήστε σε μας τον καθορισμό της έννοιας, σκέφτηκαν οι καπιταλιστές. Έτσι όλα τα καθεστώτα, ακόμα και τα πιο αδίστακτα, ονομάστηκαν ‘δημοκρατίες’. Η λέξη βοηθούσε το λαό να έχει ψευδαισθήσεις και την εξουσία να έχει μια καλή δικαιολογία για την ‘νομιμοποίησή της’. <br /><br />Το δεύτερο σημείο στο οποίο είχε ‘κερδίσει’ ο λαός, ήταν αυτό της ελευθερίας έκφρασης. Και εδώ η υποχώρηση των επικυριάρχων ήταν μικρή. Ας λέει ο καθένας ότι θέλει. Αν τα ‘λέει’ ξεθυμαίνει ο θυμός του και υπακούει ευκολότερα μετά. Υπήρχε όμως ο κίνδυνος, κάποιος να λέει την άποψή του σε μεγάλες ομάδες. Όμως το σύστημα φρόντισε και για αυτό: έκανε επιχείρηση τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης (σύμφωνα με την προσφιλή του μέθοδο αλλαγής ονόματος, άλλαξε την λέξη εξαπάτησης με εκείνη της ενημέρωσης). Ποιος φτωχός, έχει τα οικονομικά μέσα να αγοράσει μια εφημερίδα; Ή ποιος από το λαό, έχει τη δυνατότητα να κάνει δικό του ένα τηλεοπτικό σταθμό; Κανένας. Επομένως τα ΜΜΕ, εκ των πραγμάτων ανήκουν στο ίδιο σύστημα που υποτίθεται ότι κρίνουν. Θα μπορούσε βέβαια κάποιος να υποστηρίζει ότι αφού οι συχνότητες είναι δημόσιο αγαθό, θα πρέπει να δοθούν όχι σε επιχειρηματίες, αλλά στο λαό. Κάτι τέτοιο όμως θα άλλαζε την ουσία του καθεστώτος μας: Οικονομική ολιγαρχία. <br /><br />Μόνο που η τεχνολογία άλλαξε και έκανε δυνατή την είσοδο χιλιάδων πολιτών που από δικούς τους χώρους στο διαδίκτυο, εκφράζουν τις απόψεις τους. Εδώ η αντίδραση του συστήματος, είναι ενδεικτική. Από την επίθεση σε δικτυακούς τόπους που φιλοξενούν αντίθετες απόψεις, περνώντας μέσα από το κλείσιμο λογαριασμών χρηστών απ όπου φεύγουν μη ‘φιλικά κείμενα και την δημιουργία ιστοσελίδων και blogs πλήρως ελεγχόμενων από αυτούς, το σύστημα έχει βρει πολλούς τρόπους για να διαβρώσει και αυτόν τον τομέα. Σε κάθε περίπτωση, κρατάει το κυρίως μέσο στα χέρια του: Τις εταιρείες παρόχους. Οποιαδήποτε στιγμή κρίνει ότι η κατάσταση έχει ξεπεράσει τα ‘ανεκτά’ όρια, απλώς μας πετάει έξω. Όλοι θα πρέπει να ετοιμαστούμε για αυτό το ενδεχόμενο, (ή βεβαιότητα κατά ορισμένους). <br /><br />Το τρίτο σημείο που φαίνεται να έχουν κερδίσει οι λαοί, είναι η δυνατότητα για αντιπροσώπευση. Συνδικαλιστικά, πολιτικά, φαίνεται να μπορούν να ‘εκφραστούν’. Το σύστημα εδώ έχει αναπτύξει ένα σύνολο πρακτικών που κάνουν αυτό το ‘δικαίωμα’ κατ’ ουσίαν ανύπαρκτο. Από τα χρήματα που χρειάζεται κάποιος για να εκλεγεί, την εικόνα που πρέπει να του δημιουργήσουν οι image makers, την υποστήριξη που πρέπει να λάβει από τα (δικά τους) ΜΜΕ, όλα δημιουργούν ένα σύνολο προϋποθέσεων, που μόνο τα δικά τους άτομα, μπορούν να έχουν. Ακόμα και αν ένας μη δικός τους, κατορθώσει να γίνει βουλευτής –δηλαδή κατ’ όνομα, εκπρόσωπος του λαού- κατορθώνουν πολύ εύκολα να τον διαφθείρουν, όχι μόνο γιατί οι παροχές είναι πολλές, αλλά και γιατί καταλαβαίνει πως συχνά η αντίδρασή του, είναι μάταιη, αφού όλοι οι άλλοι εκπρόσωποι είναι δικοί τους. Το όχι κάποιων στη βουλή δεν έχει παρά μόνο συμβολικό νόημα, αν η πλειοψηφία είναι δική τους [1]. <br /><br />Αφού το πολίτευμα αυτό, από δημιουργίας του, δουλεύει κατ’ ουσίαν για τους λίγους, τώρα πια για τους ελάχιστους, γιατί μόλις τώρα, αναρωτιόμαστε για το ρόλο των εκπροσώπων μας; Γιατί τώρα μόνο λέμε ότι η ‘αντιπροσωπευτική δημοκρατία’ βρίσκεται σε κρίση; Γιατί τώρα φτάνουμε στο ‘όλοι το ίδιο είναι’; <br /><br />Η αντιπροσωπευτική ή αλλιώς έμμεση δημοκρατία, όλα τα χρόνια που κυριαρχεί στα δυτικά καθεστώτα, τον ίδιο σκοπό υπηρετεί. Το συμφέρον των λίγων. Η ουσία του καθεστώτος δεν άλλαξε. Εκείνο που άλλαξε, είναι ο συσχετισμός δυνάμεων. Αφού επί πολλά χρόνια όλοι οι δυτικοί λαοί, υιοθέτησαν την άποψη πως αυτό το καθεστώς είναι δημοκρατία, δόθηκε αρκετός χρόνος στους κυρίαρχους να ετοιμάσουν την επίθεσή τους. Προετοιμάστηκαν πολύ καλά και μεθοδικά, την ώρα που εμείς, υπερασπιζόμαστε την ‘δημοκρατία’ μας, όπως ακριβώς ήταν. Τώρα οι αντίπαλοι, αισθάνονται πολύ δυνατοί. Ετοιμάστηκαν για την τελειωτική επίθεση, τουλάχιστον στην Ελλάδα. Έδωσαν λοιπόν στους υπαλλήλους τους, δηλαδή στους εκπροσώπους μας, την εντολή να υπογράψουν την θανατική καταδίκη μας. Αυτοί, όπως πάντα έκαναν, υπέγραψαν. Αυτό έχουν μάθει να κάνουν. Να λένε πάντα ναι, (ή αν πουν όχι, να αποχωρούν χωρίς να λένε λέξη). Δεν άλλαξε η συνήθεια των ‘εκπροσώπων’ μας να λένε ναι στα μεγάλα αφεντικά. Απλώς τα αφεντικά έκριναν ότι είμαστε πολύ αδύναμοι, αποχαυνωμένοι, ναρκωμένοι, εύπιστοι στα τηλεοπτικά σκουπίδια τους, τεμπέληδες για να αγωνιστούμε, και έδωσαν εντολή για την τελική επίθεση. <br /><br />Κοιτάζουμε έκπληκτοι τα άρθρα της δανειακής σύμβασης, και αναρωτιόμαστε πόσο προδότες πρέπει να είναι οι βουλευτές μας για να ψηφίσουν αυτό το έκτρωμα. Αδυνατούμε να καταλάβουμε πως με αυτό το πολίτευμα, οι όποιοι αντιπρόσωποί μας, δεν είναι παρά μόνο στο δικό μας μυαλό, εκπρόσωποί μας. Είναι έτσι δομημένο το σύστημα, ώστε όποιους και αν ψηφίσουμε, η πλειοψηφία τους, να καταλήξει να εκπροσωπεί συμφέροντα ξένα και συχνά αντίθετα από το λαό. Ας αντιμετωπίσουμε τα πράγματα όπως είναι. Χωρίς ωραιοποιήσεις και ψευδαισθήσεις. Ναι, είναι άσχημο να συνειδητοποιείς την αδύναμη θέση σου. Αλλά είναι πολύ χειρότερο, αν αρνείσαι να δεις την πραγματικότητα. Γιατί τότε, δεν μπορείς να την αλλάξεις. Η αρχή της αλλαγής, είναι να δούμε την όποια πραγματικότητα, όπως είναι και όχι όπως θα θέλαμε να είναι. Χωρίς αυταπάτες, ας εξετάσουμε την έννοια και τα συστατικά στοιχεία της δημοκρατίας. Τις συνθήκες μέσα στις οποίες αναπτύσσεται ο δημοκρατικός τρόπος ζωής. Τις προϋποθέσεις, χωρίς τις οποίες, η δημοκρατία δεν υπάρχει. Είναι καιρός να μην αρκεστούμε στο όνομα και να προχωρήσουμε στην ουσία. <br />------------------------------------------------ <br /><br />[1] Αυτό δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι δικαιολογείται η υποταγή των βουλευτών στα συμφέροντα των λίγων. Η ατομική ευθύνη, αφορά όλους: τον καθένα από εμάς αλλά και τους βουλευτές. <br /><br />Άρθρο της Δηιδάμειας <br />από Economist.gr<br /><a href="http://polemosgenel.blogspot.com/2011/06/economistgr.html#more">ΠΗΓΗ</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6149199754301928462-7277867067624683130?l=keimenologion.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡίΣΠΟΡΟΣnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6149199754301928462.post-39279126758025273742011-04-19T12:55:00.000+03:002011-04-19T12:55:15.097+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Ένα από τα κυρίαρχα δόγματα του Χριστιανισμού είναι εκείνο της «Ανάστασης του Ιησού». Από τους πιστούς θεωρείται ως η μεγαλύτερη απόδειξη για την θεϊκή φύση του Χριστού. Η ιστορική αλήθεια, όμως, είναι εντελώς διαφορετική. Από τα αρχαία κείμενα πληροφορούμαστε, ότι στο σύνολο τους οι αρχαίες θρησκείες πίστευαν σε θεούς που είχαν πεθάνει και στη συνέχεια αναστηθεί.<br /><br />Ο Πλούταρχος, αναφέρει:<br /><br />«Οι Φρύγες, επίσης, που πίστευαν ότι ο θεός κοιμάται τον χειμώνα, ενώ το καλοκαίρι είναι ξυπνητός, έκαναν βακχικές τελετές προς τιμήν του, τον χειμώνα τους κατευνασμούς και το καλοκαίρι τις ανεγέρσεις. Οι Παφλαγόνες, τέλος, ισχυρίζονται ότι τον χειμώνα είναι ο θεός δεμένος και φυλακισμένος, ενώ την άνοιξη κινείται και ελευθερώνεται»<br /><br />(Πλούταρχος, Ηθικά, «Περί Ίσιδος και Οσίριδος», 378E).<br /><br />Που οφειλόταν, άραγε αυτή η πανάρχαια πεποίθηση ότι ο θεός αναγεννιέται την Άνοιξη; Ο Πλούταρχος, το αποδίδει στην ίδια την φύση της εποχής:<br /><br />«Η ίδια η εποχή υποβάλλει τη σκέψη πως η κατήφεια οφείλεται στην εξαφάνιση των καρπών, τους οποίους οι παλιοί δεν θεωρούσαν βέβαια θεούς, αλλά δώρα των θεών αναγκαία και μεγάλα για να μη ζούμε σαν τα άγρια θηρία. Την εποχή, λοιπόν, που έβλεπαν από τη μια τους καρπούς να εξαφανίζονται εντελώς από τα δέντρα και να λείπουν, ενώ, από την άλλη, οι ίδιοι τους φύτευαν με πολλή δυσκολία και μεγάλα προβλήματα ξύνοντας τη γη με τα χέρια και με τα χέρια καλύπτοντάς τους πάλι, βάζοντας τους εκεί, χωρίς να ξέρουν, αν θα εμφανιστούν ξανά, έκαναν πράγματα παρόμοια με εκείνα που κάνουν όσοι θάβουν τους νεκρούς και τους πενθούν. Έπειτα, όπως εμείς λέμε γι’ αυτόν που αγοράζει τα βιβλία του Πλάτωνα ότι αγοράζει Πλάτωνα και όποιον παρουσιάζει τα ποιήματα του Μενάνδρου ότι παίζει Μένανδρο, έτσι κι εκείνοι δεν δίσταζαν να ονομάσουν τα δώρα και τα έργα των θεών με τα ονόματα των θεών, τιμώντας τα, επειδή τους ήταν αναγκαία, και λατρεύοντάς τα. <br /><br />Οι επόμενοι όμως, απαίδευτοι και αμαθείς, τα παραλάμβαναν, κατ’ αντιστροφή απέδιδαν τα παθήματα των καρπών στους θεούς και δεν αποκαλούσαν μόνον, αλλά και πίστευαν, την εμφάνιση και την εξαφάνιση των αναγκαίων καρπών ως γέννηση και θάνατο των θεών, γεμίζοντας έτσι το μυαλό τους με άτοπες, αυθαίρετες και συγκεχυμένες δοξασίες, μολονότι έβλεπαν καθαρά το άτοπο και τον παραλογισμό. Ο Ξενοφάνης, λοιπόν, ο Κολοφώνιος έθεσε ως αρχή στους Αιγυπτίους, αν τους θεωρούν θεούς, να μην τους θρηνούν και, αν πάλι τους θρηνούν, να μην τους πιστεύουν για θεούς… αλλά ότι είναι γελοίο να τους θρηνούν και συνάμα να προσεύχονται στους καρπούς (σαν σε θεούς) να ξαναφανούν πάλι και να ωριμάσουν για χάρη τους, ώστε να τους καταναλώσουν πάλι και να τους θρηνούν. (71) Τα πράγματα όμως δεν είναι έτσι, αλλά θρηνούν τους καρπούς και προσεύχονται στους θεούς, που τους γεννούν και τους δωρίζουν, να δημιουργήσουν πάλι άλλους καινούριους και να τους κάνουν να φυτρώσουν στη θέση εκείνων που χάθηκαν. Για τούτο πολύ σωστά λένε οι φιλόσοφοι πως όσοι δεν ασκούνται να καταλάβουν σωστά τις λέξεις, χρησιμοποιούν λανθασμένα τα πράγματα»<br /><br />(Πλούταρχος, Ηθικά, «Περί Ίσιδος και Οσίριδος», 379A έως C).<br /><br />Ο Πλούταρχος, λοιπόν, υποστηρίζει, ότι η ανάσταση του θεού συμβολίζει την αναγέννηση της φύσης ύστερα από τον χειμερινό της λήθαργο.<br /><br />Ο Μανίλιος μας πληροφορεί, ότι τα άστρα που θεωρούνταν και θεοί, όταν έδυαν και χάνονταν για μεγάλο χρονικό διάστημα έκαναν τους απλούς ανθρώπους να πιστεύουν, ότι ο θεός (άστρο) ήταν νεκρός. Κατά την επιτολή του άστρου, έλεγαν, ότι ο θεός με τον οποίον ταυτιζόταν είχε αναστηθεί ή είχε γεννηθεί :<br /><br />«Οι άνθρωποι κοίταζαν την εξωτερική εμφάνιση της δημιουργίας δίχως να την καταλαβαίνουν. με κατάπληξη έβλεπαν το καινούργιο φως του σύμπαντος. Μερικές φορές θρηνούσαν επειδή πίστευαν πως το είχαν χάσει. ύστερα πάλι χαίρονταν επειδή τα άστρα έμοιαζαν να ξαναγεννιούνται [ακολουθεί αβέβαιο κείμενο]»<br /><br />(Μανίλιος, «Αστρονομικόν», 1.25-112).<br /><br />Το ίδιο ίσχυε και με τις τελετές του αστέρα Σείριου. Το άστρο αυτό ταυτιζόταν από τους Αιγυπτίους με τον Όσιρι και από τους Έλληνες με τον Διόνυσο. Επίσης, το ίδιο το ταύτιζαν οι Αιγύπτιοι με την Ίσιδα και οι Έλληνες με την Αθηνά. Τις πληροφορίες αυτές μας διασώζει ο Πλούταρχος στο «Περί Ίσιδος και Οσίριδος».<br /><br />Σήμερα ξέρουμε, ότι στις 24 Ιουλίου κατά την επιτολή του Σείριου στην Αθήνα γιορταζόταν η γέννηση της θεάς Αθηνάς και το άστρο αυτό ευθυγραμμιζόταν με τον σηκό του Παρθενώνα της Ακρόπολης των Αθηνών.<br /><br />Επίσης, τόσο οι Αιγύπτιοι όσο και οι Έλληνες, πίστευαν, ότι ο Όσιρις – Διόνυσος είχε πεθάνει και στην συνέχεια αναστηθεί:<br /><br />«Συν τοις άλλοις, οι μύθοι για τους Τιτάνες και τα λεγόμενα Νυκτέλια έχουν αντιστοιχίες με το διαμελισμό του Οσίριδος, την ανάσταση και την αναγέννηση του. Το ίδιο και τα περί της ταφής, γιατί όπως οι Αιγύπτιοι, σύμφωνα με όσα ήδη έχουν λεχθεί, δείχνουν σε πολλά σημεία φέρετρα του Οσίριδος, έτσι και οι κάτοικοι των Δελφών πιστεύουν ότι τα λείψανα του Διονύσου απόκεινται στην πόλη τους…»<br /><br />(Πλούταρχος, Ηθικά, «Περί Ίσιδος και Οσίριδος», 364F).<br /><br />Οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν, ότι κάθε άνθρωπος αποτελείται από το Νοητό (θεϊκό στοιχείο) και από την Ύλη. Το πρώτο, για λόγους που δεν είναι απαραίτητο να αναφερθούν εδώ, έπρεπε να αφυπνισθεί. Η διαδικασία αυτή, αφύπνισης του εσωτερικού θείου, συμβολιζόταν μέσα από τα μυστήρια και τις τελετές της ανάστασης. Η αναγέννηση του Θείου, ήταν πρωτίστως μία εσωτερική νίκη του ανθρώπου η οποία εξελισσόταν στην οδό που στο τέλος τον ένωνε με το Θείον. Ο κοσμικός άνθρωπος για να το πετύχει αυτό, πρέπει να εναρμονιστεί (Νοητό – Ύλη) με τρόπο ανάλογο του σύμπαντος. Ο Πλάτων, λέει σχετικά:<br /><br />«Η σωστή φροντίδα για όλα τα πράγματα είναι μία και μοναδική: να προσφέρεις στο καθένα τις οικείες τροφές και κινήσεις. Οικείες όμως και συγγενείς κινήσεις για το θεϊκό στοιχείο που υπάρχει μέσα μας είναι οι σκέψεις και οι περιφορές του σύμπαντος. Αυτές πρέπει να ακολουθούμε όλοι. Και τους δικούς μας κύκλους, που διαστρεβλώθηκαν κατά την γέννηση μας, πρέπει να τους επαναφέρουμε στην ορθή τροχιά μαθαίνοντας την αρμονία και την ομαλή περιφορά του σύμπαντος. Έτσι θα εξομοιώσουμε τη νόηση μας με το αντικείμενο της – ομοιότητα σύμφωνη με την πρωταρχική της φύση. Και με την εξομοίωση αυτή θα κατακτήσουμε την προδιαγεγραμμένη άριστη ζωή, έχοντας εκπληρώσει τον σκοπό που έθεσαν και θα συνεχίσουν να θέτουν πάντα στους ανθρώπους οι θεοί»<br /><br />(Πλάτων, «Τίμαιος», 90c).<br /><br />Αλλά και στην περσική θρησκεία, ο Ζωροάστρης πέθανε και αναστήθηκε:<br /><br />«Ο Πλάτωνας αναφέρει ότι αυτός ο Ζωροάστρης, δώδεκα μέρες μετά τον θάνατο του, όταν είχε ήδη τοποθετηθεί πάνω στην πυρά, ξαναγύρισε στην ζωή…»<br /><br />(Κλήμης, «Στρωματείς», Βιβλίο Πέμπτο, σελ 711).<br /><br /><br /><strong>Στέφανος Μυτιληναίος</strong><br /><br /><br /><strong>Γιατί οι αρχαίοι Ελληνες ανάσταιναν τους θεούς τους</strong><br /><br />Στην αρχαία Ελλάδα, γράφει ο Μ. Τιβέριος, όπως και σε πολλές θρησκείες του αρχαίου κόσμου, απαντώνται παραδόσεις σύμφωνα με τις οποίες θεοί γνώρισαν τον θάνατο και στη συνέχεια την ανάσταση. Ο Διόνυσος είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα θεού που πέθαινε και ανασταινόταν κάθε χρόνο<br /><br />Ο Απρίλης είναι ο μήνας στη διάρκεια του οποίου έχουμε την πιο μεγάλη γιορτή των ορθοδόξων Χριστιανών, που είναι τα Πάθη και η Ανάσταση του Κυρίου. Ιδιαίτερα για τους Ελληνες η γιορτή αυτή αποκτά πρόσθετη σημασία, αφού αρκετές φορές η Ανάσταση του Θεανθρώπου συσχετίστηκε με την ανάσταση της ίδιας της φυλής, ενώ συγχρόνως τους θύμιζε και πανάρχαια θρησκευτικά και λατρευτικά δρώμενα που η αρχή τους χάνεται στο βάθος των αιώνων, σε χρόνους πολύ πριν από τον ερχομό του Σωτήρα.<br /><br />Σε πολλές θρησκείες του αρχαίου κόσμου και στην αρχαία Ελλάδα απαντώνται παραδόσεις σύμφωνα με τις οποίες θεοί γνώρισαν τον θάνατο και στη συνέχεια την ανάσταση, όπως π.χ. ο φοινικικός Αδωνις ή ο ελληνικός Διόνυσος. Επειδή μάλιστα συχνά οι τεθνεώτες και αναστάντες αυτοί θεοί συμβαίνει να είναι θεοί της γονιμότητας, πολλοί έχουν υποστηρίξει ότι η ιδέα αυτή του θανάτου και της ανάστασης εκ νεκρών είναι παρμένη από την ετήσια εναλλαγή των εποχών, όπου το νέκρωμα της φύσης κατά τη διάρκεια του παγερού χειμώνα το διαδέχεται το ξαναζωντάνεμά της κατά τη διάρκεια της ζωοδότρας άνοιξης. Επομένως με τα πάθη αυτά των θεών συμβολίζονται οι λειτουργίες της ίδιας της φύσης και, όπως είναι γνωστό, η πίστη συχνά εκφράζεται με συμβολισμούς.<br /><br />Γύρω από τον ετήσιο αυτό αγώνα ανάμεσα στην ακαρπία και την ευφορία της γης υφάνθηκε και ο ιστός αρκετών αρχαίων μυστηριακών τελετών, γι’ αυτό ακριβώς και η συνήθης εποχή διεξαγωγής τους ήταν το τέλος του καλοκαιριού ή η αρχή του φθινοπώρου, με τα πρώτα πρωτοβρόχια. Τα μυστήρια, που γνώρισαν ιδιαίτερη άνθηση κατά τους χρόνους της ύστερης αρχαιότητας, υπόσχονταν στους μυημένους σ’ αυτά μόνιμη σωτηρία και μια ευτυχισμένη μετά θάνατον ζωή. Ετσι, σε δημόσιες αλλά κυρίως σε απόκρυφες τελετουργίες, οι πιστοί σκηνοθετούσαν τις διάφορες φάσεις αυτού του αγώνα, αναπαριστώντας τις ποικίλες περιπέτειες του πάσχοντος θεού τους.<br /><br />Ο θάνατος και η ανάσταση<br /><br />Οπως παρατηρεί ο Πλάτων, καθώς ο άνθρωπος πλησιάζει προς τον θάνατο αρχίζει να σκέπτεται για πράγματα που πριν δεν τον απασχολούσαν καθόλου, ενώ συγχρόνως αρχίζει να δίνει πίστη και σε δοξασίες υπερφυσικές. Ετσι και στην αρχαιότητα, πολλοί πίστευαν ότι με τις μυήσεις αυτές θα βοηθηθούν να κερδίσουν την πολυπόθητη αθανασία και ακόμη θα αποκτήσουν τη δυνατότητα και μετά θάνατον «να διασκεδάζουν και να χορεύουν» σε καταπράσινους λειμώνες στον καθαρό αέρα.<br /><br />Ορισμένοι θρησκειολόγοι έχουν υποστηρίξει ότι η κεντρική ιδέα όλων αυτών των μυστηριακών θρησκειών ήταν ο θάνατος και η ανάσταση και έχουν συνδέσει τους σχετικούς μυστηριακούς μύθους με τα πάθη κάποιου θεού. Ετσι έχουμε τον θάνατο του Διονύσου, του Αττεως, του Οσίριδος. Στα μυστήρια που σχετίζονται με τους θεούς αυτούς συναντούμε ακολουθίες πένθους που στη συνέχεια τις διαδέχονται τελετουργίες χαράς και αγαλλίασης. Το αβάστακτο πένθος της Ισιδος για τον φόνο του αγαπημένου της αδελφού και συντρόφου, του Οσίριδος, που τον είχε κατακρεουργήσει ο θεός της σκιάς Σετ (ή Σεθ), σταματά όταν βρίσκει και συναρμολογεί όλα τα διαμελισμένα κομμάτια του, δίνοντάς του ξανά τη ζωή. Το ίδιο συμβαίνει και με τους πιστούς της. Μιμούμενοι τη θεά τους, αναζητούν τον Οσιρι, κτυπώντας με αλαλαγμούς τα στήθη τους. Μόλις ξαναντικρίζουν τον θεό, τότε τον θρήνο τον διαδέχεται ανείπωτη χαρά. Ο Πλούταρχος προτρέπει τα βάσανα της Ισιδας, όπως αναπαριστάνονται στις σχετικές τελετές, να γίνονται μαθήματα ευσέβειας και παρηγοριάς για όλους τους θνητούς που τους βρίσκουν τέτοια κακά.<br /><br />Ο Ιούλιος Φίρμικος Ματερνός, πολιτικός και συγγραφέας του 4ου αι. μ.Χ., που αλλαξοπίστησε και έγινε Χριστιανός, μας παραδίδει ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες σχετικές με παγανιστικές μυστηριακές τελετές. Ετσι ανάμεσα σε άλλα μας περιγράφει και μια σκηνή κατά την οποία μπροστά σε ένα ομοίωμα κάποιου θεού, που κείτονταν νεκρός πάνω σε ένα φορείο, εξελίσσονταν σκηνές οδυρμού και θρήνου.<br /><br />Η «επίκλησις» του Διονύσου <br />Ο Διόνυσος, χωρίς αμφιβολία, ήταν κι αυτός ένας θεός της βλάστησης και σαν τέτοιος ήταν ένας πάσχων θεός, που πέθαινε και ανασταινόταν κάθε χρόνο. Ωστόσο τα επεισόδια που σχετίζονται με τον θάνατό του, ο οποίος προκαλούσε τον μαρασμό της φύσης, μπορούμε να πούμε ότι δεν αποτελούσαν σημαντικό μέρος της όλης διήγησης. Εκτός από αναφορές στον βίαιο θάνατό του και τον διαμελισμό του υπήρχαν και παραδόσεις που έκαναν λόγο και για μια ομαλή κατάβασή του στον Αδη, προκειμένου να φέρει στον πάνω κόσμο, στον κόσμο των ζωντανών, τη μάνα του τη Σεμέλη.<br /><br />Η κάθοδός του αυτή έγινε από την Αλκυονία λίμνη στη Λέρνα της Αργολίδας, για την οποία υπήρχε παράδοση ότι ήταν απύθμενη. Ετσι κανένας στην αρχαιότητα, ούτε και ο ίδιος ο αυτοκράτορας Νέρων, δεν είχε μπορέσει να μετρήσει το βάθος της. Στους Δελφούς, μέσα στο άδυτο του ναού του Απόλλωνος, «παρά το χρηστήριον», έδειχναν τον τάφο του θεού. Ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς, που έζησε προς τα τέλη του 1ου αι. π.Χ., μιλά για θρήνους κατά τη διάρκεια «των διονυσιακών παθών». Αλλά για τις τελετουργίες τις σχετικές με τον θάνατό του, όπως άλλωστε και γι’ αυτές που σχετίζονται με την ανάστασή του, ξέρουμε λιγοστά πράγματα. Κύρια αιτία ήταν η ευσέβεια των αρχαίων συγγραφέων που δεν ήθελαν να κοινοποιήσουν τίποτε «περί ων ου θέμις τοις αμυήτοις ιστορείν».<br /><br />Ενα χαρακτηριστικό στοιχείο των τελετουργιών που συνδέονται με την ανάσταση του θεού ήταν και το κάλεσμά του, η «επίκλησις», από τους πιστούς του, που τον καλούσαν, ακόμη και με μικρές σάλπιγγες, να ανέβει και να παρουσιαστεί σ’ αυτούς.<br /><br />Στον κόσμο των Ιώνων η «επιφάνεια» του θεού γινόταν κατά τη διάρκεια των Ανθεστηρίων. Ενα σημαντικό δρώμενο της γιορτής αυτής, που είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι γιορταζόταν και αυτή κατά τη διάρκεια της άνοιξης, ήταν ο ερχομός του θεού πάνω σ’ ένα τροχοφόρο πλοίο.<br /><br />Το ότι ο Διόνυσος ερχόταν με ένα πλεούμενο πιθανόν να οφειλόταν στο ότι ο θεός είχε κατεβεί στον Κάτω Κόσμο μέσα από μια λίμνη, την Αλκυονία. Αλλά και ο Αριστοφάνης στους «Βατράχους» του βάζει τον Διόνυσο να κατεβαίνει στον Κάτω Κόσμο από μια περιοχή της Αθήνας, που την έλεγαν Λίμναι, και της οποίας το όνομα σαφώς υποδηλώνει και πάλι κάποια λίμνη ή έστω ένα βαλτότοπο.<br /><br />Με τη θριαμβευτική επανεμφάνιση του θεού οι πιστοί του ξεσπούσαν σε ουρανομήκεις φωνές και χαρούμενα τραγούδια και ξεφάντωναν με χορούς και πανηγύρια. Και εκτός από πάσχοντες θεούς στην αρχαία μυθολογία υπάρχουν και ήρωες που είχαν κατορθώσει να νικήσουν τον θάνατο, όπως ο Ηρακλής, ο Ορφέας, ο Καπανέας κ.ά.<br /><br />Μετά από τα παραπάνω μπορούμε να υποθέσουμε ότι το μέγα θαύμα της Ανάστασης του Χριστού, το σημαντικότερο ασφαλώς γεγονός της επίγειας ζωής Του, κατά το οποίο έχουμε τη νίκη της ζωής και την ήττα του θανάτου, έγινε πιο εύκολα κατανοητό από τους Ελληνες· και από τους υπόλοιπους ελληνίζοντες της όψιμης αρχαιότητας, που αποτελούσαν το πιο σημαντικό και συνάμα το πιο ζωντανό κομμάτι του τότε γνωστού και πολιτισμένου κόσμου. Γιατί ανάλογα συμβάντα διηγούνταν και για τους θεούς και ήρωες που είχαν στεριώσει και είχαν κυριαρχήσει στα μέρη τους πολύ πριν κάνει την εμφάνισή Του ο Ναζωραίος.<br /><br /><strong>Μιχάλης Α. Τιβέριος</strong>, καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.<br /><br /><strong>Τα «Αδώνεια»: Ο θάνατος και η Ανάσταση του θεού Άδωνη</strong><br /><br />Στις παραδόσεις των λαών της ανατολικής μεσογείου , υπάρχουν τουλάχιστον 16 θεοί που βιώνουν το δράμα του θανάτου αλλά και ταυτόχρονα την λύτρωση της αναστάσεως.<br /><br />Στον ευρύτερο ελλαδικό χώρο εκτός από τον Δία/Φελχανό και τον Διόνυσο/Ζαγρέα , ο σημαντικότερος Θεός που πεθαίνει και ανασταίνεται , είναι ο Άδωνις<br /><br />Σύμφωνα με την παράδοση ο Αδωνις ήταν γιός του Κινύρα κι της Σμύρνας. Όταν γεννήθηκε ήταν τόσο πανέμορφο μωρό που μόλις τον είδε η Θεά Αφροδίτη τον ερωτεύτηκε και για να μην τον χάσει τον έβαλε σε μία λάρνακα και τον εμπιστεύθηκε στην Περσεφόνη , την Θεά του κάτω κόσμου.<br /><br />Όταν όμως ο Αδωνις μεγάλωσε , η Περσεφόνη θαμπωμένη και αυτή από την ομορφιά του , αρνήθηκε να τον επιστρέψει και τότε η Αφροδίτη ζήτησε την συνδρομή του Δία.Ο πατέρας των Θεών τότε έδωσε τον όμορφο νέο τα 2/3 του χρόνου στην Αφροδίτη και το 1/3 στην Περσεφόνη.<br /><br />Η Αφροδίτη εγκατέλειψε τον Ολυμπο και ακολούθησε τον πανέμορφο νέο κάτω στην γη. Δυστυχώς όμως σε ένα κυνήγι αυτός σκοτώθηκε από ένα αφηνιασμένο κάπρο. Η Αφροδίτη απαρηγόρητη και με δάκρυα στα μάτια ζήτησε από την Περσεφόνη πίσω τον όμορφο νέο και τότε οι δύο Θεές αποφάσισαν να τον έχουν η κάθε μία για εξι μήνες τον χρόνο. Η διαμάχη των δύο Θεαινών συμβολίζει και διδάσκει ότι ο Ερωτας μπορεί να νικήσει ακόμη και τον θάνατο !<br /><br />Από το αίμα του Αδώνιδος γεννήθηκαν τα τριαντάφυλλα και οι παπαρούνες και από τα δάκρια της Αφροδίτης οι ανεμώνες<br /><br />Ο Αδωνις είναι ένας πανάρχαιος Θεός της ανατολής και η λατρεία του ήταν διαδεδομένη στην Συρία την Φοινίκη την Παλαιστίνη και την Αίγυπτο. Από εκεί η λατρεία του πέρασε στην Κύπρο και από την Κύπρο στην Ελλάδα ήδη από τη αρχαική εποχή.<br /><br />Σύμφωνα με την παράδοση ο τάφος του βρισκόταν στην Βηθλεέμ σε μία υπόγεια σπηλιά στα θεμέλια του Ναού της Θεάς Αστάρτης. Πιθανολογείται ότι το σημείο βρίσκεται εκεί που σήμερα είναι χτισμένος ο Ναός της Γεννήσεως.<br /><br /><br />Τα Αδώνεια<br /><br />Σε ανάμνηση του θανάτου και της αναστάσεως του Θεού ετελούντο κάθε χρόνο τα Αδώνεια. Σε άλλες περιοχές η γιορτή γινόταν στα μέσα του μηνός Βοηδρομίωνος (Αύγουστος – Σεπτέμβριος ) και αλλού, στην κυρίως Ελλάδα την άνοιξη κατά την πρώτη πανσέληνο μετά την εαρινή ισημερία.<br /><br />Η πρώτη ημέρα των «Αδωνείων», που λεγόταν «Αφανισμός», ήταν ημέρα πένθους για το θάνατο του Θεού, που απεικονίσεις του τον παρουσιάζουν εστεμμένο με ταινίες που τις διακοσμούν ισοσκελείς σταυροί , με το στόλισμα των λεγόμενων «Κήπων του Αδώνιδος» (που τους φύτευαν και τους προετοίμαζαν οι γυναίκες οκτώ ημέρες πριν), καθώς και με μοιρολόγια και λυπητερές μουσικές από πένθιμο αυλό (τη λεγόμενη «γίγγρα»). Η δεύτερη ημέρα των εορτασμών η Εύρεσις (ανάστασις) ήταν ημέρα χαράς για την ανάσταση του Θεού εκ νεκρών και την ανάληψή του δίπλα στη Θεά Αφροδίτη για το μισό χρόνο.<br /><br /><br />Οι Κήποι του Αδώνιδος (Επιτάφιος)<br /><br />Οι κήποι του Αδώνιδος ήσαν πανέρια η γλάστρες γεμάτες χώμα μέσα στις οποίες έσπερναν και καλλιεργούσαν ειδικά για τα Αδώνεια, πολύτριχο και αλλά φυτά ταχέως αυξανόμενα, καθώς και σιτάρι, κριθάρι, μαρούλι, μάραθο και διάφορα είδη λουλουδιών που τα περιποιούντο επί 8 ημέρες, κατά κύριο λόγο η αποκλειστικά, οι γυναίκες.<br /><br />Την ημέρα του «Αφανισμού» οι λατρευτές κυρίως γυναίκες με λυμμένα τα μαλλιά τους, ξυπόλητες και γυμνόστηθες, περιέφεραν με θρήνους και οδυρμούς τα ομοιώματα του Θεού και τους «Κήπους» στους δρόμους των πόλεων και κατόπιν τα οδηγούσαν στη θάλασσα (ή σε πηγές και ποτάμια σε άλλες πόλεις), τα έριχναν στα νερά και παρακαλούσαν να επιστρέψει ο Θεός από τον κάτω κόσμο.<br /><br />Στα «Αδώνεια» προσφερόταν ως θυμίαμα μύρα, ενώ ψάλλονταν και ειδικά άσματα, τα λεγόμενα «Αδωνίδια», από τα οποία έχει διασωθεί ένα πολύ αξιόλογο δείγμα. Πρόκειται για τον «Επιτάφιον Αδώνιδος» του Βίωνος. Σε κάποια από τα ανά τόπους «Αδώνεια» γίνονταν και μυήσεις σε Μυστήρια του Θεού (Ο Λουκιανός διασώζει ότι οι μύστες θυσίαζαν πρόβατο και έπαιρναν μετάληψη).<br /><br />Αμέτρητοι οι «θεοί» που… σταυρώθηκαν και αναστήθηκαν!<br /><br />Ο Κρίσνα, το δεύτερο πρόσωπο της Ινδικής τριάδας αντίστοιχο της χριστιανικής τριάδας, ο οποίος ονομάζεται και «υιός θεού», σταυρώθηκε όπως και ο Ιησούς. Πρόκειται για την ενσάρκωση του Βισνού. Οι ουρανοί σκοτείνιασαν την ώρα του θανάτου. Ο Κρίσνα κατέβηκε στον άλλο κόσμο, και αναστήθηκε την τρίτη μέρα, και ανελήφθη στους ουρανούς. Ο Κρίσνα, θεωρείται επίσης «άνθρωπος και Θεός» καταρρίπτοντας το χριστιανικό επιχείρημα πως ο Ιησούς ήταν ο πρώτος άνθρωπος-θεός που νίκησε τον θάνατο.<br /><br />Ο Πέρσης θεός Μίθρα αποκαλούνταν «ο καλός ποιμένας» και σταυρώθηκε τουλάχιστον μια χιλιετία πριν τον Ιησού, για να λυτρώσει την ανθρωπότητα.<br /><br />Ο Ασσυροβαβυλώνιος Ταμμούζ (Damuzu) σταυρώθηκε και αναστήθηκε από την Αστάρτη.<br /><br />Ο Άττις, αποκαλούμενος «ο αμνός του θεού» περνάει το μαρτύριο της σταύρωσης και ανασταίνεται.<br /><br />Ο Μεξικανός Κετσατκοάτλ θανατώθηκε με σταύρωση και αναστήθηκε την τρίτη μέρα.<br /><br />Ο Όσιρης σκοτώνεται από τον Σεθ, και ανασταίνεται από την Ίσιδα, ενώ ο γιος τους Ώρος σταυρώνεται μεταξύ δύο κλεφτών.<br /><br />Ο Όντιν σταυρώθηκε στο δέντρο της ζωής, ενώ ο γιος του Μπάλντερ σκοτώνεται από τον πανούργο Λόκι με γκυ. Αμφότεροι ανασταίνονται.<br /><br />Οι θεοί ΙΑΩ, και Χέσους σταυρώθηκαν και αναστήθηκαν για να σώσουν την ανθρωπότητα χιλιάδες χρόνια πριν την εμφάνιση του Ιησού.<br /><br />Ο Ίντρα αναπαριστάται με οπές από καρφιά.<br /><br />Ο Χαλδαίος Κριτε και ο Ασιάτης Μπαλού αναφέρονται στα αντίστοιχα ιερά τους κείμενα ως «εσταυρωμένοι λυτρωτές».<br /><br />Ο Αιγύπτιος Θούλις πέθανε στο σταυρό, θάφτηκε, αναστήθηκε και ανήλθε στους ουρανούς.<br /><br />Ο μύθος της αρπαγής της Περσεφόνης (Αξιόκερσα κατά τα Καβείρια) περιέχει την κάθοδο στον Άδη, την παραμονή εκεί για ένα χρονικό διάστημα και την επιστροφή στη ζωή.<br /><br />Ο μύθος της Ευρυδίκης.<br /><br />Ο Ρωμαίος ήρωας Κουιρίνους, σταυρώθηκε και η γη σκοτείνιασε.<br /><br />Η ανάσταση νεκρών και η νίκη επάνω στο θάνατο, δεν είναι λοιπόν μια ιδέα που γεννήθηκε στον χριστιανισμό. Στις αρχαίες θρησκείες υπήρξε πληθώρα θεών και ανθρώπων που είτε θυσιάστηκαν και ξαναγύρισαν στη ζωή, ή ήρθαν σε συμφωνία με τις θεότητες του Άδη να μοιράζουν τη ζωή τους ανάμεσα σε δύο κόσμους. Η ιδέα της ανάστασης πιθανολογείται πως προήλθε από την παρατήρηση της «νεκρανάστασης» της φύσης.<br /><br />Οι εμπνευστές της χριστιανικής θρησκείας παρέλαβαν τους αρχαίους μύθους, τους άλλαξαν ελαφρώς και τους παρουσίασαν ως δική τους αποκάλυψη. Κανένας χριστιανός ιερέας δεν έχει απαντήσει ουσιαστικά στο ερώτημα, σε τι ακριβώς διαφέρει η σταύρωση κι η ανάσταση του θεού σας από τις αντίστοιχες των προαναφερθέντων θεών;<br /><br />Τα βασικά συστατικά του μύθου εμφανίζονται στις παραδόσεις όλων σχεδόν των λαών της Μέσης Ανατολής και όχι μόνο. Η σταύρωση και η ανάσταση του Ιησού δεν είχε κάτι το πρωτότυπο να δείξει.<br /><br /><br /><strong>Μιχάλης Καλόπουλος</strong><br /><br /><a href="http://www.tsantiri.gr/ellada/i-archei-thei-pou-stavrothikan-ke-anastithikan-pro-christou.html">ΠΗΓΗ</a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6149199754301928462-3927912675802527374?l=keimenologion.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡίΣΠΟΡΟΣnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6149199754301928462.post-17970702414508807012011-04-05T23:18:00.000+03:002011-04-05T23:18:08.340+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><strong>Δέκα Σοβαροί Λόγοι για να μη «Συνδεθείς»</strong><br /><br />Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Ζενίθ<br /><br /><br /><br />Η ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΤΩΝ ΜΗΧΑΝΩΝ<br /><br />Η Τεχνολογία εξελίσσεται. Ο κόσμος γύρω μας γεμίζει με ολοένα και περισσότερες μηχανές, ολοένα και πιο περίπλοκες, ολοένα και περισσότερο «εξελιγμένες». Αλλά αυτές οι μηχανές δεν κάνουν τη ζωή μας καλύτερη, γιατί εξελίσσονται με τον ίδιο τρόπο που εξελίσσονται και οι κατσαρίδες: χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους κι εμάς, που μοιραζόμαστε τους ίδιους χώρους μαζί τους.<br /><br />Και ακριβώς όπως οι κατσαρίδες, που κάθε νέα χρονιά καταφέρνουν να μην παθαίνουν τίποτε από τα κατσαριδοκτόνα της προηγούμενης χρονιάς και επιστρέφουν συνεχώς πιο επίμονες στα δωμάτια μάς, η Τεχνολογία και τα μηχανικά παιδιά της με τον ίδιο σχεδόν τρόπο γίνονται όλο και πιο επιθετικά στην προσπάθειά τους όχι μόνο να κατακτήσουν τον λιγοστό χώρο που ονομάζουμε «σπίτι», αλλά και το ίδιο μας τον εαυτό.<br /><br />O «ψαγμένος» γνώστης της τεχνολογίας, που θέλει να πιστεύει ότι παίρνει κι αυτός μέρος στη μεγάλη επανάσταση της πληροφορίας, στο Ίντερνετ, πολιορκείται από μια τεράστια σειρά «απαραίτητων» πλέον μηχανημάτων: υπολογιστή-PC (εννοείται πολλών μεγκαχέρτζ), μόντεμ για τη γραμμή ISDN του ΟΤΕ, aDSL μόντεμ για τη σύνδεσή του με το Ίντερνετ, hub (δηλαδή κέντρο δικτύωσης) για να συνδέσει πάνω του όλα τα ψηφιακά μηχανήματα, κάμερες (φανερές αλλά και κρυφές αν ο χρήστης είναι πονηρός), σκάνερ-σαρωτή, εκτυπωτή για κείμενα και δεύτερο εκτυπωτή έγχρωμο για φωτογραφίες, mp3-player για να ακούει τα μουσικά κομμάτια που βρήκε στο Ίντερνετ, πολυκάναλο σύστημα ήχου εφτά και βάλε ηχείων, DVD για να βλέπει ταινίες και εγγραφέα DVD για να γράφει τις τηλεοπτικές εκπομπές, Playstation ή X-Box ή Nintendo (ή και τα τρία μαζί) για τη διασκέδαση του όταν δεν ασχολείται με τους υπολογιστές, ιονιστή ατμόσφαιρας, βιντεοπροβολέα, οθόνη plasma κρεμασμένη στον τοίχο, πληκτρολόγια, ποντίκια, firewire, «μπλε δόντια» (bluetooth), κινητά τηλέφωνα, φορτιστές και άλλα πολλά που κάθε μήνα προστίθενται σ’ αυτή τη λίστα. Και από κάθε ένα από αυτά τα μηχανήματα ξεκινούν δύο και τρία καλώδια, εκπέμπονται θόρυβοι και ακτινοβολίες, δημιουργούνται παράξενα προβλήματα, ασυμβατότητες, δυσλειτουργίες, βλάβες…<br /><br />Θα μου πείτε ότι είναι καλό να τα έχεις όλα αυτά, παρά να μη τα έχεις. Εκ πρώτης όψεως, ναι. Αλλά η εμπειρία αποδεικνύει τελικά το αντίθετο. Τα σημερινά ψηφιακά γεννήματα της Τεχνολογίας, παιδιά του γάμου της με τον Καπιταλισμό και τον Καταναλωτισμό, είναι μάλλον τερατογενέσεις, παρά αγγελούδια μιας καλύτερης εποχής. Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους είναι καλύτερα να μη (συν)δεθείς μαζί τους, να μην υποταχθείς στη χρήση τους, να μην εθιστείς στην ανάγκη τους…<br /><br /><br /><br />Ο ΤΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ<br /><br />Ένα ευρύ φάσμα διανοούμενων, καλλιτεχνών και αναλυτών, αντιμετωπίζει με επιφύλαξη τη σημερινή τεχνολογική κατάσταση. Και δεν αναφερόμαστε στους φανατικούς εχθρούς της τεχνολογίας, τους λεγόμενους «νεολουδίτες», όπως τον αναλυτή-συγγραφέα Κερκπάτρικ Σέιλ (που, πριν μερικά χρόνια, στη διάρκεια μιας ομιλίας του, έσπασε έναν υπολογιστή που βρισκόταν μπροστά του) ή τον διάσημο πλέον βομβιστή «Unabomber» Θίοντορ Κατζίνσκι.<br /><br />Αντίθετα, αναφερόμαστε σε κάποιους φανερά «τεχνοφιλικούς» δημιουργούς, όπως τον Καναδό σκηνοθέτη Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ (δημιουργό των ταινιών eXistenZ, Crash, Videodrome, The Fly, κ. ά.), τον Ιάπωνα σκηνοθέτη Σίνια Τσουκαμότο (Tetsuo – Body Hammer, Bullet Ballet, κ.ά.), τον διάσημο κυβερνοπάνκ συγγραφέα Γουίλιαμ Γκίμπσον (Neuromancer, Count Zero, Mona Lisa Overdrive, κ. ά.), τον Κέβιν Κέλι, διευθυντή σύνταξης του Wired, του πλέον έγκριτου αμερικανικού περιοδικού τεχνολογίας. Αυτοί έχουν, αν και είναι χρήστες και δημιουργοί με κύριο εργαλείο αλλά και πεδίο προβληματισμού την Τεχνολογία, περιγράφουν με μελανά χρώματα το «καλωδιωμένο» μέλλον του ανθρώπου.<br /><br />Ο Κέβιν Κέλι του διάσημου περιοδικού τεχνολογίας Wired, στις 13 Ιουλίου του 2004 έθεσε στην ιστοσελίδα του (www.kk.org) το ερώτημα «Τι θέλει η Τεχνολογία;» (What does Technology want?). Ο Κέλι εξηγεί:<br /><br />«Η Τεχνολογία δεν είναι ένα πρόσωπο, οπότε δεν μπορεί να θέλει κάτι με τον ίδιο τρόπο που εσύ θέλεις κάτι. Είναι όμως πλέον φανερό ότι η Τεχνολογία είναι αυθύπαρκτη. Εξελίσσεται με τελείως δικό της τρόπο… Είναι το αποτέλεσμα της συνδυασμένης δράσης ενός περιπλοκότατου συστήματος που αποτελείται από ανθρώπινες μονάδες και ομάδες, από μεμονωμένους ερευνητές, οραματιστές, επιστημονικά κέντρα, πανεπιστήμια, εταιρείες, οργανισμούς. Όλοι αυτοί δρουν χωρίς κεντρικό σχέδιο, χωρίς να έχουν κάποιο συγκεκριμένο σκοπό…<br /><br />»Ιδωμένη έτσι η τεχνολογία, ως αυτοδύναμο σύστημα, δεν είναι δυνατόν να υποστεί χειραγώγηση. Οι νόμοι της ελεύθερης αγοράς εξασφαλίζουν ότι κανένας, ούτε ιδιώτης, ούτε εταιρεία, ούτε κρατικός οργανισμός, δεν μπορεί να παρέμβει για να επηρεάσει την κατεύθυνση που παίρνουν τα πράγματα κατά τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Ακόμα και στις λίγες εκείνες περιπτώσεις που έγινε συνειδητή προσπάθεια χειραγώγησης των εξελίξεων, τα πράγματα δεν ακολούθησαν την επιθυμητή πορεία».<br /><br />Ένα από τα πολλά νοήματα που περιέχονται στα λόγια του Κέλι, είναι και ότι η τεχνολογία δεν έχει πλέον ως κύριο άξονά της τον άνθρωπο, αλλά ο άνθρωπος παραγκωνίζεται και από άρχοντάς της, γίνεται πλέον ένας ακόμη από τους μηχανισμούς της.<br /><br />Ο Κέλι δεν εξέφρασε κάτι πραγματικά πρωτότυπο. Ο Γουίλιαμ Γκίμπσον από τις αρχές του 1980 περιέγραψε στο βιβλίο του Neuromancer ένα ανθρώπινο μέλλον απόλυτα εθισμένο στην τεχνολογία, χωρίς όμως τίποτε να έχει αλλάξει προς το καλύτερο για την ανθρώπινη ζωή. Ο Ντέιβ Κρόνενμπεργκ, από την άλλη, περιγράφει, εδώ και αρκετά χρόνια, το «αισθηματικό» κομμάτι αυτής της κατάστασης. Στην ταινία eXistenZ, π.χ., περιέγραψε ένα πολύ κοντινό μέλλον όπου οι μηχανές και τα καλώδια έχουν εισβάλλει πλέον με σεξουαλικό τρόπο και μέσα στο σώμα του ανθρώπου (όπως και στην πασίγνωστη ταινία The Matrix). Ο Ιάπωνας σκηνοθέτης Σίνια Τσουκαμότο, με τη σειρά του, αναλύει τη «σωματική» πλευρά της σχέσης ανθρώπου-τεχνολογίας. Στο Tetsuo – Body Hammer, περιγράφει το ίδιο όραμα της κακοφτιαγμένης «τεχνητής» πραγματικότητας, μόνο που εδώ δεν εισβάλλει η μηχανή στον ανθρώπινο κόσμο, αλλά ο άνθρωπος εισβάλλει στις μηχανές, ενσωματώνεται με τα καλώδια και τις συσκευές, μεταλλάσσοντας και απορρίπτοντας ταυτόχρονα την ανθρώπινη φύση του…<br /><br /><br /><br />ΔΕΚΑ ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΣΥΝΔΕΘΕΙΣ<br /><br />Είναι γεγονός ότι τα «νεολουδίτικα» οράματα πολλών δημιουργών σαν τους προηγούμενους βασανίζονται από αρκετές «εμμονές», οπότε δεν εξερευνούν σφαιρικά την αρνητική πλευρά της σχέσης Ανθρώπου-Τεχνολογίας. Η Τεχνολογία δεν έχει μόνο κοινωνικά, σωματικά, συναισθηματικά αποτελέσματα, αλλά μεταλλάσσει όλα τα χαρακτηριστικά της ανθρώπινης φύσης, από τα πιο καθημερινά και προσωπικά, ως τα πιο εμβαθυνμένα και παγκόσμια.<br /><br />Από την προσωπική μου παρατήρηση και από τις εμπειρίες μου, έχω καταλήξει να πιστεύω ότι οι μεγαλύτερες πληγές της σημερινής τεχνολογίας, οι «ψηφιακές πληγές» όπως τις ονομάζω, είναι οι δέκα που ακολουθούν. Είναι δέκα λόγοι που απαιτούν να σκεφτείς πολύ αν αξίζει τελικά να «συνδεθείς»:<br /><br /><br /><br />1) Καταστροφή προσωπικού χώρου. Η Τεχνολογία αλλάζει τους χώρους στους οποίους ζούμε, και όχι προς το καλύτερο (και δεν χρειάζεται να αναφερθούμε στο φυσικό περιβάλλον, το οποίο όπως όλοι γνωρίζουμε πάει από το κακό στο χειρότερο εξαιτίας της ανεξέλεγκτης βιομηχανικής λειτουργίας). Τη στιγμή που γράφω αυτό το κείμενο, το γραφείο μου είναι κατειλημμένο από το μόνιτορ, τα ηχεία, το τηλέφωνο, τα διάφορα καλώδια τους, τα CD και τις δισκέτες, ενώ τα πόδια μου ακουμπούν σε άλλα καλώδια που βρίσκονται στο πάτωμα.<br /><br />Η «καλωδίωση» και η έλλειψη αυτονομίας είναι ένα μεγάλο πρόβλημα της σημερινής Τεχνολογίας, το οποίο γνωρίζουν πολύ καλά οι σχεδιαστές της, αλλά είναι σχεδόν αδύνατο να ξεπεράσουν. Ειδικά τα ψηφιακά μηχανήματα, απαιτούν πολλές και πολύπλοκες συνδέσεις αναμεταξύ τους.<br /><br />Πολλά από τα καλώδια οι σχεδιαστές σκοπεύουν στο άμεσο μέλλον να τα εξαφανίσουν και να κάνουν τις συσκευές «ασύρματες». Αλλά και πάλι, τα καλώδια δεν θα εξαφανιστούν. Όπως ξέρετε, δεν υπάρχει ακόμη προσβάσιμη «ασύρματη» μεταφορά ενέργειας. Όλα σχεδόν τα μηχανήματα απαιτούν «τροφοδότηση» από την πρίζα του ρεύματος, πράγμα που σημαίνει ότι πάλι δεν μπορείς να τα μετακινήσεις εκεί που θέλεις εσύ, αλλά πρέπει να τα τοποθετήσεις εκεί που βολεύονται τα καλώδιά σου. Όσο για εκείνα που αντλούν ενέργεια από μπαταρίες, αποδεικνύονται στη χρήση τους ακόμη πιο προβληματικά, επειδή δυστυχώς τα μοντέρνα ψηφιακά μηχανήματα έχουν μεγάλες ενεργειακές απαιτήσεις. Οι μπαταρίες αντέχουν ελάχιστα πριν απαιτήσουν αλλαγή ή «επαναφόρτιση», φυσικά με το καλώδιο τους…<br /><br />Συνεπώς, αν αποφασίσετε να «καλωδιωθείτε», κοιτάξτε πρώτα το χώρο σας και την ηλεκτρική υποδομή του. Όταν θα υποταχτείτε στον κόσμο της τεχνολογίας, η ζωή σας θα γίνει πολύ πιο δύσκολη, ειδικά αν δεν έχετε προετοιμάσει σωστά το χώρο σας…<br /><br /><br /><br />2) Ηλεκτρομαγνητική ρύπανση. Τα ψηφιακά μηχανήματα δουλεύουν όλα με υψηλές συχνότητες λειτουργίας, εκπέμπουν τεράστια ποσά ενέργειας στο περιβάλλον, ζεσταίνονται και ακτινοβολούν θερμότητα, εκπέμπουν διάφορες χημικές ουσίες που έχουν χρησιμοποιηθεί στην κατασκευή τους (μυρίστε ένα καινούργιο μηχάνημα που μπήκε για πρώτη φορά σε λειτουργία και θα καταλάβετε τι εννοώ), διαταράσσουν τα φυσικά ηλεκτρομαγνητικά και γεωδυναμικά πεδία γύρω τους, ειδικά αν δεν είναι σωστά «γειωμένα» με τη γείωση του ηλεκτρικού δικτύου. Το χειρότερο από όλα είναι ότι αναγκαζόμαστε να τα «αγκαλιάσουμε» για να δουλέψουμε μαζί τους, ενώ οι προδιαγραφές απαιτούν να διατηρούμε πάντα μια απόσταση ασφάλειας από αυτά.<br /><br />Επίσης, τα ψηφιακά μηχανήματα, καθώς έχουν μέσα τους πολλούς κενούς χώρους για να ψύχονται από τον αέρα, μαζεύουν από την ατμόσφαιρα τεράστιες ποσότητες σκόνης. Αυτό δεν θα ήταν αναγκαστικά κακό, αν μαζί με τη σκόνη δεν μάζευαν και το ραδιενεργό στοιχείο ραδόνιο, το οποίο είναι σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των πνευμονολόγων ο δεύτερος πιο σημαντικός παράγοντας δημιουργίας του καρκίνου του πνεύμονα (50.000 άτομα κάθε χρόνο παθαίνουν καρκίνο του πνεύμονα εξαιτίας του ραδονίου!). Το ραδόνιο έχει την τάση να μαζεύεται σε στενούς και μη επαρκώς αεριζόμενους χώρους, όπως τα γραφεία και τα κλειστά δωμάτια. Δυστυχώς, στην Ελλάδα δεν έχει παρθεί ποτέ κανένα μέτρο για την οικιακή μέτρησή του, ενώ σε άλλες χώρες θεωρείται πλέον απαραίτητη (π.χ. στην Τσεχία υπάρχει δίκτυο 300.000 μετρητών ραδονίου)…<br /><br />Ευτυχώς τελευταία αναπτύσσονται και φτάνουν σε εμάς κάποιες ψηφιακές τεχνολογίες που είναι λιγότερο επιβλαβείς για τον άνθρωπο, όπως π.χ. οι οθόνες TFT οι οποίες δεν ακτινοβολούν σχεδόν τίποτε σε σχέση με τις παραδοσιακές «τηλεοπτικές» οθόνες (CRT), ενώ δεν έχουν ούτε μεγάλους κενούς χώρους για να μαζεύουν μέσα τους σκόνη και επικίνδυνες ουσίες, ούτε πειράζουν τόσο πολύ τα μάτια, λόγω σχεδίασης της οθόνης.<br /><br />Συνοψίζοντας: αν δεν έχετε ένα καλό «υγιεινό» μόνιτορ, ένα δωμάτιο με καλό αερισμό για να φεύγουν οι χημικές και ραδιενεργές ουσίες, μια ηλεκτρική εγκατάσταση με καλή γείωση για να «θωρακίζονται» οι συσκευές σας, είστε αναγκασμένοι να επιλέξετε μονάχα το ένα από τα δύο: ή τεχνολογία ή υγεία.<br /><br /><br /><br />3) Τεχνολογία για την Τεχνολογία (ή, πιο απλά, Χάσιμο χρόνου). Η ραγδαία εξέλιξη της Τεχνολογίας, ειδικά της ψηφιακής, απαιτεί συνεχή ενασχόληση μαζί της, απλώς και μόνο για να ενημερώνεσαι για τα νέα μηχανήματα, για τη λειτουργία τους και για τις νέες δυνατότητες που σου δίνονται μέσα από αυτά. Ένα μεγάλο κομμάτι της γοητείας που ασκεί η Τεχνολογία σε μερικούς ανθρώπους, βασίζεται ακριβώς σ’ αυτό το γεγονός: Ότι ο «καλωδιωμένος» κατέχει γνώση που η άλλοι δεν διαθέτουν…<br /><br />Αλλά αυτή η «γνώση» δεν αποδεικνύεται πάντοτε χρήσιμη. Πολλές φορές, ο χρόνος που έχεις ξοδέψει για να ενημερωθείς για μια νέα τεχνολογία, για το πώς δουλεύει κτλ, πηγαίνει τελείως χαμένος, αφού κάποιες τεχνολογίες ξεπερνιούνται άμεσα, καθίστανται ξεπερασμένες μέσα σε μήνες, και η επένδυση σ’ αυτές, σε χρήμα αλλά και χρόνο, αποδεικνύεται τελείως άστοχη.<br /><br />Γνωρίζω ανθρώπους που κάθε δίμηνο αγοράζουν ένα καινούργιο ψηφιακό σύστημα, διαβάζουν με λαχτάρα το εγχειρίδιο χρήσης, ξενυχτούν μαθαίνοντας τα μυστικά του, αφιερώνονται σ’ αυτό για μερικές βδομάδες με τόσο πάθος, που τελικά αποκτούν πρόβλημα με το σπίτι τους και με τη δουλειά τους (καταλήγοντας στις «πληγές» νο 7 και νο 8). Και μετά επαναλαμβάνουν την ίδια διαδικασία, με ένα νέο μηχάνημα. Έχουν αναπτύξει ένα είδος εμμονής, το οποίο ακόμη και οι ίδιοι πολλές φορές παραδέχονται ότι τους ανησυχεί. Ουσιαστικά, ξεχνούν ότι η τεχνολογία είναι ένα εργαλείο στην υπηρεσία των ανθρώπων – και όχι αυτοσκοπός…<br /><br />Πριν λοιπόν «καλωδιωθείτε», είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζετε ποιος είναι ο στόχος σας και γιατί θα το κάνετε, και να μην υποκύπτετε στον πειρασμό της μεγάλης εμβάθυνσης στην τεχνολογία. Αλλά μη νομίζετε ότι πρέπει να πάτε και στο άλλο άκρο. Γιατί, αν αφήσετε τη γνώση του χειρισμού της Τεχνολογίας μονάχα στους «άλλους», υπάρχει ο κίνδυνος να γίνεται θύμα της επόμενης ψηφιακής «πληγής»…<br /><br /><br /><br />4) Ηλεκτρονική Απάτη. Ο νέος κόσμος της Τεχνολογίας, με τις πιστωτικές κάρτες του, με τις αγορές μέσω Ίντερνετ, με τις online μεταφορές κεφαλαίων, με την απίστευτη πολυπλοκότητα του «e-μπορίου» (δηλαδή του εμπορίου μέσω Ίντερνετ) που είναι δύσκολο να καταλάβεις όλες τις λεπτομέρειές του όσο έξυπνος κι αν είσαι, θυμίζει αρκετά την Άγρια Δύση, τις πρώτες δεκαετίες αφού έφτασαν εκεί οι πρώτοι Ευρωπαίοι. Ο καθένας προσπαθεί να βγάλει χρήματα με όποιο τρόπο μπορεί, νόμιμο αλλά συνήθως παράνομο, έντιμο αλλά συχνότερα άτιμο.<br /><br />Κάποιοι στήνουν ολόκληρες ιστοσελίδες στις οποίες πουλάνε προϊόντα τα οποία δεν υπάρχουν. Δίνεις το νούμερο της πιστωτικής σου κάρτας, και τα χρήματα του λογαριασμού σου μπαίνουν σε μεγάλο κίνδυνο, ενώ είναι πολλές οι πιθανότητες ότι δεν θα λάβεις ποτέ αυτό που αγόρασες.<br /><br />Διάφορα e-mail επιτηδείων, μεταμφιεσμένα σε εταιρικά ενημερωτικά δελτία, σου πείθουν να «επαληθεύσεις» τους κωδικούς σου, και ξεκλειδώνουν στην ουσία κάθε ασφάλεια σου. Το ίδιο έκαναν και μέχρι πρόσφατα κάποιες ιστοσελίδες που ήταν σχεδιασμένες πανομοιότυπα με γνωστές εταιρίες αγοραπωλησίας αγαθών, όπως π.χ. το Amazon.com.<br /><br />Δεν λείπουν οι ηλεκτρονικοί «προαγωγοί» που εκμεταλλεύονται τις γυναίκες: τις συζύγους τους, τις κόρες τους, τις φίλες τους. Κάποιοι άλλοι παρακολουθούν ως νέοι χαφιέδες τις κινήσεις μας στο Ίντερνετ, και πουλάνε σε όλους τους ενδιαφερόμενους (μεγάλες εταιρίες, στατιστικές υπηρεσίες, αναλυτές, κ.ά.) τις πληροφορίες για το ποιοι είμαστε, τι προτιμάμε, τι αγοράζουμε και τι χρήματα κερδίζουμε.<br /><br />Όμως η πιο διαδεδομένη μορφή της ηλεκτρονικής απάτης δεν είναι τα προηγούμενα, αλλά η μορφή που έχει πάρει το εμπόριο της Τεχνολογίας. Οι μεγάλες εταιρείες έχουν συνειδητοποιήσει ότι οι περισσότεροι εραστές της Τεχνολογίας είναι φανατικοί και παθιασμένοι αγοραστές της, ειδικά εκείνοι των πιο νεαρών ηλικιών, οπότε έχουν ξεκινήσει ένα ατελείωτο κύκλο εκμετάλλευσής τους. Π.χ., αντί να εξελίσσουν τους υπολογιστές και τα υπόλοιπα ηλεκτρονικά μηχανήματα με πραγματικά άλματα, φτάνοντας κάθε γενιά νέας τεχνολογίας στα άκρα της προτού την μετατρέψουν σε εμπορικά προϊόντα, οι εταιρείες έχουν επιλέξει να δημιουργήσουν έναν φαύλο κύκλο «αναβαθμίσεων» και συνεχών αλλαγών, υποχρεώνοντας τους πελάτες τους να δίνουν συνεχώς περισσότερα χρήματα.<br /><br />Για να καταλάβετε πόσο επικερδές αποδείχτηκε αυτό το μοντέλο νόμιμης απάτης του καταναλωτή, το ίδιο ακριβώς μοντέλο «αναβαθμίσεων» και «νέων αλλά προβληματικών τεχνολογιών» χρησιμοποιείται σήμερα και στην αγορά των κινητών τηλεφώνων, των αυτοκινήτων, των ηλεκτρικών συσκευών, κτλ. Και έτσι όχι μόνο χάνονται χρήματα από τις τσέπες μας, αλλά αναγκαζόμαστε και χάνουμε και χρόνο, για τους λόγους που αναλύω στην «ψηφιακή πληγή» νο 3.<br /><br />Συμπέρασμα; Αν δεν είστε τελείως ενημερωμένοι για το πώς οι διάφοροι επιτήδειοι απατεώνες αλλά και έμποροι του ηλεκτρονικού κόσμου μπορούν να σας εκμεταλλευτούν, η είσοδός σας στον κόσμο του Ίντερνετ θα είναι πολύ επικίνδυνη. Αποφύγετέ την μέχρι να ενημερωθείτε…<br /><br /><br /><br />5) Υπερσυγκέντρωση πληροφορίας (Information Overload). Η γνώση είναι δύναμη. Αυτό το γνωρίζουμε όλοι. Αλλά τι σημαίνει «γνώση»; Είναι άραγε οι πληροφορίες που έχουμε στη διάθεσή μας; Αυτή τη στιγμή, έχω στη βιβλιοθήκη μου μερικές δεκάδες καινούργια και πολύ ενδιαφέροντα βιβλία, αλλά έχω προλάβει να διαβάσω μονάχα τρία ή τέσσερα από αυτά. Έχω στον υπολογιστή μου δεκάδες χιλιάδες αρχεία με όλων των ειδών τις πληροφορίες, αλλά γνωρίζω τι περιέχουν μονάχα μερικές δεκάδες από αυτά. Μέσα στο μυαλό μου έχω γνώσεις και εμπειρίες από χιλιάδες πράγματα που είδα, διάβασα, άκουσα και ένιωσα τον τελευταίο καιρό, αλλά πόσα πρόλαβα να σκεφτώ και να αναλύσω; Ελάχιστα…<br /><br />Η πληροφορία, λοιπόν, δεν είναι «γνώση». Η πληροφορία θρέφει τον εγκέφαλο ώστε εκείνος να παράγει γνώση, αλλά, όπως το πολύ φαγητό αντί να δώσει ενέργεια στον οργανισμό τον κάνει βαρύ, δυσκίνητο και αργό, έτσι και η πληροφορία μπορεί να δημιουργήσει άσχημα «μπλοκαρίσματα» στη διαδικασία της γνώσης. Ο ψυχαναγκασμός που προκαλεί η έμμονη ιδέα ότι χρειαζόμαστε κι άλλες πληροφορίες αποδεικνύεται τελικά ανασταλτικός παράγοντας για τη σκέψη μας.<br /><br />Μην παρασύρεστε από την έμμονη ιδέα ότι το Ίντερνετ και τα νέα μέσα μπορούν να σας δώσουν περισσότερη γνώση και ότι έχετε υποχρέωση να «ρουφήξετε» όλες τις πληροφορίες που μπορούν να σας παρέχουν. Δώστε στο καθετί τον χρόνο που του αρμόζει, χωρίς να παρασύρεστε στην ανώφελη «συλλογή» ολοένα και περισσότερων πραγμάτων. Αν νιώθετε ότι θα παρασυρθείτε σε κάτι τέτοιο, αποφύγετε το Ίντερνετ. Προτιμήστε την ενδοσκόπηση και ξεσκονίστε τα βιβλία σας. Ίσως, αν ασχοληθείτε λίγο περισσότερο μαζί τους, θα ανακαλύψετε ότι έχουν να σας δώσουν πολλά πράγματα που δεν θα τα βρείτε στον ψηφιακό κόσμο. Ίσως έτσι θα αποφύγετε και την επόμενη «πληγή»…<br /><br /><br /><br />6) Ηλεκτρονικός Πανικός &amp; Ψυχοφθόρο Άγχος. Αν υποκύψετε σε κάποιες από τις πέντε προηγούμενες «πληγές», αυτές πιθανότατα θα οδηγήσουν στη δημιουργία μέσα σας ενός απίστευτου άγχους και ενός πρωτόγνωρου πανικού. Ο συνδυασμός της υπερσυγκέντρωσης της πληροφορίας, του συνεχούς κινδύνου της ηλεκτρονική απάτης, της ανάγκης για ολοένα και περισσότερη ενημέρωση για τις εξελίξεις της τεχνολογίας, η επιβάρυνση του περιβάλλοντος από τις ακτινοβολίες κτλ, η μετάλλαξη του περιβάλλοντος σε μια ζούγκλα καλωδίων, η απίστευτη ανωριμότητα της Τεχνολογίας σε συνδυασμό με το πάθος για τη χρήση της, η μείωση εξαιτίας όλων αυτών του ελεύθερου χρόνου, όλα αυτά οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στη δημιουργία ενός απερίγραπτου ψυχοσωματικού και ψυχοφθόρου άγχους…<br /><br />Μην παρασύρεστε από τον πανικό της Τεχνολογίας, γιατί δεν θα σας οδηγήσει σχεδόν ποτέ σε λύσεις. Αν παγιδευτείτε σ’ αυτόν, το αποτέλεσμα θα είναι να συγκεντρώσετε μέσα σας τεράστιες ποσότητες άγχους, που θα σας κάνει μεγάλο κακό. Πριν αποφασίσετε να χρησιμοποιήσετε την Τεχνολογία, βάλτε κάποια όρια ανοχής στη χρήση της, και να είστε πάντα προετοιμασμένοι να επιστρέψετε στις παλιές, παραδοσιακές και δοκιμασμένες μεθόδους για να κάνετε τη δουλειά σας. Η γνώση των ορίων σας και η σιγουριά του δοκιμασμένου τρόπου εργασίας μπορούν να καταπολεμήσουν το άγχος…<br /><br /><br /><br />7) Απρόσωπες επαφές και image-sex. Πολλοί άνθρωποι έχουν επενδύσει τόσα πολλά στη σχέση τους με την Τεχνολογία, που οι σχέσεις τους με τους υπόλοιπους ανθρώπους έχουν πέσει σε δεύτερη μοίρα. Δεν ασχολούνται πλέον με τους άλλους, γιατί νιώθουν ότι απλώς χάνουν τον χρόνο τους μαζί τους. Οι προσωπικές σχέσεις τους είναι αδιάφορες, όσο πιο περίπλοκες τόσο πιο απεχθείς, γιατί τους απομακρύνουν από τον ψηφιακό κόσμο της στιγμιαίας και εικονικής απόλαυσης των επιθυμιών. Ειδικά οι νέοι που έχουν μεγαλώσει «καλωδιωμένοι» στο Ίντερνετ, δύσκολα μπορούν να αναπτύξουν μια τόσο περίπλοκη ανθρώπινη σχέση όσο είναι η αισθηματική με κάποιο άτομο του αντίθετου φύλου. Καθώς έχουν γνωρίσει το άλλο φύλο μέσα από την «εικονική» (κυριολεκτικά) παρουσίαση του μέσα από το ψηφιακό και δικτυακό πορνό, καθώς εκτιμούν μονάχα την διανοητική επαφή (αυτή που συνηθίζουν μέσα από το chat και τα e-mail) και όχι τη σωματική ή ατμοσφαιρική, δημιουργούν μέσα τους ένα περίπλοκο μοντέλο σεξουαλικότητας. Ερεθίζονται μονάχα με ακραίες εικόνες και βίαιες σεξουαλικές πρακτικές, αφού μονάχα αυτές έχουν μάθει να ξεχωρίζουν από το συρφετό της φτηνής γύμνιας που μπορεί κανείς να βρει άμεσα στο δίκτυο.<br /><br />Η σεξουαλικότητα της καλωδιωμένης γενιάς μετατρέπεται σε αυτό που ονομάζω «image-sex», δηλαδή «σεξ με εικόνες». Ο άνθρωπος που μπαίνει στο δίκτυο νομίζει ότι εξερευνά διεξοδικά το υποτίθεται «απαγορευμένο» θέμα, αλλά στην έρευνά του συναντά ατελείωτα πορνό και ανώμαλες σεξουαλικές πρακτικές (οι οποίες αφού δεν εκφράζονται εύκολα στον φυσικό κόσμο, βρίσκουν διέξοδο μέσω του διαδικτύου). Είναι φυσικό λοιπόν να καταλήξει και να εθιστεί σε μια πορνογραφική και ακραία άποψη της σεξουαλικότητας, παρά σε μια απελευθερωμένη και αναπτυγμένη στάση…<br /><br />Αποφύγετε λοιπόν την εικονική σεξουαλική διέξοδο που προσφέρει το δίκτυο. Προτιμήστε να κυκλοφορήσετε ανάμεσα σε πραγματικούς ανθρώπους και προσπαθήστε να επικοινωνήσετε αποτελεσματικότερα μαζί τους…<br /><br /><br /><br />8) Απάνθρωπο και Εγωιστικό Μοντέλο Επιβίωσης. Το δίκτυο είναι ένα παράθυρο που δείχνει μια πολύ άσχημη πλευρά του κόσμου μας. Είναι ένας τόπος που δεν διαφημίζονται τα ανθρώπινα συναισθήματα και ο πλούτος της ανθρώπινης ψυχής. Μέσα του ο άνθρωπος παρουσιάζεται μονοδιάστατα, αφού όλες οι απόψεις που συνήθως παρουσιάζονται κινούνται πάνω σε έναν στενό άξονα: Στη μια μεριά αυτού του άξονα βρίσκεται η μηχανιστική σκέψη και ο ψυχρός υπολογισμός των τεχνοκρατών που δημιούργησαν το δίκτυο, ενώ από την άλλη βρίσκεται το παράλογο μίσος και το τυφλό πάθος, τα οποία εκφράζονται από τους διάφορους φανατικούς που βρίσκουν διέξοδο μέσω του δικτύου για να εκφράσουν τις απόψεις τους, όπως οι εθνικιστές και οι φονταμενταλιστές. Σ’ αυτόν τον άξονα, δεν υπάρχει χώρος για άλλα συναισθήματα.<br /><br />Όλα αυτά, έχουν σαν αποτέλεσμα, τη δημιουργία σιγά-σιγά μέσα στο κεφάλι του παρατηρητή που κινείται μέσα στο διαδίκτυο, της πεποίθησης ότι ο κόσμος μας είναι σκληρός, μηχανιστικός, παράλογος και κυριευμένος από τρελούς ανθρώπους. Αυτό συμβαίνει ειδικά στις νεώτερες ηλικίες, που από τη μια επηρεάζονται πιο εύκολα, ενώ από την άλλη έχουν λιγότερες εμπειρίες από τον φυσικό κόσμο για να αντισταθμίσουν την εικόνα που λαμβάνουν.<br /><br />Το αποτέλεσμα είναι οι άνθρωποι που πείθονται από την εικόνα της πραγματικότητας που παρουσιάζει το δίκτυο, να γίνονται κι αυτοί πολύ σκληροί, απάνθρωποι, αποστασιοποιημένοι από τα ανθρωπιστικά θέματα και από τα θετικά συναισθήματα.<br /><br />Φοβάμαι ότι ο μετα-νιτσεϊκός «υπεράνθρωπος» που δημιουργείται από τα πολιτιστικά και «ανθρωπιστικά» πρότυπα που διαφημίζονται μέσω του ηλεκτρονικού δικτύου, θα κάνει τους πιο σκληρούς ναζί αξιωματικούς του Β’ Παγκόσμιου πολέμου να ντραπούν για την μαλθακότητά τους. Μην αφήσετε τον εαυτό σας να επηρεάζετε από πηγές τέτοιων μηνυμάτων…<br /><br /><br /><br />9) Διέξοδος: Always Online (Συνεχής Σύνδεση). Η συνεχής σύνδεση με τον ηλεκτρονικό κόσμο, δεν είναι κάτι που έχει απορροφήσει πολλούς ανθρώπους μέχρι σήμερα, αν και υπάρχουν τέτοιοι. Υπάρχουν παραδείγματα γυναικών και ανδρών που εξαιτίας ερωτικής απογοήτευσης αποφάσισαν να «γνωρίσουν τον κόσμο» μέσω του Ίντερνετ και κάθισαν μόνιμα σε μια καρέκλα μπροστά από έναν υπολογιστή. Το αποτέλεσμα είναι ότι έχουν εγκαταλείψει τελείως τον εαυτό τους, έχουν βάλει πολλά κιλά, έχουν γίνει πολύ οξύθυμοι, και διώχνουν με όλα αυτά από κοντά τους κάθε άνθρωπο που θα μπορούσε ίσως να τους ανεχθεί. Οπότε, στρέφονται όλο και περισσότερο στο δίκτυο για διέξοδο…<br /><br />Αυτό το πράγμα σύντομα θα χειροτερέψει και θα παγιδεύει όλο και περισσότερους ανθρώπους. Ήδη στην Ελλάδα χρησιμοποιούμε την τεχνολογία DSL, η οποία προσφέρει για πρώτη φορά στους Έλληνες τη δυνατότητα να είναι συνεχώς συνδεδεμένοι με το Ίντερνετ στο σπίτι τους. Αύριο μέσα από αυτές τις γραμμές θα φτάσουν στα σπίτια μας και οι πρώτοι «εικονικοί κόσμοι», με τη μορφή παιχνιδιών αλλά και τόπων συνάντησης ανθρώπων από όλο τον κόσμο. Ποιος θα μπορέσει να αρνηθεί τη γοητεία τους, ειδικά αν έχει κάθε λόγο να θέλει να αποφύγει τον φυσικό κόσμο;<br /><br />Αυτή είναι η μοναδική «ψηφιακή πληγή» που δεν ευθύνεται για το κακό που προκαλεί η αλόγιστη ανάπτυξη ή η κακή σχεδίαση της τεχνολογίας. Εδώ ευθύνεται το κοινωνικό σύστημα και η μορφή του πολιτισμού μας, που δεν αφήνει διεξόδους στους ανθρώπους για να εκφραστούν με όποιον τρόπο θέλουν. Η τεχνολογία έρχεται και προσφέρει μια διέξοδο, αν και αυτή η διέξοδος είναι αρνητική και στρέφεται τελικά κατά του ανθρώπου. Μην την προτιμήσετε. Όταν συναντάμε δυσκολίες εκεί έξω, δεν πρέπει να υποχωρούμε ή να διαφεύγουμε. Πρέπει να πολεμάμε την πραγματικότητα, όχι να την εγκαταλείπουμε…<br /><br /><br /><br />10) Χάσιμο ταυτότητας (Identity Loss). Αυτό είναι η «ψηφιακή πληγή» που είναι η δυσκολότερη να περιγραφεί και για να γίνει κατανοητό το τεράστιο πρόβλημα που θα προκαλέσει σύντομα στο μέλλον. Στο δίκτυο, ο άνθρωπος αποκτά τη δυνατότητα να είναι όποιος θέλει, να παρουσιάζεται με όποιο τρόπο θέλει, να λαμβάνει όσες διαφορετικές ταυτότητες του χρειάζονται. «Στο δίκτυο κανείς δεν ξέρει ότι είσαι σκύλος» λέει ένα ρητό των χάκερ, εννοώντας ότι η ταυτότητα δεν παίζει ρόλο στις κινήσεις σου μέσα στο παγκόσμιο δίκτυο, αλλά και ότι καμιά ταυτότητα των ατόμων που συζητάς δεν είναι υποχρεωτικά αληθινή.<br /><br />Στον φυσικό κόσμο το χάσιμο της ταυτότητας αποτρέπεται από το γεγονός ότι η αξιολόγηση του εγώ του καθενός από εμάς είναι ένα τελείως υποκειμενικό θέμα (αν και εδώ «έξω» υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που έχουν «κρίση ταυτότητας»). Όταν όμως ο ψηφιακός κόσμος θα αρχίσει να μας καταπίνει όλο και πιο αποτελεσματικά, μεταφέροντας όλο και μεγαλύτερα κομμάτια της ζωής μας εκεί μέσα, πολλοί άνθρωποι θα διαπιστώσουν ξαφνικά ότι δεν έχουν «ταυτότητα», ειδικά εκείνοι που δεν έχουν μάθει να εκφράζουν το εγώ τους μέσα από τον λόγο ή τα νούμερα των τραπεζικών λογαριασμών. Πολλοί άνθρωποι θα νιώσουν ότι «δεν υπάρχουν», αφού δεν θα μπορούν να ξεχωρίσουν ουσιαστικά από τους υπόλοιπους.<br /><br />Στον ψηφιακό κόσμο είναι πολύ πιθανό να επιβληθεί (από κάποιο δυνατό κέντρο που θα επηρεάζει την κοινή γνώμη) ένα σύστημα «αντικειμενικής» υποτίθεται αξιολόγησης των ανθρώπων, η οποία θα υπολογίζεται με κάποιον απίστευτο μαθηματικό τύπο του στυλ «(χρήματα+ακαδημαϊκές δημοσιεύσεις+αριθμός σεξουαλικών συντρόφων)/χρέη=προσωπική αξία». Αυτή όμως η μηχανιστική αντιμετώπιση των ανθρώπων (η οποία δυστυχώς εφαρμόζεται ήδη από διάφορους οργανισμούς, όπως π.χ. τις τράπεζες και τις ασφαλιστικές εταιρείες), προβλέπεται να πολλαπλασιάσει και να ενισχύσει σε τεράστιο βαθμό τις κρίσεις ταυτότητας, σε σημείο να υπάρξουν άνθρωποι που η πίστη τους στη διαφορετικότητα του εαυτού τους από τους υπόλοιπους θα χαθεί τελείως.<br /><br />Με άλλα λόγια, μιλάμε εδώ για την απόλυτη μηχανοποίηση του ανθρώπου, αφού αυτός θα χάσει την εμπιστοσύνη του στο εσώτερο «εγώ» του και θα υπακούει μονάχα στις εξωτερικές υποβολές που θα του γίνονται από τα διάφορα «κέντρα δύναμης». Τι είδους όνειρα θα έχει ένα τέτοιο πλάσμα; Πριν λοιπόν καλωδιωθείτε, μετρήστε τον εαυτό σας, και μην αποδέχεστε ότι σας επιβληθεί εκεί μέσα για να πιστέψετε για εσάς τους ίδιους… <br /><br /><br /><br />ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑ<br /><br />Η Τεχνολογία δεν είναι κακή. Αλλά πρέπει να την αντιμετωπίσουμε με το σεβασμό που της αξίζει και να μη πάρουμε αψήφιστα την τρομερή επιρροή που ασκεί πάνω μας. Σήμερα, με τη ραγδαία εξέλιξή της, αυτή η επιρροή μεγαλώνει ολοένα και περισσότερο, είναι λοιπόν σημαντικό να προσέξουμε μην η επιτάχυνση αποδειχτεί καταστροφική για τον εαυτό μας και την ανθρωπότητα.<br /><br />Η εποχή που οι ψηφιακές τεχνολογίες, το Ίντερνετ, τα κομπιούτερ, και όλα τα άλλα ψηφιακά συστήματα ήταν απλώς παιχνίδια, πέρασε ανεπιστρεπτί. Σήμερα, όλα αυτά είναι κομμάτια του «είναι» μας, και πρέπει να προσέξουμε για να μην εξελιχθούν σε καρκινώματα – ή να μην εξελιχθούμε εμείς ως καρκινώματα πάνω τους. Πρέπει να αναζητήσουμε αποτελεσματική θεραπεία για τις δέκα πληγές που ανέφερα σ’ αυτό το κείμενο, αλλά και για πολλές άλλες πληγές που ο πολιτισμός μας διατηρεί ανοιχτές…<br /><br />Λουκάς Καβακόπουλος– 19/03/2011<br /><br /><a href="http://www.antidogma.gr/?p=2977">ΠΗΓΗ</a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6149199754301928462-1797070241450880701?l=keimenologion.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡίΣΠΟΡΟΣnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6149199754301928462.post-9318917443874613062011-04-04T21:05:00.000+03:002011-04-04T21:05:50.033+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><br /><br />Κώστας Ε. Μπέης *<br /><br /><br /><br />Κύριε Πρύτανη,<br /><br /><br /><br />Είναι πρόδηλη και εύλογη η συγκίνησή μου, καθώς απόψε γίνομαι δέκτης της ύψιστης τιμής, την οποία η πανεπιστημιακή κοινότητα μπορεί, κατ’ εξαίρεση, ν’ απονείμει σ’ ένα δάσκαλο, ο οποίος, απο πολλών ετών, έχει ήδη αποτραβηχτεί έξω απο τις αίθουσες διδασκαλίας και των εξετάσεων, αφοσιωμένος εφεξής αποκλειστικώς στην έρευνα, στη συγγραφή και στο διάλογο με τους ομοτέχνους του, καθώς και με την προβληματιζόμενη μερίδα της κοινωνίας.<br /><br /><br /><br />Γι’ αυτήν τη μεγάλη τιμή καταθέτω απόψε την ευγνωμοσύνη μου σ’ όλους Σας, Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι, ιδίως δε στους φίλους συναγωνιστές του Τομέα Φιλοσοφίας, με τους οποίους, και ιδίως με τον στοχαστικό σὐντροφο Χρήστο Τέζα, με συνδέουν διεξοδικοί εξομολογητικοί διάλογοι και κοινές αναζητήσεις μέσα σε πολλά αχαρτογράφητα ακόμη μονοπάτια της φιλοσοφίας.<br /><br /><br /><br />*<br /><br /><br /><br />Μπροστά σ’ ένα τέτοιο μονοπάτι, σεβαστοί Πατέρες, αξιότιμοι Κυρίες και Κύριοι Δικαστές, φίλες και φίλοι συνάδελφοι Δικηγόροι, πρωτοβρέθηκα αιφνίδια, πρίν απο 63 χρόνια, όταν, όντας μαθητής της τρίτης Γυμνασίου στη Σάμο, παρακινήθηκα απο οικογενειακό φίλο, συνταξιούχο Ειρηνοδίκη, να διαβάσω απο μετάφραση τον Γοργία του Πλάτωνα. Ήταν η πρώτη μου επαφή με τη γοητεία του φιλοσοφικού στοχασμού. Και, φυσικά, γοητεύθηκα από την αποστομωτική απάντηση που είχε δώσει ο Σωκράτης στον αναιδή Καλλικλή, έναν θρασύστομο δάσκαλο της ρητορικής:<br /><br /><br /><br />«αυτός είναι ο άριστος τρόπος διαβίωσης, να ζούμε και να πεθαίνουμε καλλιεργώντας τη δικαιοσύνη και τις άλλες αρετές. [1]Με φόβο θεού να έχουμε την έγνοια περισσότερο για τον κίνδυνο, μην παρασυρθούμε κι αδικήσουμε άλλους, παρά να μας απασχολεί ο φόβος, μήπως κάποιοι άλλοι καταφέρουν κι αδικήσουν εμάς».<br /><br /><br /><br />Είχε προηγηθεί, Κυρίες και Κύριοι, η προπετής διακήρυξη του Καλλικλή:<br /><br /><br /><br />«οτι έτσι λειτουργεί η έννομη τάξη, δηλαδή ο ισχυρότερος να εξουσιάζει πάνω στον αδύνατο, και ν’ απολαμβάνει τα πλεονεκτήματα που του παρέχουν η οικονομική, και η συνακόλουθη πολιτική υπεροχή του απέναντι στην ανώνυμη μάζα του λαού».<br /><br /><br /><br />Αυτήν την πικρή εμπειρία –διαχρονικώς σταθερή– προκλητικά ο Καλλικλής είχε επικαλεστεί ενώπιον του Σωκράτη, ρωτώντας τον:<br /><br /><br /><br />«Γιατί τίνος δικαιώματος κάνοντας χρήση, ο Ξέρξης εξεστράτευσε εναντίον της Ελλάδας, ή ο πατέρας του εναντίον των Σκυθών;»<br /><br /><br /><br />Κάτι που ακόμη κι οι μεγάλοι ποιητές δέν αρνούνται, όπως ο Πίνδαρος, τον οποίο είχε επικαλεστεί ο Καλλικλής, καθώς ακόμη κι εκείνος ο μεγάλος ποιητής με δέος εξυμνεί το πανίσχυρο χέρι της βίας, ως του υπέρτατου νόμου στις σχέσεις θεών και ανθρώπων: [2]<br /><br /><br /><br />«Ο νόμος …<br /><br />αυτός πού ’ναι όλων ο κυρίαρχος,<br /><br />των θνητών ανθρώπων<br /><br />και των αθάνατων θεών,<br /><br />πραγματώνει τη δικαίωση της βίας<br /><br />με το πανίσχυρο χέρι του» [3].<br /><br /><br /><br />Ο Σωκράτης ήρεμα είχε προσπεράσει τα ρητορικά τεχνάσματα του θρασύστομου σοφιστή, με την παραδοχή οτι: <br /><br /><br /><br />«όντως είναι δύσκολο, Καλλικλή μου, κι άξιο πολλού επαίνου, να βρεθεί κάποιος, εξοπλισμένος με μεγάλη εξουσία και άνετη ευχέρεια στο ν’ αδικεί τους άλλους, όμως αυτός, παρα ταύτα, να προσέχει να διαχειρίζεται την εξουσία του με δικαιοσύνη (...) Είν’ αλήθεια πως μόνο λίγοι το κατάφεραν (...) Κι απο τους Έλληνες μόνον ένας, που γι’ αυτό παρέμεινε, και μετά το θάνατό του, ονομαστός γι’ αυτήν την αρετή του, ο Αριστείδης, ο γιός του Λυσιμάχου. Ενώ το πλήθος όλων των άλλων εξουσιαστών ήταν αισχροί» [4].<br /><br /><br /><br />Ταυτόσημο υπήρξε το ιστορικό πόρισμα και του Θουκυδίδη, άν και στην Ιστορία του, περιέργως, δέν περιέλαβε καμιάν αναφορά στο ήθος και στη διδασκαλία του Σωκράτη, οτι δηλαδή οι Αθηναίοι,<br /><br /><br /><br />«θεωρούν τα ευχάριστα για ενάρετα, καθώς και όσα τους συμφέρουν τα σερβίρουν για δίκαια» [5].<br /><br /><br /><br />Και ακριβώς σ’ αυτήν την απερίσκεπτη αλαζονεία είχε νωρίτερα εναντιωθεί ο Ηράκλειτος, καθώς παραδεχόταν μεν πως<br /><br /><br /><br />«όλα διαπλάσσονται μέσ’ από διαπάλη, κι ανακατώνονται σαν τ’ ανταριασμένα νερά του ποταμού» [6],<br /><br /><br /><br />όμως με την επισήμανση οτι οι εκάστοτε ισχυροί δέν είναι φρόνιμο να επαναπαύονται στην ισχύ τους, που απο τη φύση της είναι άστατη και ανατρέψιμη, καθώς<br /><br /><br /><br />«οι αντιπαλότητες εναρμονίζονται μεταξύ τους διαμέσου συνεχών και απρόβλεπτων ανατροπών» [7],<br /><br /><br /><br />κάτι που σημαίνει οτι οι ισχυροί, οι οποίοι σήμερα απερισκέπτως ανακυκλώνουν όσα οι ίδιοι, ως μόλις προχθές, υπέφεραν και καταπολεμούσαν, δέν θα ξεφύγουν στο μέλλον απο τον ίδιο αδυσώπητο νόμο και της δικής τους φθοράς, <br /><br /><br /><br />«κατά την του χρόνου τάξιν» [8].<br /><br /><br /><br />Και όντως οι Αθηναίοι δεν άργησαν να πληρώσουν βαρύτατο τίμημα για την αλαζονεία τους. Τόσο βαρύ, ώστε ποτέ πιά δεν ανέκτησαν την ακτινοβολία της σύντομης ακμής τους, μετά τα μηδικά.<br /><br /><br /><br />*<br /><br /><br /><br />Φίλες και φίλοι, ξαναδιάβασα τον πλατωνικό Γοργία το 1996, καθώς, χτυπημένος απροσδόκητα από βαρύ πλήγμα, αποζητούσα σημείο καταφυγής. Και διατηρώ ευγνώμονα ανάμνηση της σοφής αναφοράς του Σωκράτη στους στίχους του Ευριπίδη:<br /><br /><br /><br />«ποιός μπορεί να γνωρίζει<br /><br />άν το να ζεί κάποιος σημαίνει<br /><br />πως ακόμ’ είναι νεκρός,<br /><br />ενώ θα μπεί πιά στη ζωή,<br /><br />όταν θα ’χει ήδη πεθάνει; » [9]<br /><br /><br /><br />Αυτή η αναφορά του Σωκράτη είχε γίνει, σε συνάρτηση<br /><br /><br /><br />«μ’ εκείνους πού ’χουν ήδη πεθάνει» [10].<br /><br /><br /><br />Με τη μονολεκτική επεξήγηση:<br /><br /><br /><br />«τ’ αόρατο» [11],<br /><br /><br /><br />τα απόντα που, κατα το στοχαστικό στίχο του Παρμενίδη, με τη δύναμη του νού, καθιστούμε παρόντα [12], αν και αόρατα.<br /><br /><br /><br />Μ’ αυτές τις απαρχές του στοχασμού του, ο Σωκράτης είχε καταλήξει στη σοφή παραδοχή:<br /><br /><br /><br />«κατα τη γνώμη μου, ο θάνατος δεν είναι τίποτ’ άλλο, παρά η διάλυση της ενότητας και ο χωρισμός δυό παραγόντων, της ψυχής και του σώματος» [13].<br /><br /><br /><br />*<br /><br /><br /><br />Τρίτη ανάγνωση του ίδιου συναρπαστικού κειμένου επιχείρησα, πρίν απο δέκα χρόνια, όταν επεξεργαζόμουν μια μονογραφία για τον τραγικό ήρωα Σωκράτη, ως εισαγωγή στη φιλοσοφική τραγωδία μου “Ώρα απιέναι”. Εκεί, η προσοχή μου είχε επικεντρωθεί στην ενσυνείδητη επιλογή του δασκάλου, να βαδίσει προς τον θάνατο, επισφραγίζοντας έτσι το ήθος του βίου του, αλλά και την αξιοπιστία της μυστικής του ενόρασης. Ότι δηλαδή η διέλευσή μας απο τον φυσικό κόσμο της εμπειρικής πραγματικότητας –αυτό που συνηθίζουμε να προσδιορίζουμε ως επίγεια ζωή– είναι παροδικό και προκαταρκτικό στάδιο, για μιαν άλλη ζωή, σε πνευματική διάσταση.<br /><br /><br /><br />Μ’ αυτήν την παραδοχή ο Σωκράτης είχε διακηρύξει πως<br /><br /><br /><br />«κανένας, ο οποίος δέν παραλογίζεται. όλως δι’ όλου, και με την προϋπόθεση πως δέν είναι άνανδρος, δέν φοβάται να πεθάνει. Εκείνο που φοβάται είναι το να φύγει απο τη ζωή, έχοντας αφήσει την ανάμνηση πως είχε αδικήσει άλλους. Γιατι αυτό είναι το πιο φοβερό κακό, δηλαδή να καταφθάσεις στον Άδη, έχοντας την ψυχή σου κατάστικτη με τ’ αδικήματα που διέπραξες στη ζωή σου» [14].<br /><br /><br /><br />Βέβαια όσοι δεν έχουν άλλο στο νού τους, πάρεξ εξουσίας και πλούτου και απολαύσεων, καταγελούν αυτήν τη μυστική πίστη. Γι’ αυτό ο Σωκράτης είχε νιώσει την ανάγκη να στραφεί στον συνομιλητή του, τον Καλλικλή, με την παρατήρηση:<br /><br /><br /><br />«Καταλαβαίνω, βἐβαια, Καλλικλή μου, πως εσύ θεωρείς παραμυθάκια αυτά που σου λέω!... Εγώ όμως [τα θεωρώ] προϊόν έλλογης περίσκεψης» [15].<br /><br /><br /><br />Και συνεχίζει:<br /><br /><br /><br />«Λοιπόν, Καλλικλή μου, είμαι τόσο πεισμένος για τη βασιμότητα αυτών των σκέψεων, ώστε έχω τάξει ως σκοπό της ζωής μου, όταν έρθει η ώρα να κλείσω τα μάτια, να εμφανιστώ στον μεταθανάτιο κριτή μου με την ψυχή μου γεμάτη απο υγεία. Έτσι, στέλνω χαιρετίσματα στις φιλοδοξίες των πιο πολλών ανθρώπων και, αποβλέποντας στην αλήθεια, προσπαθώ ανυπόκριτα να ζώ, κι όταν έρθ’ η ώρα να πεθάνω, ν’ αποδημήσω όσο γίνεται πιο σωστά» [16].<br /><br /><br /><br />*<br /><br /><br /><br />Φίλες και φίλοι, σπουδάστριες και σπουδαστές, προ οκταετίας, δηλαδή 56 χρόνια μετά την πρώτη (ανώριμη) ανάγνωση, ξαναδιάβασα τον πλατωνικό Γοργία με περισσότερη προσοχή, ακόμη και με δυσπιστία, λέξη προς λέξη και, κατα το δή λεγόμενο, με χαρτί και με μολύβι,. Κι όχι δίχως έκπληξη και απορία, συνέλαβα τη συνείδησή μου να διαφωνεί με κάποια επιχειρήματα του μεγάλου δάσκαλου, του Σωκράτη. Φυσικά όχι σε όλα και στα σημαντικά. Αλλά στα δευτερεύοντα, που προθύμως θα τα χαρακτήριζα ως ασήμαντα, αν δέν τα ένιωθα ως -έστω και περιθωριακές- ανορθογραφίες.<br /><br /><br /><br />Ίσως η λαθεμένη εκτίμηση να είναι όλη δική μου, κι όχι του σοφού δασκάλου. Όμως αυτό θα πρέπει ν’ αφεθεί στη δική Σας, ηρεμότερη κρίση. Οπωσδήποτε εγώ, τότε, πρίν απο επτά χρόνια, είχα καταλήξει να προσπαθώ να συλλέξω, να καταγράψω και, κατα το δυνατόν, τεκμηριωμένα να διερευνήσω αυτά που μ’ ενόχλησαν, κατα τη νέα ανάγνωση του πλατωνικού Γοργία, θέτοντας φυσικά την πολυπράγμονα αναίδειά μου υπο την αυστηρή κρίση και αντίρρηση όποιου τωρινού ακροατή μου θα είχε την υπομονή να προσέξει και να σταθμίσει αυτές τις ανησυχίες μου.<br /><br /><br /><br />Έχοντας, συνακόλουθα, επίγνωση και της αποθάρρυνσης, την οποία ενέχει η οπωσδήποτε ειρωνική προειδοποίηση του Σωκράτη προς τον Καλλικλή, δηλαδή οτι<br /><br /><br /><br />«εγώ δέν γνωρίζω πώς έχουν αυτά τα ζητήματα. Όμως όσα σας εξέθεσα, και όπως το έκανα τώρα δά, κανένας δεν μπορεί να τ’ αρνηθεί, δίχως τον κίνδυνο να γελοιοποιηθεί» [17] (κλείνουν τα εισαγωγικά),<br /><br /><br /><br />περιορίζομαι τώρα στο να θέσω υπο την αυστηρή και φρόνιμη κρίση Σας, Κυρίες και Κύριοι, τα ερωτηματικά, στα οποία με παρακίνησαν ορισμένες σκέψεις του Σωκράτη, όπως τις παρουσιάζει ο Πλάτων στον διάλογο του Γοργία. Άλλωστε, έκτοτε ήδη ο Καλλικλής, κάθε άλλο παρά ανάξιος στοχαστής, είχε εναντιωθεί στο΄ν συνομιλητή του με την πολύ αυστηρή παρατήρηση:<br /><br /><br /><br />«δέν καταλαβαίνω σε ποιού είδους σοφιστείες καταφεύγεις, Σωκράτη μου!» [18]<br /><br /><br /><br />κάτι που πειθανάγκασε τον δάσκαλο στην όχι και τόσο ειρωνική παραδοχή:<br /><br /><br /><br />«μα ούτ’ εγώ ισχυρίζομαι πως ξέρω αυτά, για τα οποία μιλώ. Αλλά προσπαθώ να βρώ άκρη απο κοινού με σάς. Έτσι ώστε, άν κάποιος έχει ν’ αντιτάξει βάσιμη αντίρρηση, εγώ πρώτος να σπεύσω να συμφωνήσω μαζί του» [19].<br /><br /><br /><br />Μη γελιόμαστε, φίλες και φίλοι, και μην παίρνουμε τοις μετρητοίς την προδήλως προσποιητή μετριοφροσύνη του Σωκράτη. Ούτε τότε, δια ζώσης, μήτε τώρα, κατα τη δική μας ανάγνωση του πλατωνικού κειμένου, έπαψε τάχα να μας περιπαίζει ειρωνικά, κάποτε, ακόμη και σαρκαστικά! <br /><br /><br /><br />Οπωσδήποτε όμως, ξαναδιαβάζοντας για πολλοστή φορά το πλατωνικό κείμενο του Γοργία, κοντοστάθηκα, απορώντας, όταν ο Σωκράτης υποστήριξε πως είναι δυστυχέστεροι εκείνοι που αδικούν και διαφεύγουν την ποινή, σε αντιπαραβολή προς εκείνους που συλλαμβάνονται, δικάζονται και τιμωρούνται. Πολύ δε περισσότερο απόρησα, όταν πρόσεξα την αγέρωχη πρόκληση που απηύθυνε ο Δάσκαλος στον αμήχανο Πώλο:<br /><br /><br /><br />– «Μήπως θέλεις να ελέγξεις τη βασιμότητα κι αυτής μου της γνώμης;» [20]<br /><br /><br /><br />Φυσικά ο Πώλος παραδέχθηκε ταπεινά πως<br /><br /><br /><br />– «αυτό είναι ακόμη πιο δύσκολο να το αποπειραθώ, Σωκράτη μου» [21].<br /><br /><br /><br />Οπότε ο Σωκράτης εξερράγη:<br /><br /><br /><br />«Όχι απλώς δύσκολο, καλέ μου Πώλε, αλλ’ αδύνατον! Γιατί σε κανέναν έλεγχο δέν υπόκειται η αλήθεια» [22].<br /><br /><br /><br />Ασφαλώς, άν θα ήταν εφικτό να βρεθεί η αλήθεια, αυτή δεν θα ήταν δεκτική αμφισβήτησης και ελέγχου. Ακριβώς επειδή «αλήθεια» σημαίνει τελικώς το μη λαθεμένο. Και εφ’ όσον μεν πρόκειται για την ανασύσταση των εμπειριών του παρελθόντος, αυτός ο έλεγχος επιχειρείται κάτω από τις εγγενείς ανασφάλειες της λήθης, αλλά και της ενσυνείδητης παραποίησης, έτσι ώστε η φερόμενη ως πλήρως αποδεδειγμένη δικανική αλήθεια, μόνον κατα δικονομική παραχώρηση να γίνεται αποδεκτή ως αδιαμφισβήτητη, ενώ –εξ άλλου– όταν με τον όρο “αλήθεια” εννοούμε τη βασιμότητα κάποιας εκτιμητικής κρίσης ή κάποιας ενορατικής προσέγγισης εκείνων, για τα οποία δέν έχουμε –ή ακόμη και δέν μπορούμε να έχουμε– εμπειρία, τότε θα τολμούσα να πώ, οτι ατόπως γίνεται λόγος για την αλήθεια. Πρόκειται για την πίστη, την οποία καθένας δικαιούται να έχει. Αλλά σε καμιά περίπτωση η πίστη του ενός δέν μπορεί να λειτουργεί αποστομωτικά για τους άλλους.<br /><br /><br /><br />Ακόμη και η επιστημονική γνώση, η οποία στηρίζεται σε ακλόνητα αποδεικτικά μέσα, πειράματα και τεκμηριωμένη επαλήθευση, είναι διαρκώς ανοιχτή στη μελλοντική ανατροπή της. Και εδώ ακριβώς εντοπίζεται η γοητεία της έντιμης ζήτησης της γνώσης, οτι δηλαδή ενέχει, ως αυτονόητο συστατικό στοιχείο της, τον αιφνιδιασμό της διαψευσιμότητάς της.<br /><br /><br /><br />Αυτό ήταν και το αληθινό μήνυμα του Σωκράτη, καθώς διακήρυσσε:<br /><br /><br /><br />«έν οίδα ότι ουδέν οίδα» [23].<br /><br /><br /><br />Ασφαλώς ήξερε πολλά και τεκμηριωμένα. Όμως είχε επίγνωση του ότι η γνώση του, όπως κάθε γνήσια γνώση, ήταν έκθετη στη μελλοντική ανατροπή της [24].<br /><br /><br /><br />Εν όψει λοιπόν αυτών των παρατηρήσεων δέν μου φαίνεται πειστικός ο ισχυρισμός του Σωκράτη, στο διάλογο του Γοργία, πως η αλήθεια τάχα ποτέ δέν είναι δεκτική ελέγχου.<br /><br /><br /><br />Όμως, κάτω απο το βάρος του κύρους του κορυφαίου φιλοσόφου, είμαι υποχρεωμένος να περάσω απο αυτοέλεγχο αυτό το βαρύ συμπέρασμά μου. <br /><br /><br /><br />Ασφαλώς ο Σωκράτης δέν φλυαρούσε. Τί εννοούσε λοιπόν, επιμένοντας, και μάλιστα με τέτοια πρωτόγνωρη αδιαλλαξία, πώς ποτέ η αλήθεια δέν είναι δεκτική ελέγχου;<br /><br /><br /><br />Δοκιμάζοντας, ξανά και ξανά, παρατήρησα ότι μ’ αυτήν τη φράση ο Σωκράτης δέν λέει οτι ο κρίσιμος ισχυρισμός του είναι αληθινός, και γι’ αυτό ανεπίδεκτος ελέγχου. Λέει κάτι το διαφορετικό, δηλαδή οτι είναι αδύνατο η ίδια η αλήθεια να ελεγχθεί.<br /><br /><br /><br />Γιατί;<br /><br /><br /><br />Υποθέτω για δυό λόγους:<br /><br /><br /><br />- πρώτον, επειδή η αλήθεια δέν έχει οντολογική διάσταση. Είναι απλώς και μόνο μέτρο εκτιμητικής κρίσης. Και τα μέτρα των εκτιμητικών κρίσεων, από τη φύση τους, είναι ρευστά, ανοιχτά σε συνεχείς εμπλουτισμούς και εξελίξεις, μέσα στη δυναμική της ανθρώπινης κατάκτησης της γνώσης, και<br /><br /><br /><br />- δεύτερον, επειδή, και άν ακόμη η αλήθεια θα είχε οντολογική διάσταση, αυτή θα ήταν εξωπραγματική, δηλαδή θα βρισκόταν έξω απο τον δικό μας κόσμο της αποδείξιμης εμπειρικής πραγματικότητας. Θα βρισκόταν σ’ εναν άλλον κόσμο, τον κόσμο των ιδεών, απρόσιτο σ’ εμάς [25], αφού η ψυχή μας, στην καλύτερη περίπτωση, διατηρεί απλώς αμυδρή ανάμνηση [26] εκείνου του ιδανικού κόσμου, και την επιστροφή σ’ εκείνον διακαώς επιθυμεί [27], ενώ η γνώση μας μόνο σκιές εκείνου αντιλαμβάνεται [28].<br /><br /><br /><br />*<br /><br /><br /><br />Ξαναμελέτησα αργότερα τον Γοργία του Πλάτωνα, παρακινημένος απο την παρατήρηση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου οτι, κατα τον Πλάτωνα, ο Περικλής, με δημαγωγικές μεταρρυθμίσεις, διέφθειρε τον χαρακτήρα των Αθηναίων και το ήθος του δήμου [29].<br /><br /><br /><br />Πραγματικά, στον πλατωνικό διάλογο του Γοργία ο Σωκράτης ασκεί οξύτατη κριτική εναντίον του Περικλή:<br /><br /><br /><br />«ο Περικλής έκανε τους Αθηναίους τεμπέληδες, δειλούς, φλύαρους και φιλάργυρους, με το να τους βάλει στο δημόσιο ταμείο, απο όπου μισθοδοτούνται» [30].<br /><br /><br /><br />Κατα τον Σωκράτη, έγνοια και φροντίδα του άξιου πολιτικού ηγέτη πρέπει να είναι:<br /><br /><br /><br />«πώς θα ενσταλάξει στη συνείδηση των πολιτών την αρετή της δικαιοσύνης, πώς θα τους απαλλάξει απο τη ροπή προς την αδικία, πώς θα τους φρονηματίσει, πώς θα τους απομακρύνει απο τη διαφθορά, πώς θα τους καταστήσει γενικώς ενάρετους, πατάσσοντας το κακό» [31].<br /><br /><br /><br />Με σφοδρότητα ο Σωκράτης επιμένει πως τέτοιο υπόδειγμα αγαθού πολιτικού ηγέτη δεν υπήρξε ποτέ, ούτε υπάρχει:<br /><br /><br /><br />«ποιά γνώμη έχεις; Υπήρξε στο παρελθόν κάποιος πολιτικός ηγέτης που νά ’κανε τους Αθηναίους καλύτερους, ενώ προτού ν’ αρχίσει αυτός ν’ αγορεύει στον δήμο ήταν χειρότεροι; Γιατι εγώ δέν ξέρω κανέναν τέτοιον» [32].<br /><br /><br /><br />Κατα τον Σωκράτη, ο άξιος πολιτικός ηγέτης πρέπει:<br /><br /><br /><br />«να φροντίσει, όταν αναλάβει τη διαχείριση των υποθέσεων της πολιτείας, πώς θα συμπεριφερόμαστε εμείς οι πολίτες με τον καλύτερο τρόπο» [33].<br /><br /><br /><br />Μ’ αυτήν την αφετηρία κατακεραυνώνει τις μεγάλες πολιτικές φυσιογνωμίες της εποχής του:<br /><br /><br /><br />«άν λοιπόν έτσι πρέπει να προετοιμάζεται ο άξιος πολιτικός ηγέτης για την πολιτεία του, θυμίσου τώρα και πές μου για ‘κείνους που ανέφερες πρίν από λίγο, αν όντως νομίζεις πως υπήρξαν τάχα άξιοι πολιτικοί ηγέτες: ο Περικλής, ο Κίμων, ο Μιλιτιάδης και ο Θεμιστοκλής» [34].<br /><br /><br /><br />Με μέτρο τη συμβολή του πολιτικού ηγέτη στη διαπαιδαγώγηση των πολιτών, η προσωπική εκτίμηση του Σωκράτη για τον Περικλή ήταν αυστηρή και αμείλικτη:<br /><br /><br /><br />«γι’ αυτόν τον λόγο ο Περικλής δέν διαχειρίστηκε επάξια τα πολιτικά ζητήματα» [35].<br /><br /><br /><br />*<br /><br /><br /><br />Ασφαλώς, Κυρίες και Κύριοι, η πολιτική πρακτική δέν δικαιούται να είναι ανήθικη και να διαφθείρει το ήθος των πολιτών.<br /><br /><br /><br />Όμως από αυτό το αρνητικό όριο υπάρχει μεγάλη απόσταση έως την παιδαγωγική αποστολή που ανέμενε ο Σωκράτης απο τους πολιτικούς ηγέτες.<br /><br /><br /><br />Η διαπαιδαγώγηση των πολιτών είναι έργο των δασκάλων του Γένους. Οι διανοούμενοι είναι εκείνοι που οφείλουμε να προβληματίσουμε τους πολίτες και να τους δώσουμε ερεθίσματα για σωστές πολιτικές επιλογές.<br /><br /><br /><br />Δεν είναι όμως αυτή η αποστολή και του πολιτικού ηγέτη. Εκείνος έχει χρέος να υπηρετήσει το συμφέρον της πολιτείας. Και πρώτιστο συμφέρον της πολιτείας δέν είναι η διαπαιδαγώγηση των πολιτών. Είναι η διαφύλαξη της εδαφικής ακεραιότητάς της, καθώς και της ανεξάρτητης απο ξένες πιέσεις άσκησης των κυριαρχικών εξουσιών της. Είναι ακόμη η διασφάλιση της οικονομικής ευημερίας της πολιτείας, καθώς και η προαγωγή της ποιότητας της κοινωνικής ζωής.<br /><br /><br /><br />Η πολιτική λοιπόν δέν έχει ως αποστολή την καλλιέργεια του ενάρετου βίου των πολιτών, όπως υπέθετε ο Σωκράτης, αλλά την προαγωγή του γενικού συμφέροντος. Η αρετή μπορεί και πρέπει να λειτουργεί μόνον ως απαγορευτικό όριο, και όχι ως κύρια διδακτική αποστολή.<br /><br /><br /><br />*<br /><br /><br /><br />Κυρίες και Κύριοι,<br /><br /><br /><br />ενοχλήθηκα, καθώς ο Πλάτων εμφανίζει τον Σωκράτη απόστολο ενός ανάλγητου έσχατου δικαστηρίου, με τα λόγια:<br /><br /><br /><br /><br /><br />«ανέκαθεν, από την εποχή του Κρόνου, όπως και τώρα, ίσχυε ο ακόλουθος νόμος για την τύχη των ανθρώπων, όταν πεθάνουν, εφ’ όσον είχαν ζήσει με δικαιοσύνη και ευλάβεια, ν’ απέρχονται στη νήσο των Μακάρων, όπου να διαβιώνουν ευτυχισμένα, μακριά από κάθε κακό. Ενώ όποιος έζησε αδικώντας και δίχως φόβο θεού, να οδηγείται στο δεσμωτήριο της τιμωρίας και της αποκατάστασης του δικαίου, τον λεγόμενο Τάρταρο» [36].<br /><br /><br /><br />Το ίδιο μήνυμα συναντάμε και στο ευαγγέλιο του Ματθαίου (κε' 31 - 46). Όμως, σεβόμενος την ευαισθησία της θρησκευτικής συνείδησης των ακροατών μου, αποφεύγω να πραγματευθώ το πρόβλημα της θεοδικίας σε θεολογικό επίπεδο, και περιορίζομαι στη διάσταση που μας το κληροδότησε ο Πλάτων, με τον διάλογο του Γοργία, ως πρόβλημα φιλοσοφικής προσέγγισης.<br /><br /><br /><br />Σ’ αυτήν την ειδική διάσταση λοιπόν, η δική μου συνείδηση αποκρούει τον σωκρατικό μύθο για τους δικαστές του Άδη, τη νήσο των μακάρων και τον Τάρταρο, ως ενα παγερό και αποκρουστικό δείγμα παρωδίας δίκης, μπροστά στην οποία ωχριά κάθε άλλη παρωδία δικαστικής διαδικασίας, που επινόησε ποτέ η ανθρώπινη δολιότητα. Και τούτο, γιατι ο ανθρώπινος πολιτισμός, παρά τ’ αμαρτήματά του, μπόρεσε και ανήγαγε σε θεμελιακή δικαιική αρχή το αξίωμα της δίκαιης δίκης. Και ενώπιον αυτής της δικαιικής αρχής, ως κατάκτησης του ανθρώπινου πολιτισμού, η επισειόμενη αδυσώπητη θεοδικία δέν μπορεί παρα -με το θάρρος που επιβάλλει ο σεβασμός της αλήθειας- ν' αποκρουστεί και να καταδικαστεί:<br /><br /><br /><br />- επειδή δεν παρέχει δικαίωμα ακρόασης στον υπόδικο,<br /><br /><br /><br />- επειδή δεν στηρίζεται σε κανόνες, που να σταθμίζουν και να συνεκτιμούν τις αδυναμίες της ανθρώπινης φύσης, όπως την διέπλασε ο ήδη τιμωρός θεός,<br /><br /><br /><br />- επειδή με προπέτεια αγνοεί τη διαλεκτική σχέση του “ναι μεν, αλλά”, την οποία πρωτοπαρουσίασε ο Αισχύλος στις Ευμενίδες του κι έκτοτε συγκροτεί ακατάλυτο θεμέλιο της διαλεκτικής πλοκής των κανόνων του δικαίου και της δικανικής συλλογιστικής,<br /><br /><br /><br />- επειδή –επιπροσθέτως– καταδικάζει σ’ αιώνια κόλαση, δίχως ελπίδα μελλοντικής λύτρωσης,<br /><br /><br /><br />- επειδή περιγράφει έναν τιμωρό θεό, πολύ κατώτερο της επιείκειας που μπόρεσαν, και με τον νού συνέλαβαν και καλλιέργησαν οι άνθρωποι, και<br /><br /><br /><br />- επειδή συσσωρεύει πικρία, η οποία εκτρέφει, στηρίζει και δικαιώνει μια ενδεχόμενη αποστροφή προς την οπωσδήποτε αγαθή ουσία της θεότητας.<br /><br /><br /><br />Σαν να μην έφταναν όλ’ αυτά, ειδικά στον πλατωνικό διάλογο του Γοργία, εμφανίζεται ο Σωκράτης ν’ αντιφάσκει προς εαυτόν, με το να επισείει το φόβητρο αυτού του ανάλγητου θεϊκού κολαστηρίου, ενώ δέν είναι μόνον ένα, μήτε δυό, τα πλατωνικά χωρία, όπου ο Σωκράτης επιμένει πως κανένας δέν αμαρτάνει με τη θέλησή του [37].<br /><br /><br /><br /><br /><br />Ακόμη και στον ίδιο το διάλογο του Γοργία, παρατηρεί: <br /><br /><br /><br /><br /><br />«αν στη ζωή μου διαπράττω κάτι, που δέν είναι σωστό, μάθε το καλά, πως δέν αμαρτάνω εκούσια, αλλ’ εξαιτίας της αμάθειάς μου» [38].<br /><br /><br /><br />Αυτή η σταθερή πίστη του Σωκράτη, πως κανένας δεν αμαρτάνει εκούσια, οδηγεί στο λογικά αναγκαίο πόρισμα, οτι δέν επιτρέπεται να τιμωρηθεί κάποιος για τ’ αμαρτήματά του, αφού δεν μπορεί να του καταλογιστεί καμιά υπαιτιότητα, αλλά απλώς αμάθεια.<br /><br /><br /><br /><br /><br />Ακριβώς λοιπόν σ’ αυτήν την αμάθεια έχουμε χρέος να εναντιωνόμαστε όσοι αξιωθήκαμε να γοητευθούμε απο την ωραία φιλοσοφική περιπέτεια της ζήτησης της αλήθειας.<br /><br /><br /><br /><br /><br />Δικό μας είναι το χρέος ν’ αναζητούμε την αλήθεια. Και να την κάνουμε ελκυστική για τους γύρω μας. <br /><br /><br /><br /><br /><br />Σας ευχαριστώ για την προσοχή, με την οποία με τιμήσατε απόψε.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />--------------------------------------------------------------------------------<br /><br /><br /><br />* Αντιφώνηση αμέσως μετά την αναγόρευση του συγγραφέα ως επίτιμου διδάκτορα της Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων.<br /><br /><br /><br />[1] Πλάτων, Γοργίας, 527 e: ούτος ο τρόπος άριστος του βίου, και την δικαιοσύνην και την άλλην αρετήν ασκούντας και ζήν και τεθνάναι<br /><br /><br /><br />[2] 483 d επ.: οτι ούτω το δίκαιον κέκριται, τον κρείττω του ήττονος άρχειν και πλέον έχειν. Επεί ποίω δικαίω χρώμενος Ξέρξης επι την Ελλάδα εστράτευσεν ή ο πατήρ αυτού τι Σκύθας;<br /><br /><br /><br />[3] 484 b: Δοκεί δε μοι και Πίνδαρος άπερ εγώ λέγω ενδείκνυσθαι εν τω άσματι εν ώ λέγει ότι: <br /><br /><br /><br />νόμος ο πάντων βασιλεύς<br /><br /><br /><br />θνατών τε και αθανάτων<br /><br /><br /><br />άγει δικαιών το βιαιότατον<br /><br /><br /><br />υπερτάτη χειρί.<br /><br /><br /><br />[4] 526 a - b: Χαλεπόν γαρ, ώ Καλλίκλεις, και πολλού επαίνου άξιον εν μεγάλη εξουσία του αδικείν γενόμενον δικαίως διαβιώναι. Ολίγοι δε γίγνονται οι τοιούτοι (...) είς δε και πάνυ ελλόγιμος γέγονεν και εις τους άλλους Έλληνας, Αριστείδης ο Λυσιμάχου· οι δε πολλοί (...) κακοί γίγνονται των δυναστών.<br /><br /><br /><br />[5] Θουκυδίδης, Ε’ 105: τα μεν ηδέα καλά νομίζουσι, τα δε ξυμφέροντα δάικαια.<br /><br /><br /><br />[6] Diels – Kranz, Die Fragmenten der Vorsokratiker, Ι 141, 19: Γίνεσθαί τε πάντα κατ' εναντιότητα και ρείν τα όλα ποταμού δίκην.<br /><br /><br /><br />[7] Diels – Kranz, ο.π. Ι 141, 10: Και δια της εναντιοτροπής ήρμοσθαι τα όντα.<br /><br /><br /><br />[8] Διδόναι γαρ αυτά δίκην και τίσιν αλλήλοις της αδικίας κατά την του χρόνου τάξιν (Αναξίμανδρος, Diels – Kranz, ο.π. Ι 189, 14 - 15: γιατι δεν θ’ αποφύγουν να λογοδοτήσουν και να εκτίσουν ποινή για την αδικία που διέπραξαν, σύμφωνα με την τάξη του χρόνου.<br /><br /><br /><br /><br /><br />[9] Απόσπασμα χαμένης τραγωδίας του Ευριπίδη, που διασώθηκε μέσα στο κείμενο του πλατωνικού Γοργία, 492 e: τίς δ’ οίδεν, ει το ζήν μέν εστι κατθανείν, το κατθανείν δε ζείν;<br /><br /><br /><br />[10] 493 b: των εν Άδου.<br /><br /><br /><br />[11] 493 b: το αειδές.<br /><br /><br /><br />[12] Παρμενίδης, Περί φύσεως, 4: λεύσσε δ' όμως απεόντα νόω παρεόντα βεβαίως.<br /><br /><br /><br />[13] 524 b: ο θάνατος τυγχάνει ών, ωε εμοί δοκεί, ουδέν άλλο ή δυοίν πραγμάτοιν διάλυσις, της ψυχής και σώματος απ’ αλλήλοιν.<br /><br /><br /><br />[14] 522 e: αυτό μεν γαρ το αποθνήσκειν ουδείς φοβείται, όστις μη παντάπασιν αλόγιστός τε και άνανδρός εστιν, το δε αδικείν φοβείται· πολλών γαρ αδικημάτων γέμοντα την ψυχήν εις Άδου αφικέσθαι πάντων έσχατον κακών εστιν.<br /><br /><br /><br />[15] 523 a: σύ μεν ηγήσει μύθον, ως εγώ οίμαι, εγώ δε λόγον.<br /><br /><br /><br />Πρβλ. και πιο κάτω, 527 a: τάχα δ’ ούν ταύτα μύθός σοι δοκεί λέγεσθαι ώσπερ γραός και καταφρονείς αυτών (= ίσως όλ’ αυτά να σου φαίνονται παραμύθια κάποιας γριάς και να τα περιφρονείς).<br /><br /><br /><br />[16] 526 d: εγώ μεν ούν, ώ Καλλίκλεις, υπο τούτων των λόγων πέπεισμαι, και σκοπώ όπως αποφανούμαι τω κριτή ως υγιεστάτην την ψυχήν· χαίρειν ουν εάσας τας τιμάς τας των πολλών, την αλήθειαν σκοπών πειράσομαι τω όντι ως αν δύνωμαι βέλτιστος ών και ζήν και επειδάν αποθνήσκω αποθνήσκειν.<br /><br /><br /><br />[17] 509 a: εγώ ταύτα ουκ οίδα όπως έχει, ότι μέντοι ών εγώ εντετύχηκα, ώσπερ νύν, ουδείς οίός τα’ εστίν άλλως λέγων μη ου καταγέλαστος είναι.<br /><br /><br /><br />[18] 497 a: ουκ οίδ’ άττα σοφίζει, ώ Σώκρατες!<br /><br /><br /><br />[19] 506 a: ουδέ γάρ τοι έγωγε ειδώς λέγω ά λέγω, αλλά ζητώ κοινή μεθ’ υμών, ώστε, άν τι φαίνηται λέγων ο αμφισβητών εμοί, έγώ πρώτος συγχωρήσομαι.<br /><br /><br /><br />[20] 473 b: Βούλει και τούτο ελέγχειν;<br /><br /><br /><br />[21] 473 b: αλλ’ έτι τούτ’ εκείνου χαλεπώτερόν εστιν, ώ Σώκρατες, εξελέγξαι.<br /><br /><br /><br />[22] 473 b: ου δήτα, ώ Πώλε, αλλ’ αδύνατον· το γαρ αληθές ουδέποτε ελέγχεται.<br /><br /><br /><br />[23] Αυτούσιο το χωρίο τούτο δεν υπάρχει στην ελληνική γραμματεία. Στην πλατωνική Απολογία υπάρχουν μόνον οι ακόλουθες δυό παραφράσεις: εγώ δε, ώσπερ ουν ουκ οίδα, ουδέ οίομαι ότι ά μη οίδα ειδέναι (21 d), καθώς και καίτοι πώς ουκ αμαθία εστίν αύτη η επονείδιστος, η του οίεσθαι ειδέναι ά ουκ οίδεν (29 b).<br /><br /><br /><br />Ο Ολυμπιόδωρος ο Φιλόσοφος αναφέρει ότι ο Σωκράτης είχε πεί: εγώ μεν γαρ ουδέν οίδα πλήν έν μόνον, το διδόναι λόγους και λαμβάνειν, τουτέστι την διαλεκτικήν, όπερ το όλον εστίν (Σχόλιο στον Αλκιβιάδη του Πλάτωνα, 175.15).<br /><br /><br /><br />Εξ άλλου ο Ανώνυμος, στην εισαγωγή του στην πλατωνική φιλοσοφία αναφέρει για το Σωκράτη: αυτός, φασίν, λέγει εν διαλόγω αυτού ότι “ουδέν οίδα ούτε διδάσκω τι, αλλά διαπορώ μόνον” (Περι της φιλοσοφίας Πλάτωνος, 10.44 και 10.46). Κι ακόμη: ειρηκώς “ουδέν οίδα” προσέθηκεν ότι “πλήν ολίγου τινός και τούτο του λαμβάνειν λόγον και διδόναι” αντί του “διαλέγεσθαι” (11.2).<br /><br /><br /><br />Περισσότερο φαίνεται να πλησιάζει στο περιώνυμο απόφθεγμα “έν οίδα ότι ουδέν οίδα” η παράφραση, την οποία ο Κικέρων (Acad. I, 45 [LS 68A] αποδίδει στον Αρκεσίλαο: itaque Arcesilaos negabat esse quicquam quod sciri posset, ne illud quidem ipsum quod Socrates sibi reliquisset, ut nihil scire se sciret.<br /><br /><br /><br /><br /><br />[24] Πρβλ. Πλάτωνα, Επιστολή Β’ 3443 a: οι νύν άρτι σφίσι φασίν τα μεν τότε απιστότατα δόξαντα είναι νύν πιστότατα και εναργέστατα φαίνεσθαι, ά δε πιστότατα, νύν τουναντίον = όλοι πιά παραδέχονται πως όσα άλλοτε θεωρούσαν ως αναξιόπιστα, τώρα γίνονται αποδεκτά ως αποδειγμένα και φανερά, ενώ όσα τότε θεωρούνταν αξιόπιστα, τώρα αντιθέτως (αποκρούονται ως αβάσιμα). Βλ σχετικώς και Τατάκη, Στη χώρα των στοχασμών, σελ. 27, ότι κατά το Σωκράτη οι αλήθειες είναι μόνο και σταθερά προσωρινές.<br /><br /><br /><br />[25] Πλάτων, Πολιτεία, 517 c: τελευταία η του αγαθού ιδέα και μόγις οράσθαι.<br /><br /><br /><br />[26] Πλάτων, Μένων, 81 e: άτε ούν η ψυχή αθάνατός τε ούσα και πολλάκις γεγονυία, και εωρακυία και τα ενθάδε και τα εν Άδου και πάντα χρήματ, ουκ έστιν ότι ου μεμάθηκεν (…) το γαρ ζητείν άρα και το μανθάνειν ανάμνησις όλον εστίν.<br /><br /><br /><br />Επίσης Πλάτων, Πολιτεία 516 c: αναμιμνησκόμενον αυτόν της πρώτης οικήσεως και της εκεί σοφίας.<br /><br /><br /><br />[27] Πλάτων, Πολιτεία, 517 c: ότι οι ενταύθα ελθόντες ουκ εθέλουσιν τα των ανθρώπων πράττειν, αλλ’ ως άνω αεί επείγονται αυτών αι ψυχαί διατρίβειν.<br /><br /><br /><br />[28] Πλάτων, ο.π., 514 a επ.<br /><br /><br /><br />[29] Π. Κανελλόπουλος, Ιστορία της αρχαίας Ελλάδος, 1982, Ι σελ. 92 και 95.<br /><br /><br /><br />[30] 515 e: Περικλέα πεποιηκέναι Αθηναίους αργούς και δειλούς και λάλους και φιλαργύρους, εις μισθοφορίαν πρώτον καταστήσαντα.<br /><br /><br /><br />[31] 504 e: όπως αν αυτού τοις πολίταις δικαιοσύνη μεν εν ταις ψυχαίς γίγνηται, αδικία δε απαλλάτηται, και σωφροσύνη μεν εγγίγνηται, ακολασία δε απαλλάττηται, και η άλλη αρετή εγγίγνηται, κακία δε απίη.<br /><br /><br /><br />[32] 503 b: τί δε; Των παλαιών έχεις τινά ειπείν, δι’ όντινα αιτίαν έχουσιν Αθηναίοι βελτίους γεγονέναι, επειδή εκείνος ήρξατο δημηγορείν, εν τω πρόσθεν χρόνω χείρους όντες; Εγώ μεν γαρ ουκ οίδα τίς εστν ούτος.<br /><br /><br /><br />[33] 515 b - c: επιμελήσει ημίν ελθών επι τα της πόλεως πράγματα ή όπως ό,τι βέλτιστοι πολίται ώμεν.<br /><br /><br /><br />[34] 515 c - d: ει τοίνυν τούτο δεί τον αγαθόν άνδρα παρασκευάζειν τη εαυτού πόλει, νύν μοι αναμνησθείς ειπέ περι εκείνων των ανδρών ών ολίγω πρότερον έλεγες, ει έτι σοι δοκούσιν αγαθοί πολίται γεγονέναι, Περικλής και Κίμων, και Μιλιτιάδης και Θεμιστοκλή.<br /><br /><br /><br />[35] 516 d: ουκ άρ’ αγαθός τα πολιτικά Περικλής ήν εκ τούτου του λόγου.<br /><br /><br /><br />[36] Πλάτων, Γοργίας, 523 a - b: ήν ουν νόμος όδε περι ανθρώπων επι Κρόνου, και αεί και νύν ετι έστιν εν θεοίς, των ανθρώπων τον μεν δικαίως τον βίον διελθόντα και οσίως, επειδάν τελευτήση, εις μακάρων νήσους απιόντα οικείν εν πάση ευδαιμονία εκτός κακών, τον δε αδίκως και αθέως εις το της τίσεώς τε και δίκης δεσμωτήριον, ό δη Τάρταρον καλούσιν, ιέναι.<br /><br /><br /><br />[37] Πρωταγόρας:<br /><br /><br /><br /><br /><br />345 a: εγώ γαρ σχεδόν τι οίμαι τούτο, ότι ουδείς των σοφών ανδρών ηγείται ουδένα ανθρώπων εκόντα εξαμαρτάνειν ουδέ αισχρά τε και κακά εκόντα εργάζεσθαι, αλλ’ εύ ίσασιν ότι πάντες οι τα αισχρά και τα κακά ποιούντες άκοντες ποιούσιν.<br /><br /><br /><br /><br /><br />358 d, e: άλλο τι ούν, έφην εγώ, επί γε τα κακά ουδείς εκών έρχεται ουδέ επι ά οίεται κακά είναι.<br /><br /><br /><br /><br /><br />Πολιτεία, 589 d: πείθωμεν τοίνυν αυτόν πράως - ού γαρ εκών αμαρτάνει.<br /><br /><br /><br /><br /><br />[38] Πλάτων, Γοργίας, 488 a:<br /><br /><br /><br />εγώ γαρ εί τι μη ορθώς πράττω κατά τον βίον τον εμαυτού, εύ ίσθι τούτο ότι ουχ εκών εξαμαρτάνω αλλ’ αμαθία τη εμή.<br /><br /><a href="http://kostasbeys.gr/articles.php?s=2&amp;mid=1096&amp;mnu=1&amp;id=25727#_ftn24">ΠΗΓΗ</a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6149199754301928462-931891744387461306?l=keimenologion.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡίΣΠΟΡΟΣnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6149199754301928462.post-36753106489350919322011-03-01T13:57:00.001+02:002011-03-01T13:57:42.437+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Η κρι­τι­κή για άλ­λους συ­ναν­θρώ­πους εί­ναι μια πο­λύ δύ­σκο­λη υ­πό­θε­ση. Η κρι­τι­κή για άλ­λους δη­μο­σιο­γρά­φους εί­ναι α­κό­μη δυ­σκο­λό­τε­ρη. Δυο σχε­τι­κά βα­σι­κά ε­ρω­τή­μα­τα εί­ναι 1) το ποιος θα κρί­νει τους κρι­τές και α­πό πού αυ­τοί ορ­μώ­με­νοι θε­ω­ρούν ό­τι μπο­ρούν να κρί­νουν άλ­λους και 2) εί­ναι ά­ρα­γε μια ο­ποια­δή­πο­τε κρι­τι­κή για κά­τι που δη­μο­σιο­ποιεί­ται έ­να ψα­λί­δι­σμα της ε­λευ­θε­ρί­ας της έκ­φρα­σης και του λό­γου; <br /><br /><br />Ε­άν προ­σπα­θή­σου­με να α­πα­ντή­σου­με στα α­νω­τέ­ρω εί­ναι σί­γου­ρο ό­τι θα πέ­σου­με σε έ­ναν λα­βύ­ριν­θο για το τι πρέ­πει και τι δεν πρέ­πει. Φαί­νε­ται ό­μως να υ­πάρ­χει έ­να κρι­τή­ριο, και αυ­τό εί­ναι «το εύ­λο­γον», ό­πως το ο­νό­μα­ζαν οι Σκε­πτι­κοί Φι­λό­σο­φοι της μέ­σης Πλα­τω­νι­κής Α­κα­δη­μί­ας. Δη­λα­δή, ό­ταν η κοι­νή λο­γι­κή και η α­πλή αν­θρώ­πι­νη αι­σθη­τι­κή μας «ε­πα­να­στα­τούν», τό­τε πρέ­πει να κρί­νου­με και να μι­λή­σου­με. Εί­ναι α­πλά αυ­τό που ο λα­ός λέ­ει: «Έ­χει φτά­σει ο κό­μπος στο χτέ­νι». Ει­δι­κά σε θέ­μα­τα αι­σθη­τι­κής ό­που η κα­κο­γου­στιά σε βομ­βαρ­δί­ζει α­πό πα­ντού, μέ­σα σε έ­να σά­πιο κα­πι­τα­λι­στι­κό σύ­στη­μα, που στο ό­νο­μα του κέρ­δους δεν α­φή­νει τί­πο­τε όρ­θιο, ε­κεί κά­ποιοι τε­λι­κά πρέ­πει να α­ντι­στα­θούν. <br /><br />Για να κα­τα­λά­βε­τε σε τι α­σχή­μια μπο­ρεί να φέ­ρει η κα­πι­τα­λι­στι­κή αι­σχρο­κέρ­δεια τους αν­θρώ­πους πα­ρα­θέ­του­με πιο κά­τω μέ­ρος μι­κρού άρ­θρου α­πό την «Ε­λευ­θε­ρο­τυ­πί­α» της 10-1-2005 με τί­τλο «Μή­νυ­σε κα­νά­λι για­τί α­η­δί­α­σε». Δια­βά­ζου­με: «Μή­νυ­ση στο α­με­ρι­κα­νι­κό τη­λε­ο­πτι­κό δί­κτυο ΝΒC λό­γω ...α­η­δί­ας έ­κα­νε τη­λε­θε­α­τής που ζη­τεί 2,5 ε­κα­τομ­μύ­ρια δο­λά­ρια ε­πει­δή αρ­ρώ­στη­σε πα­ρα­κο­λου­θώ­ντας τους παί­κτες του ριά­λι­τι «Fear Factor» να τρώ­νε πο­ντί­κια. Στην τε­τρα­σέ­λι­δη χει­ρό­γρα­φη μή­νυ­σή του ο Ό­στιν Άτ­κεν, α­πό το Κλή­βε­λα­ντ, α­να­φέ­ρει ό­τι κα­θώς έ­βλε­πε το ριά­λι­τι παι­χνί­δι «Πα­ρά­γο­ντας φό­βου», που κα­λεί τους δια­γω­νι­ζό­με­νους να πε­ρά­σουν α­πό διά­φο­ρες εξ­τρίμ δο­κι­μα­σί­ες για να κερ­δί­σουν κά­ποιο χρη­μα­τι­κό έ­πα­θλο, έ­νιω­σε να του α­νε­βαί­νει η πί­ε­ση σε ση­μεί­ο που ζα­λί­στη­κε τό­σο ώ­στε χτύ­πη­σε το κε­φά­λι του στην πόρ­τα. «Το να βλέ­πεις αν­θρώ­πους στην τη­λε­ό­ρα­ση να τρώ­νε νε­κρά πο­ντί­κια εί­ναι τρε­λό. Έ­κα­να ε­με­τό ό­πως και άλ­λο έ­να ά­το­μο μέ­σα στο σπί­τι». Φαί­νε­ται ό­τι ο Άτ­κεν δεν εί­χε ξα­να­πα­ρα­κο­λου­θή­σει το συ­γκε­κρι­μέ­νο πρό­γραμ­μα το ο­ποί­ο προ­βάλ­λε­ται αρ­κε­τά χρό­νια με με­γά­λη ε­πι­τυ­χί­α στην αμε­ρι­κά­νι­κη μι­κρή ο­θό­νη. Σε άλ­λα ε­πει­σό­δια οι συμ­με­τέ­χο­ντες έ­χουν φά­ει α­ρά­χνες, κα­τσα­ρί­δες, σκου­λή­κια, έ­χουν μπει σε φέ­ρε­τρα ή γυά­λι­να κου­τιά γε­μά­τα φί­δια και άλ­λα ερ­πε­τά. Ο δι­κη­γό­ρος πά­ντως του κ. Άτ­κεν σε δη­λώ­σεις του που δη­μο­σιεύ­ει η ι­στο­σε­λί­δα του ΒΒC α­να­φέ­ρει με­τα­ξύ άλ­λων ό­τι το κα­νά­λι στέλ­νει λά­θος μη­νύ­μα­τα στους τη­λε­θε­α­τές του ό­ταν πα­ρου­σιά­ζει αν­θρώ­πους να κά­νουν στην τη­λε­όρα­ση τα πά­ντα για το χρή­μα». <br /><br />Αυ­τά έ­χει να μας πει η «Ε­λευ­θε­ρο­τυ­πί­α» σχε­τι­κά με το ξε­πού­λη­μα της αν­θρώ­πι­νης α­ξιο­πρέ­πειας για μια χού­φτα λε­φτά. Η α­να­φο­ρά μας σ’ αυ­τό το άρ­θρο της «Ε­λευ­θε­ρο­τυ­πί­ας» εί­ναι α­πλώς εν­δει­κτι­κή, θα μπο­ρού­σα­με να α­να­φέ­ρου­με δε­κά­δες άλ­λες πε­ρι­πτώ­σεις ό­που τα λε­φτά ξε­φτι­λί­ζουν κά­θε έν­νοια αν­θρώ­πι­νης συ­νεί­δη­σης, θα ή­θε­λα ό­μως ε­δώ να το­νί­σω ό­τι το προ­α­να­φερ­θέν α­η­δια­στι­κό τη­λε­ο­πτι­κό α­με­ρι­κα­νι­κό παι­χνί­δι το α­να­με­τα­δί­δει, έ­χο­ντας προ­φα­νώς ε­ξα­σφα­λί­σει τα δι­καιώ­μα­τα, και κά­ποιο δι­κό μας ελ­λη­νι­κό κα­νά­λι. Έ­χου­με δει ό­μως και άλ­λα «ό­μορ­φα» στα δι­κά μας ελ­λη­νι­κά κα­νά­λια, ό­πως αν­θρώ­πους να δη­λώ­νουν ό­τι θα «κάρ­φω­ναν» χω­ρίς α­να­στο­λές συ­να­δέλ­φους τους, προ­κει­μέ­νου να πά­ρουν μια κα­λή θέ­ση σε κά­ποια δου­λειά. Κι αυ­τό ε­πί­σης το α­να­φέ­ρου­με εν­δει­κτι­κά για να κα­τα­δεί­ξου­με το «υ­ψη­λό ε­πί­πε­δο» των ελ­λη­νι­κών ριά­λι­τις. <br /><br />Αυ­τά ως προς τα ριά­λι­τις. Δυ­στυ­χώς ό­μως, ε­δώ και κά­ποια χρό­νια, έ­χει πα­ρου­σια­στεί και έ­να νέ­ο «φρού­το» στην ελ­λη­νι­κή τη­λε­ό­ρα­ση, ι­διαί­τε­ρα στα μι­κρά κα­νά­λια. Εί­ναι το «τη­λε­μάρ­κε­τιν­γκ», τύ­που «ελ­λα­δε­μπο­ρι­κού». Δεν τολ­μώ σ’ αυ­τήν τη σύν­θε­τη λέ­ξη να βάλ­λω στην Ελ­λά­δα «Ε» κε­φα­λαί­ο. <br /><br />Κα­τα­λα­βαί­νω ό­τι οι και­ροί εί­ναι δύ­σκο­λοι και κά­ποιοι άν­θρω­ποι πρέ­πει να ζή­σουν, αυ­τοί και οι οι­κο­γέ­νειές τους, ι­διαί­τε­ρα αν εί­ναι πο­λύ­τε­κνοι. Ό­μως το να προ­ω­θείς ι­δέ­ες και σκέ­ψεις και να λες πράγ­μα­τα που δεν πι­στεύ­εις, προ­κει­μέ­νου να «που­λή­σεις», δεν εί­ναι δε­ο­ντο­λο­γι­κό, ού­τε καν με κρι­τή­ρια ε­μπο­ρί­ου. Κά­θε πω­λη­τής στο ε­μπό­ριο πι­στεύ­ει ό­τι το προ­ϊ­όν του σε σχέ­ση τι­μής και α­πό­δο­σης εί­ναι κα­λό. Σπά­νια βρί­σκεις πω­λη­τές να πω­λούν κά­τι το ο­ποί­ο πι­στεύ­ουν ό­τι εί­ναι ε­ντε­λώς σκάρ­το. Κά­τι τέ­τοιο θα τους δη­μιουρ­γού­σε την αί­σθη­ση του «α­πα­τε­ώ­να» και ό­χι του πω­λη­τή. <br /><br />Δυ­στυ­χώς ό­μως αυ­τή εί­ναι η κα­τά­στα­ση που ε­πι­κρα­τεί σή­με­ρα. Α­κό­μη και αυ­τοί οι «τη­λέ­μπο­ροι» που έ­χουν κα­λές προ­θέ­σεις, φτά­νουν στο ση­μεί­ο, εξ αι­τί­ας των υ­περ­βο­λών τους, να κά­νουν πο­λύ πε­ρισ­σό­τε­ρο κα­κό α­ντί για κα­λό, παρ ό­λο που κά­τι τέ­τοιο δεν θα το ή­θε­λαν. Συγ­χέ­ουν την αύ­ξη­ση της α­να­γνω­ρι­σι­μό­τη­τάς τους μέ­σα στο κοι­νό, ό­ταν περ­πα­τούν π.χ. στον δρό­μο, με κά­ποια υ­πο­τι­θέ­με­νη ε­πι­τυ­χί­α τους. Ε­κεί αρ­χί­ζουν τα σύν­δρο­μα του ναρ­κισ­σι­σμού και της «μα­γκιάς», θε­ω­ρούν «μα­γκιά» να που­λούν φύ­κια για με­τα­ξω­τές κορ­δέ­λες, θε­ω­ρούν «ε­ξυ­πνά­δα» να εκ­με­ταλ­λεύ­ο­νται τα αι­σθή­μα­τα πα­τριω­τι­σμού των α­πλών συ­μπο­λι­τών μας για να τους που­λούν τις πε­ρισ­σό­τε­ρες φο­ρές αμ­φι­βό­λου ποιό­τη­τας βι­βλί­α, γραμ­μέ­να στο πό­δι, που εκ­δί­δο­νται με το κι­λό α­πό οί­κους που να μην τους χα­ρα­κτη­ρί­σου­με κα­λύ­τε­ρα. Με φρά­σεις-ε­τι­κέ­τες του τύ­που «οι κουλ­του­ριά­ρη­δες που δεν κα­τα­λα­βαί­νουν α­πό συ­νω­μο­σί­ες», «οι λε­λέ­δες δια­νο­ού­με­νοι που δεν εί­ναι ελ­λη­νό­ψυ­χοι» και άλ­λα τέ­τοιου εί­δους «ω­ραί­α» ε­πι­νο­ή­μα­τα νο­μί­ζουν ό­τι με τσα­μπου­κά και μα­γκιά ε­κτο­πί­ζουν α­πό το ελ­λη­νι­κό το­πί­ο κά­θε Έλ­λη­να σκε­πτό­με­νο πο­λί­τη. Κού­νια που τους κού­να­γε. Α­πλώς τό­σο και­ρό υ­πάρ­χουν και δεν έ­χουν φά­ει τα ι­δε­ο­λο­γι­κά «για­ούρ­τια» που τους α­ξί­ζουν ε­πει­δή σε κά­θε άν­θρω­πο που σέ­βε­ται τον ε­αυ­τό του, του εί­ναι πο­λύ δύ­σκο­λο να α­σκεί κρι­τι­κή σε άλ­λους συ­ναν­θρώ­πους του, α­κό­μη και ό­ταν εί­ναι εμ­φα­νής η «κα­φρί­λα» που α­να­δύ­ουν. Ας μου συγ­χω­ρέ­σε­τε για λί­γο την χρη­σι­μο­ποί­η­ση και εκ μέ­ρους μου φρά­σε­ων-ε­τι­κε­τών, αλ­λά νιώ­θω ει­λι­κρι­νά αυ­τήν την κα­τά­στα­ση του «τη­λε­μπο­ρί­ου» να μην μπο­ρώ να την α­ντέ­ξω άλ­λο και α­γα­να­κτώ. <br /><br />Ό­μως α­κό­μη και ε­κεί­νο το εί­δος των «τη­λε­μπό­ρων» που δεν χρη­σι­μο­ποιούν την Ελ­λά­δα για κρά­χτη, αλ­λά έ­χουν άλ­λα δο­λώ­μα­τα, ό­πως «ε­ξω­γή­ι­νους, φα­ντά­σμα­τα, στοι­χειά, προ­φη­τεί­ες, σει­σμούς, λι­μούς και κα­τα­πο­ντι­σμούς», και αυ­τοί, έ­στω και αν δε­χτώ τις κα­λές τους προ­θέ­σεις, κά­νουν πε­ρισ­σό­τε­ρο κα­κό απ’ ό­τι κα­λό. Πά­ντα φυ­σι­κά κα­τά την γνώ­μη μου. <br /><br />Σί­γου­ρα υ­πάρ­χει μιας μορ­φής γνώ­ση που θα μπο­ρού­σα­με να τη χα­ρα­κτη­ρί­σου­με ε­σω­τε­ρι­κή γνώ­ση, ό­μως α­κό­μα και σε αυ­τή την πε­ρί­πτω­ση ε­πι­βάλ­λε­ται να εί­μα­στε πο­λύ προ­σε­κτι­κοί, ώ­στε να δια­φυ­λά­ξου­με αυ­τή τη γνώ­ση, για να μην φτά­σει ε­κεί που δεν πρέ­πει. Ό­ταν την ε­σω­τε­ρι­κή γνώ­ση την δη­μο­σιο­ποιείς και την κά­νεις ε­ξω­τε­ρι­κή γνώ­ση, εί­ναι βέ­βαιο ό­τι το τί­μη­μα που θα πλη­ρώ­σεις εί­ναι η γε­λοιο­ποί­η­ση. Αν κά­τι εί­ναι για ε­ντός του οί­κου, δεν το κά­νεις βού­κι­νο σε ό­λο τον κό­σμο. «Τα εν οί­κω μη εν δή­μω» των αρ­χαί­ων προ­γό­νων εί­ναι μια σο­φή φρά­ση που έ­χει δια­χρο­νι­κή α­ξί­α και ι­σχύ­ει φυ­σι­κά και σή­με­ρα. Υ­πάρ­χουν πράγ­μα­τα που πρέ­πει να συ­ζη­τού­νται μό­νο με­τα­ξύ φί­λων, κά­ποια άλ­λα πράγ­μα­τα που μπο­ρεί να γρα­φούν και σε πε­ριο­δι­κά και κά­ποια άλ­λα που μπο­ρούν να ει­πω­θούν μέ­σα α­πό τα ΜΜΕ, τη­λε­ό­ρα­ση, ρα­διό­φω­νο, ε­φη­με­ρί­δα. <br /><br />Για πα­ρά­δειγ­μα, α­πό την στιγ­μή που δεν υ­πάρ­χουν ε­πί­ση­μες δια­βε­βαιώ­σεις α­πό κυ­βερ­νή­σεις δια­φό­ρων χω­ρών της γης ή α­πό τα Υ­πουρ­γεί­α Ε­θνι­κής Ά­μυ­νάς τους για την ύ­παρ­ξη, ας πού­με, ε­ξω­γή­ι­νων, που ε­πι­σκέ­πτο­νται τον πλα­νή­τη μας, κά­θε ε­να­σχό­λη­ση με έ­να τέ­τοιο θέ­μα εί­ναι λο­γι­κό να περ­νά στον χώ­ρο της «γρα­φι­κό­τη­τας». Συ­νε­πώς, ό­ταν κά­ποιος προ­σπα­θή­σει να κα­τα­πια­στεί με έ­να τέ­τοιο ή πα­ρό­μοιο θέ­μα, εύ­κο­λα μπο­ρεί να χα­ρα­κτη­ρι­στεί «γρα­φι­κός». Θα ρω­τή­σει κά­ποιος «δη­λα­δή θα λέ­με και θα δη­μο­σιο­ποιού­με ό­,τι εί­ναι ε­γκε­κρι­μέ­νο α­πό την ε­ξου­σί­α;» Ό­χι και πά­λι ό­χι. Ό­μως προ­η­γού­νται πο­λύ πιο ση­μα­ντι­κά προ­βλή­μα­τα κοι­νω­νι­κής και αν­θρω­πι­στι­κής μορ­φής, που δεν μας α­φή­νουν την πο­λυ­τέ­λεια να α­σχο­λη­θού­με με θέ­μα­τα γύ­ρω α­πό τους ε­ξω­γή­ι­νους και μέ­σω αυ­τών να ε­να­ντιω­θού­με στην ε­ξου­σί­α, ε­πει­δή τέ­τοιου εί­δους θέ­μα­τα μας εκ­θέ­τουν και μας κα­θι­στούν ευά­λω­τους, εξ αι­τί­ας ελ­λεί­ψε­ως τεκ­μη­ρί­ων και α­πο­δεί­ξε­ων. Συ­νή­θως, σε αυ­τές τις πε­ρι­πτώ­σεις, αυ­τό που πε­τυ­χαί­νου­με εί­ναι το α­ντί­θε­το α­πό αυ­τό που ε­πι­διώ­κου­με. Η ε­ξου­σί­α βρί­σκει ευ­και­ρί­α να μας «γρα­φι­κο­ποι­ή­σει» και, ό­ταν το κά­νει αυ­τό, α­πο­δυ­να­μώ­νει βά­ναυ­σα τις πο­λι­τι­κές, κοι­νω­νι­κές, οι­κο­λο­γι­κές και αν­θρω­πι­στι­κές α­παι­τή­σεις μας. Συ­νε­πώς χρειά­ζε­ται ιε­ράρ­χη­ση και α­ξιο­λό­γη­ση των στό­χων σε έ­ναν κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τι­κό α­γώ­να. Αν κά­ποιοι έ­χουν λύ­σει ό­λα τα άλ­λα και τους μέ­νει να λύ­σουν μό­νο το πρό­βλη­μα των «ε­ξω­γή­ι­νων και των στοι­χειών», τό­τε κα­λά κά­νουν και α­σχο­λού­νται. Η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα ό­μως της ζω­ής α­πο­δει­κνύ­ει ό­τι, και στον δι­κό μας κό­σμο που μα­στί­ζε­ται α­πό την α­νερ­γί­α και την α­να­δου­λειά, αλ­λά ακό­μη πε­ρισ­σό­τε­ρο στον τρί­το κό­σμο ό­που έ­να τσου­νά­μι μπο­ρεί να ε­ξο­ντώ­σει ε­κα­το­ντά­δες χι­λιά­δες αν­θρώ­πους, α­φή­νο­ντας και υ­πο­ψή­φιους για τον θά­να­το πολ­λές ε­κα­το­ντά­δες χι­λιά­δες α­κό­μη λό­γω ε­πι­δη­μιών, σε έ­ναν κό­σμο ό­που έ­νας «μπα­μπού­λας» πλα­νη­τάρ­χης ι­σο­πε­δώ­νει ό­ποιο κρά­τος α­ντι­στέ­κε­ται στα σχέ­δια των ι­μπε­ρια­λι­στών του πε­τρε­λαί­ου και των τρα­πε­ζών, αυ­τή η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα λοι­πόν δεν μας α­φή­νει πε­ρι­θώ­ρια για έ­ρευ­νες πο­λυ­τε­λεί­ας γύ­ρω α­πό «ε­ξω­γή­ι­νους ή εν­δο­γή­ι­νους ή υ­περ­γή­ι­νους». <br /><br />Προ­σω­πι­κά πι­στεύ­ω ό­τι αν έ­νας ε­ρευ­νη­τής δεν λαμ­βά­νει υ­πό­ψη του τα πο­λι­τι­κο­κοι­νω­νι­κά προ­βλή­μα­τα που τον πε­ρι­βάλ­λουν, τό­τε α­κό­μη και αν ο χώ­ρος έρευ­νάς του έ­χει κά­ποια α­ξί­α, τό­τε το α­πο­τέ­λε­σμά της, του­λά­χι­στον στα μά­τια των αν­θρώ­πων που α­γω­νιούν για τα προς το ζην της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας, θα μοιά­ζει με έ­ρευ­να του τύ­που «πε­ρί ό­νου σκιάς». Α­πό­δει­ξη ό­τι τα πε­ριο­δι­κά με με­τα­φυ­σι­κά, πα­ρα­ψυ­χο­λο­γι­κά και ε­ξω­πραγ­μα­τι­κά θέ­μα­τα α­γο­ρά­ζο­νται κυ­ρί­ως α­πό νε­α­ρούς που ξο­δεύ­ουν, ως ε­πί το πλεί­στον, τα λε­φτά του μπα­μπά. Ευ­τυ­χώς, σ’ αυ­τόν τον χώ­ρο των με­τα­φυ­σι­κών ε­ρευ­νών υ­πάρ­χουν και κά­ποιες ε­λά­χι­στες ε­ξαι­ρέ­σεις αν­θρώ­πων, που λει­τουρ­γούν πραγ­μα­τι­κά με έ­ναν α­να­τρε­πτι­κό και ε­πα­να­στα­τι­κό τρό­πο και έ­τσι δια­σώ­ζε­ται, έ­ως έ­να βαθ­μό, η κα­τά­στα­ση, εξ αι­τί­ας του η­ρω­ι­κού τρό­που ζω­ής αυ­τών των ε­λά­χι­στων δη­μο­σιο­γρά­φων του χώ­ρου του «πα­ρά­ξε­νου». Παρ’ ό­λο που λο­γι­κά θα έ­πρε­πε να α­σχο­λού­νται οι άν­θρω­ποι του «πα­ρά­ξε­νου χώ­ρου» με τη­λε­μάρ­κε­τιν­γκ και προ­ώ­θη­ση των βι­βλί­ων τους με θέ­μα­τα ε­ξω­γή­ι­νους κλπ, δεν το κά­νουν. <br /><br />Το κά­νουν ό­μως άλ­λοι, χω­ρίς μά­λι­στα να πι­στεύ­ουν σε ύ­παρ­ξη ε­ξω­γή­ι­νων ο­ντο­τή­των, θα α­να­φερ­θώ στην πε­ρί­πτω­ση ε­νός αν­θρώ­που που που­λά α­πό την τη­λε­ό­ρα­ση βι­βλί­α για UFΟ1, ο ο­ποί­ος με δια­βε­βαί­ω­νε ό­τι κα­θό­λου δεν πι­στεύ­ει στην ύ­παρ­ξή τους. Το τι κά­νει αυ­τόν τον άν­θρω­πο να ε­μπο­ρεύ­ε­ται τέ­τοιου εί­δους βι­βλί­α δεν μπο­ρώ να κα­τα­λά­βω. Διό­τι γνω­ρί­ζω κα­λά ό­τι και κα­λός άν­θρω­πος εί­ναι και σω­στός οι­κο­γε­νειάρ­χης και σω­στός στις συ­ναλ­λα­γές του και έ­νας πραγ­μα­τι­κά Έλ­λη­νας πα­τριώ­της. Εί­ναι οι πε­ρι­πτώ­σεις που κα­τα­λή­γεις να πεις «ά­βυσ­σος η ψυ­χή του αν­θρώ­που». Εί­ναι τό­σο με­γά­λο το τα­λέ­ντο του συ­γκε­κρι­μέ­νου αν­θρώ­που στο «τη­λε­μάρ­κε­τιν­γκ» που πι­στεύ­ω ό­τι θα μπο­ρού­σε να που­λά ά­νε­τα βι­βλί­α με ποί­η­ση ε­νός Πα­λα­μά, ε­νός Σι­κε­λια­νού, ε­νός Βάρ­να­λη, αλ­λά και άλ­λα υ­ψη­λής ποιό­τη­τας βι­βλί­α. Ει­λι­κρι­νά δεν ξέ­ρω τι να πω, γι αυ­τό άλ­λω­στε θε­ω­ρώ την κρι­τι­κή πο­λύ δύ­σκο­λο πράγ­μα, ε­πει­δή μπο­ρεί να κα­κο­λο­γή­σεις αν­θρώ­πους που δεν το α­ξί­ζουν. <br /><br />Ο με­γά­λος φυ­σι­κο­μα­θη­μα­τι­κός, ο Α­ϊν­στά­ιν, έ­λε­γε ό­τι μια α­πό τις ι­σχυ­ρό­τε­ρες ε­πι­θυ­μί­ες του αν­θρώ­που εί­ναι η ε­πα­φή του με το μυ­στή­ριο. Φαί­νε­ται ό­τι και αυ­τήν την αν­θρώ­πι­νη α­νά­γκη την εκ­με­ταλ­λεύ­ο­νται σε ε­ξορ­γι­στι­κό βαθ­μό αυ­τοί οι ο­ποί­οι ε­μπο­ρεύ­ο­νται βι­βλί­α πα­ρά -ή με­τα- φυ­σι­κού τύ­που, α­δια­φο­ρώ­ντας για το πώς μπο­ρεί αυ­τός ο φτη­νός ε­ντυ­πω­σια­σμός να γί­νει μια πά­ρα πο­λύ ε­πι­κίν­δυ­νη τρο­φή για την ψυ­χή του πε­λά­τη τους. <br /><br />Γνω­στή εί­ναι ε­πί­σης σε αρ­κε­τούς Έλ­λη­νες μια υ­πο­τι­θέ­με­νη υ­περ-μυ­στι­κή ορ­γά­νω­ση «Ε». Η υ­περ-ορ­γά­νω­ση αυ­τή βρί­σκε­ται ξαφ­νι­κά να εκ­προ­σω­πεί­ται σε τη­λε­ο­πτι­κό κα­νά­λι α­πό συ­γκε­κρι­μέ­να ά­το­μα, που α­να­φέ­ρο­νται συ­νε­χώς σε υ­πο­τι­θέ­με­να μέ­λη που ό­λα τους έ­χουν α­πο­βιώ­σει και πο­τέ σε μέ­λη που βρί­σκο­νται στην ζω­ή, με α­πο­τέ­λε­σμα να δη­μιουρ­γού­νται πο­λύ σο­βα­ρά ε­ρω­τη­μα­τι­κά για τη σο­βα­ρό­τη­τα ό­λων αυ­τών των κυ­ρί­ων κα­θώς και για την σο­βα­ρό­τη­τα της υ­περ­μυ­στι­κής υ­πε­ρορ­γά­νω­σης. Ό­μως α­πό ό­σα ο πτω­χός μου ε­γκέ­φα­λος γνω­ρί­ζει, λο­γι­κά θα πρέ­πει, αν κά­τι εί­ναι μυ­στι­κό, να πα­ρα­μέ­νει μυ­στι­κό. <br /><br />Αυ­τή η κα­τά­στα­ση μου θυ­μί­ζει έ­να α­νέκ­δο­το α­πό τα πα­λιά ό­που πε­ρί­που έ­λε­γε ό­τι στρα­τιω­τι­κοί ε­γκέ­φα­λοι στην Τουρ­κί­α εί­χαν α­πο­φα­σί­σει να δη­μιουρ­γή­σουν έ­να α­πο­λύ­τως μυ­στι­κό α­ε­ρο­δρό­μιο, α­πό­λυ­τα κα­μου­φλα­ρι­σμέ­νο, για να ξε­κι­νούν α­πό ε­κεί σφο­δρές ε­πι­θέ­σεις ε­να­ντί­ον των Κούρ­δων. Προ­σπά­θη­σαν και ό­ντως κα­τά­φε­ραν να πε­τύ­χουν το τέ­λειο κα­μου­φλάζ. Ό­λα εί­χαν γί­νει με τον κα­λύ­τε­ρο δυ­να­τό τρό­πο. Ό­λα τα στε­γα­νά γύ­ρω α­πό τις πλη­ρο­φο­ρί­ες λει­τουρ­γού­σαν τέ­λεια, ό­λα πή­γαι­ναν κα­λά, έ­ως ό­του άρ­χι­σαν να α­κού­νε οι ε­πι­βά­τες του λε­ω­φο­ρεί­ου της γραμ­μής τον ει­σπρά­κτο­ρα να α­ναγ­γέλ­λει με ε­παγ­γελ­μα­τι­κό ύ­φος «Στά­σις Μυ­στι­κό Α­ε­ρο­δρό­μιο»! <br /><br />Κά­πως έ­τσι μοιά­ζουν τα πράγ­μα­τα να εί­ναι με την υ­περ­μυ­στι­κή υ­πε­ρορ­γά­νω­ση «Ε». <br /><br />Ό­πως και νά­χει, κα­τα­λή­γου­με πε­ρί­που ε­κεί που ξε­κι­νή­σα­με. Ό­τι η τη­λε­ό­ρα­ση εί­ναι έ­να πιά­το που μπο­ρεί να σου προ­σφέ­ρει για να φας την χει­ρό­τε­ρη σα­βού­ρα, μό­νο και μό­νο ε­πει­δή κα­τα­φέρ­νει αυ­τήν την σα­βού­ρα να στην σερ­βί­ρει με μο­σχο­μυ­ρι­στή πλα­στι­κή α­με­ρι­κά­νι­κη κέ­τσαπ. <br /><br />Δυ­στυ­χώς εί­ναι έ­να μέ­σον που μας βο­η­θά να έ­χου­με ά­με­ση πρό­σβα­ση στις ει­κό­νες α­νά τον κό­σμο με έ­να «κλικ» του τη­λε­κο­ντρόλ. Η α­νά­γκη μας για οι­κο­νο­μί­α λοι­πόν σε ε­νέρ­γεια και η κό­πω­ση της η­μέ­ρας μάς α­να­γκά­ζει στην εύ­κο­λη λύ­ση. Αυ­τό το γνω­ρί­ζουν τα αρ­πα­κτι­κά της ΤV και γι’ αυ­τό φρο­ντί­ζουν τον α­νί­κα­νο για α­ντί­στα­ση ε­αυ­τό μας να τον φορ­τώ­σουν με κά­θε εί­δους δια­φη­μι­στι­κή κα­τα­να­λω­τι­κή σα­βού­ρα κα­θώς και με κά­θε εί­δους ψευ­δο­πλη­ρο­φό­ρη­ση. Η «πλη­ρο­φό­ρη­ση» αυ­τή τις πε­ρισ­σό­τε­ρες φο­ρές, βλά­πτει σο­βα­ρά την υ­γεί­α και την ι­σορ­ρο­πί­α της νό­η­σής μας. Εί­δα­με στην αρ­χή την πε­ρί­πτω­ση του αν­θρώ­που, ό­που η τη­λε­ό­ρα­ση του προ­κά­λε­σε, ό­χι α­πλώς νο­η­τι­κές αλ­λά και ορ­γα­νι­κές δια­τα­ρα­χές. <br /><br />Δυ­στυ­χώς ό­μως έ­τσι εί­ναι τα πράγ­μα­τα. Ε­άν έ­νας άν­θρω­πος τραυ­μα­τι­στεί α­πό κά­ποιον άλ­λον στο πό­δι ή στο χέ­ρι του, μπο­ρεί να διεκ­δι­κή­σει δι­κα­στι­κά α­πο­ζη­μί­ω­ση. Οι ψυ­χι­κές ό­μως και νο­η­τι­κές βλά­βες που δη­μιουρ­γεί έ­να κα­κό μέ­σο ε­νη­μέ­ρω­σης δεν α­πο­ζη­μιώ­νο­νται και δεν υ­πάρ­χει νό­μος που να σε κα­λύ­πτει για να βρεις το δί­κιο σου. <br /><br />Α­κό­μη και σ’ αυ­τούς που θέ­λουν να βρί­σκουν η­θι­κές δι­καιο­λο­γί­ες κα­λό θα εί­ναι να τους θυ­μί­σου­με ό­τι «ο δρό­μος προς την κό­λα­ση εί­ναι στρω­μέ­νος με κα­λές προ­θέ­σεις». <br /><br /><strong>Γιώργος Τσαγκρινός </strong><br /><br />1 Ε­δώ ο συγ­γρα­φέ­ας α­να­φέ­ρε­ται προ­φα­νώς στον γνω­στό πρω­τα­θλη­τή του ου­φο­λο­γι­κού τη­λε­μάρ­κε­τιν­γκ Λια­κό­που­λο (Σ.τ. Άρ­δην) <br /><br /><a href="http://www.ardin.gr/node/1052">ΠΗΓΗ</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6149199754301928462-3675310648935091932?l=keimenologion.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡίΣΠΟΡΟΣnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6149199754301928462.post-17891216186088662992011-02-25T00:24:00.001+02:002011-02-25T00:25:04.627+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Πολιτικός αυτή, επιχειρηματίας αυτός. Γνωρίστηκαν, τυφλώθηκαν, παντρεύτηκαν, έκαναν παιδιά και χώρισαν. Προ ημερών ο πρώην σύζυγός της στράφηκε εναντίον της νομικά όχι γιατί δεν του άρεσαν οι πολιτικές απόψεις της, όχι γιατί διαφωνούσε με ένα νομοσχέδιο που υποστήριζε η πρώην γυναίκα του, αλλά γιατί δεν τον άφηνε να βλέπει, όσες φορές έπρεπε, τα παιδιά τους.<br /><br /><br />Η υπόθεση έφτασε στη Βουλή και τέθηκε θέμα άρσης της βουλευτικής ασυλίας της για να αντιμετωπίσει τη Δικαιοσύνη. Η πρόταση για άρση ή μη της ασυλίας… απορρίφθηκε!<br /><br />Σε μια άλλη υπόθεση που και πάλι δεν αφορούσε πολιτικές ιδέες, ή διακίνησή τους, δεν αφορούσε ελευθερία γνώμης ή διαφωνίες, η Βουλή κλήθηκε να αποφανθεί αν ένας βουλευτής της βόρειας Ελλάδας έπρεπε να δικαστεί για… πολεοδομικές παραβάσεις, όπως δικάζεται κάθε κάτοικος αυτής της χώρας όταν διαπιστωθεί η τέλεση παρανομιών. Δεν θα κουράσουμε τη φαντασία μας για να υποθέσουμε τι συνέβη και σ’ αυτή τη περίπτωση: Απορρίφθηκε το αίτημα άρσης της ασυλίας του! Οι συνάδελφοί του βουλευτές, οι πολίτες δηλαδή που εντέλλονται -έναντι παχύτατων αμοιβών και γενναίων παροχών- να προασπίζονται το Σύνταγμα, την ευνομία και το Δίκαιο, θεώρησαν υποχρέωσή τους να εξαιρέσουν τον συνάδελφό τους από την εφαρμογή του νόμου, πιθανολογώντας πιθανώς ότι αύριο-μεθαύριο ίσως σκοτώσουν κάποιον με το αυτοκίνητό τους οδηγώντας μεθυσμένοι, ή αρχίσουν το κλωτσομπουνίδι κατά ενός ανθρώπου και απολαύσουν και αυτοί την τόσο προκλητική ασυλία. Να ντραπούν γι αυτό; Όχι βέβαια! Δεν το άρχισαν αυτοί αυτό το προκλητικό, για το κοινό αίσθημα, γαϊτανάκι αλληλοκάλυψης (και ουσιαστικά συνενοχής). Άλλοι, πριν από αυτούς το ξεκίνησαν και αυτοί απλώς… σέβονται το «θεσμό», καταπατώντας κάθε έννοια Δικαίου, αλλά και το ίδιο το πνεύμα του Συντάγματος.<br /><br />Συχνά η απαράδεκτη αυτή ασυλία παίρνει τέτοιες διαστάσεις που καθίσταται πραγματικό όνειδος: Βουλευτής προσέβαλε απλό πολίτη και ο πολίτης τον μήνυσε. Η Βουλή φυσικά δεν ήρε την ασυλία του και αυτός, αντί να σιωπήσει, στράφηκε εναντίον του πολίτη για «να ζητήσει τα ρέστα»! Ο πολίτης δικάστηκε και, μη υφισταμένης καταδίκης του βουλευτή λόγω της ασυλίας, καταδικάστηκε και πλήρωσε τον βουλευτή! Βλέπει κανείς ότι όχι μόνο η ουσία της Δημοκρατίας και του Συντάγματος καταλύεται, αλλά επίσης και κάθε έννοια Δικαίου και λογικής!<br /><br />Μεγαλύτερη η κατάχρηση της βουλευτικής ασυλίας, παρά του πανεπιστημιακού ασύλου!<br /><br />Προ ημερών γράψαμε για το παρεξηγημένο και ταλαιπωρημένο Πανεπιστημιακό Άσυλο.Υποστηρίξαμε ότι το άσυλο καταλύεται από όσους το καταχρώνται και όχι από αυτούς που το αποκαθιστούν στη σωστή βάση του. Έχουμε ως πολίτες δικαίωμα να εκφράζουμε τη συμπάθειά μας προς το (αστρέβλωτο) θεσμό, όσο και άλλοι συμπολίτες μας έχουν δικαίωμα να έχουν παρεξηγήσει τις έννοιες και να υποστηρίζουν ότι το να καταλαμβάνεται το πανεπιστήμιο από τον καθένα είναι δικαίωμα που απορρέει από αυτό το θεσμό, παρανόηση που έχει ως απότοκο τη στάση πολλών υπέρ της κατάργησης του ασύλου. Είτε σωστά, είτε όχι εμείς οι απλοί πολίτες υποστηρίζουμε ότι υποστηρίζουμε.<br /><br />Με ποιο όμως δικαίωμα ένας βουλευτής που ψηφίζει υπέρ της ατιμωρησίας παρανομούντων συμπολιτών μας βγαίνει και μιλάει για την άρση του Πανεπιστημιακού Ασύλου; Με ποιο δικαίωμα κάποιος που θεωρεί ότι το να κτίζεις παράνομα, το να χτυπάς κάποιον, το να εξαπατάς έναν τρίτο, το να μην σέβεσαι τον ΚΟΚ, ή να παραβιάζεις τον Ποινικό Κώδικα είναι εγκλήματα που δεν πρέπει να τιμωρηθούν μόνο και μόνο επειδή ο παρανομών πολίτης είναι… συνάδελφός τους; Βάσει ποιου πολιτικού δικαιώματος και ποιας δεοντολογίας θα πρέπει ο βουλευτής να καταχράται του προνομίου της θέσης του και να επεκτείνει αυτό το προνόμιο αυθαίρετα σε χώρους που επ’ ουδενί το Σύνταγμα προνοεί τη προστασία του;<br /><br />Η επέκταση της ατιμωρησίας, μέσω της άρνησης άρσης της ασυλίας για αδικήματα που δεν έχουν σχέση με τη πολιτική υπόσταση του βουλευτή, δεν έχουν σχέση με τις ιδέες, τα πιστεύω και τη στάση του ως μέλους του Κοινοβουλίου, συνιστούν κατάφωρη παραβίαση του Συντάγματος και πολιτική εκτροπή μείζονος σημασίας!<br /><br />Η Βουλή θεωρείται (καλώς ή κακώς είναι μια άλλη ιστορία που άπτεται της λειτουργίας του πολιτεύματος) ναός της Δημοκρατίας. Η έννοια αυτή περικλείει και την «παραδειγματική» υπόστασή της, αφού νομοθετώντας δεν επιβάλλει μόνο, αλλά και προτείνει συμπεριφορές. Όταν ο πολίτης βλέπει φαινόμενα αδιαφανών και ρουσφετολογικών προσλήψεων συγγενών πολιτικών -ακόμα και όταν η χρεοκοπία της χώρας δημοσιοποιήθηκε!- προκλητικών αμοιβών ενός υπεράριθμου και δίχως αντικείμενο προσωπικού, νεποτισμού και αδιαφορίας για τη πρόκληση του δημοσίου αισθήματος, πως είναι δυνατόν η πολιτεία να απαιτεί από αυτούς τους πολίτες διαφορετική συμπεριφορά και να τους… τιμωρεί όταν δεν συμπεριφέρονται με νόμιμο τρόπο;<br /><br />Όταν, τέλος, ο πολίτης διαπιστώνει επί σειρά δεκαετιών ότι οι πολιτικοί αυτοεξαιρούνται από τη τήρηση του (οποιουδήποτε) νόμου επιθυμούν να παραβιάσουν και περιφέρουν με έπαρση και θράσος το υπεράνω του νόμου εγώ τους, μη διστάζοντας να γίνουν από τηλεοράσεως και μπαλκονιών τιμητές των συμπολιτών τους, τι συνάγει ως δίδαγμα; Φυσικά ότι ο νόμος δεν είναι απαραίτητος κανόνας αρμονικής συμβίωσης μέσα στη κοινωνία, αλλά ένας μηχανισμός που αφορά μόνο τον απλό πολίτη.<br /><br />Θεωρώ ότι η βουλευτική ασυλία πρέπει να καταργηθεί, αφού και αυτή, όπως άλλωστε τόσοι άλλοι θεσμοί, έχει γίνει αντικείμενο κατάχρησης και κακοήθους χρήσης. Μάλιστα, πολύ περισσότερο από το πανεπιστημιακό άσυλο!<br /><br />Παναγιώτης Λάτας<br /><br /><a href="http://www.greecesos.gr/?p=1876">ΠΗΓΗ</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6149199754301928462-1789121618608866299?l=keimenologion.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡίΣΠΟΡΟΣnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6149199754301928462.post-87122199822974399352011-02-02T15:08:00.000+02:002011-02-02T15:08:19.224+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Επιστολή Μίκη Θεοδωράκη στον Γιώργο Λακόπουλο <br /><br /><br />στην εφημερίδα «Τα Νέα»<br /><br />Αγαπητέ μου Γιώργο <br /><br />Επειδή μου έκανες την τιμή και μου πρόσφερες τη χαρά με την αναφορά σου στην εορταστική συναυλία στον Λυκαβηττό προβάλλοντας και σχολιάζοντας τη φοβερή λέξη «Κατοχή» που εξεστόμισα εκεί, με προκαλείς να εκφράσω δυο-τρεις σκέψεις που δύσκολα βρίσκουν (για ανεξήγητους λόγους εδώ και καιρό) φιλόξενο χώρο στις «καθώς πρέπει» εφημερίδες, με την κρυφή ελπίδα μήπως και η στήλη σου αποτελέσει εξαίρεση στον κανόνα.<br /><br />Δεν είπα όμως μόνο τη λέξη «Κατοχή» αλλά και απηύθυνα προς κάθε κατεύθυνση την προειδοποίηση ότι με βάση την ιστορική πείρα «ο Έλληνας όταν στριμώχνεται, καθώς είναι πολυμήχανος, υποχωρεί, με τη σκέψη ότι τελικά κάτι θα γίνει για να αποφύγει το κόστος της αναμέτρησης. Υποχωρεί, υποχωρεί λοιπόν έως ότου τον αναγκάσουν να βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο. Τότε μη έχοντας άλλη διαφυγή, θα γίνει είτε ήρωας είτε ραγιάς».<br /><br />Είναι λοιπόν φρόνιμο, για τους εκάστοτε δυνατούς, να μη ξεγελιώνται από την υπομονή, την παθητικότητα και την υποχωρητικότητα του ελληνικού λαού αγνοώντας είτε υποτιμώντας το γεγονός ότι ο ίδιος έχει θέσει λόγω της ιδιομορφίας του χαρακτήρα του την κόκκινη γραμμή, όπου η «σύνεση» μεταβάλλεται σε κείνο το γνωστό ΟΧΙ, χάρη στο οποίο άλλωστε η έννοια «ελληνικότητα» από αρχαιοτάτων χρόνων είναι συνυφασμένη με υπεράνθρωπες θυσίες με καταστροφικές για τον ίδιο συνέπειες, που όμως τελικά μας χαλυβδώνουν το ήθος και μας επιτρέπουν να βαδίζουμε όρθιοι με το κεφάλι ψηλά. Κι αυτός είναι ο λόγος που αγάπησα με τόσο πάθος την Ελλάδα και τους Έλληνες, ενώ πρέπει να ομολογήσω ότι η καθημερινότητά τους με απωθεί σε σημείο που να αποζητώ την απομόνωση.<br /><br />Γνωρίζω όμως και κάτι άλλο: ότι ο Έλληνας με τους καλούς γίνεται καλλίτερος, ενώ με τους κακούς χειρότερος. Γι’ αυτό και το σύνθημα «η Ελλάδα στους Έλληνες» τον ομόρφυνε και τον συστράτευσε, γιατί πίσω απ’ αυτό έβλεπε ότι κάποιοι δυνατοί θέλουν να παλέψουν μαζί του για κείνο που αγαπά περισσότερο: την εθνική ανεξαρτησία!<br /><br />Κοίταξε όμως πόσο παράξενος σκηνοθέτης είναι η ζωή, ώστε ύστερα από τριάντα χρόνια να βρεθεί ένας «κλώνος» εκείνου που ανέμισε το σύνθημα αυτό πάνω από τα κεφάλια των Ελλήνων, να πει το ακριβώς αντίθετο! Ότι δηλαδή είμαστε υποχρεωμένοι να παραχωρήσουμε ένα μέρος από την εθνική μας ανεξαρτησία. Υποχρεωμένοι από ποιους; Και τι είναι η εθνική ανεξαρτησία για να την παραχωρείς και μάλιστα εθελοντικά πιστεύοντας και διαλαλώντας ότι έτσι σώζεις τον λαό;<br /><br />Όμως η εθνική ανεξαρτησία είναι η ψυχή, η πνοή, η ίδια η ζωή ενός ελεύθερου λαού. Χωρίς αυτήν ο λαός είναι ουσιαστικά νεκρός. Μιας και η ψυχή δεν είναι ένα φτηνό πανί που το κόβεις για να δώσεις ένα κομμάτι εδώ κι ένα κομμάτι εκεί. Είναι ένα ΟΛΟΝ, ομοούσιο και αδιαίρετο. Και μου προκαλεί αληθινό πόνο το γεγονός ότι τόσοι πολλοί και αξιόλογοι, ξεκινώντας από τον Γιώργο Παπανδρέου, λησμόνησαν τις θυσίες αυτού του λαού για την υπεράσπιση της εθνικής του ανεξαρτησίας.<br /><br />Θα ΄θελα εδώ να υπενθυμίσω ότι ο Ιταλός πρεσβευτής στις 28 Οκτωβρίου του 1940 ζήτησε από τον Ιωάννη Μεταξά την άδεια να χρησιμοποιήσουν οι Ιταλοί ορισμένα λιμάνια και αεροδρόμια. Και εκείνος είπε ΟΧΙ εκφράζοντας την θέληση ολόκληρου του ελληνικού λαού. Δεν δήλωσε «για να γλιτώσω την χώρα από την καταστροφή ενός ενδεχομένου πολέμου “παραχώρησα ένα μέρος της εθνικής μας ακεραιότητας”». Και ρωτώ: συγκριτικά ποια παραχώρηση είναι πιο σημαντική για την ανεξαρτησία ενός λαού; Ο έλεγχος 2-3 λιμανιών ή η καθολική υποταγή της οικονομίας; Με άλλα λόγια ποια θα ήταν βαρύτερη μορφή ξένης κατοχής; Η πρώτη ή η δεύτερη; <br /><br />Και κάτι ακόμη: Πιστεύω και μπορώ να το αποδείξω, ότι δεν είναι η οικονομική μας κρίση που οδήγησε την Τρόϊκα στη χώρα μας αλλά ότι αυτό είναι το αποτέλεσμα μιας διεθνούς συνωμοσίας με όργανα τρεις Τράπεζες, μια Αμερικανική και δυο Ευρωπαϊκές. Το πώς και το γιατί, όπως φαίνεται, ο ελληνικός λαός θα το δει μόνο όταν βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο. Και τότε θα πονέσει πολύ. Πάρα πολύ.<br /><br />Όσο για τον ρόλο του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης θέλω να εκφράσω μόνο μια ευχή: Ότι έχουν πέσει θύματα της πρωτοφανούς συκοφαντικής εκστρατείας που κάποιοι ενορχήστρωσαν κατά της χώρας και του λαού μας με καταστροφικές βλέψεις για το μέλλον μας, που άλλωστε δεν τις κρύβουν και που για ανεξήγητους λόγους δεν φαίνεται να τις έχουν αντιληφθεί ακόμα τόσοι και τόσοι αξιόλογοι άνθρωποι, των οποίων την ευθύνη και τον πατριωτισμό κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει.<br /><br />Όμως και μόνο το γεγονός αυτό αποτελεί κατά την ταπεινή μου γνώμη μέγιστη τραγωδία, δεδομένου ότι γίνονται έτσι άθελά τους ο καλλίτερος αγωγός -σε σχέση με την κομματική γεωγραφία της χώρας μας- για να επιβληθεί η πιο σατανική και καταστρεπτική επίθεση από όσες έχει δεχθεί ο ελληνικός λαός μέχρι σήμερα. Γιατί χτυπούν ταυτόχρονα το σώμα και την ψυχή μας αποβλέποντας στην ολοκληρωτική μας διάλυση.<br /><br />Με θερμούς χαιρετισμούς,<br /><br />Μίκης Θεοδωράκης</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6149199754301928462-8712219982297439935?l=keimenologion.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡίΣΠΟΡΟΣnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6149199754301928462.post-31909711036508407112011-01-28T15:47:00.001+02:002011-01-28T15:47:54.286+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><strong>«Στην Υπατία, που στην λάμψη σου, στα λόγια σου κλίνω γόνυ και υψώνω το βλέμμα μου προς τον έναστρο ουρανό του πνεύματός σου. Γιατί προς τον ουρανό τοξεύει η πράξη σου, προς τον ουρανό οδηγεί των λόγων σου η ομορφιά, θεϊκή Υπατία. Ω συ των πνευματικών επιστημών υπέρλαμπρο αστέρι».</strong><br /><br /><strong>Παλλαδάς</strong> (αρχαίος επιγραμματοποιός), «Ύμνος εις την Υπατίαν».<br /><br /><a name='more'></a><br />Η Υπατία, η φιλόσοφος και μαθηματικός της Αλεξανδρείας δεν είναι γνωστή -όσο ίσως θα έπρεπε- στη χώρα μας.<br /><br />Μια προσωπικότητα ολοκληρωμένη, γεμάτη ηθικές αρετές θάρρους, δύναμης, δικαιοσύνης, ειλικρίνειας, σεβασμού και αφοσίωσης στα ιδανικά, τις αξίες και τα πιστεύω της. Από τις σπάνιες γυναικείες μορφές, που η ενασχόλησή της με τις κατ’ εξοχήν για την εποχή, ανδρικές επιστήμες, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην πνευματική κληρονομιά της ύστερης αρχαιότητας… Αυτή η πρώτη Ελληνίδα που θέλησε ν’ ακολουθήσει το δρόμο της ανεξαρτησίας ενάντια στις προκαταλήψεις, αρνούμενη υποταγή σε ένα ανδροκρατούμενο κατεστημένο και στο θρησκευτικό φανατισμό, δέχτηκε την ευτέλεια και το διωγμό. Μέσα στη θαρραλέα μοναξιά και με όπλο τις γνώσεις της, αντιστάθηκε επιβάλλοντας τη γυναικεία φωνή ακόμη και μετά τη δολοφονία της. Ως την τελευταία ημέρα, ως την τελευταία ανάσα της, αντιμετώπισε με θάρρος κι επίγνωση ακόμη και τον ίδιο το θάνατό της.<br />Η Αλεξάνδρεια του 4ου αιώνα μ.Χ. ήταν ο χώρος μιας μικρής επιστημονικής αναγέννησης και αυτή φωτίστηκε από την πιο διάσημη ανάμεσα στις γυναίκες επιστήμονες και φιλοσόφους.<br /><br />Για δεκαπέντε αιώνες η Υπατία θεωρείται ότι ήταν η μόνη γυναίκα επιστήμονας στην ιστορία. Ακόμα και σήμερα συχνά είναι η μόνη γυναίκα που αναφέρεται στην ιστορία των μαθηματικών και της αστρονομίας. Αυτή η ευγενής γυναίκα ξεχωρίζει στις σελίδες της ιστορίας σαν η μεγαλύτερη από τους μάρτυρες παγανιστές.<br /><br /><br /><strong>Η ζωή της</strong><br /><br />Όταν γεννήθηκε η Υπατία γεννήθηκε την 25η Νοεμβρίου του 364 μ.Χ., η διανοητική ζωή της Αλεξάνδρειας βρισκόταν σε κατάσταση επικίνδυνης σύγχυσης. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία γινόταν χριστιανική και όλο και πιο συχνά δεν ήταν μόνο ο χριστιανός ζηλωτής που έβλεπε αιρέσεις και σατανισμό στα μαθηματικά και στην επιστήμη: «οι μαθηματικοί έπρεπε να κατασπαραχθούν από θηρία ή να καούν ζωντανοί» (McCabe). Μερικοί από τους χριστιανούς Πατέρες αναβίωσαν τις θεωρίες της επίπεδης γης και του σύμπαντος ως στερέωμα. Στην Αλεξάνδρεια ο Θεόφιλος, Πατριάρχης Αλεξάνδρειας, υποκινούσε βίαιες συγκρούσεις μεταξύ παγανιστών, Εβραίων και Χριστιανών. Δεν ήταν μια και τόσο ευμενής εποχή για να είναι κανείς επιστήμονας, ή φιλόσοφος.<br /><br />Ο πατέρας της Υπατίας, ο Θέων, ήταν μαθηματικός και αστρονόμος στο Μουσείο. Επέβλεπε από κοντά κάθε πλευρά της εκπαίδευσης της κόρης του. Ο Θέων έκανε εξαιρετικά σχόλια στα έργα δύο παλαιοτέρων σπουδαίων αλεξανδρινών μαθηματικών και φιλοσόφων, του Πτολεμαίου και του Ευκλείδη. Ο Θέων ήταν ο τελευταίος λόγιος που καταγράφεται ως μέλος του Αλεξανδρινού Μουσείου. Αξίζει να σημειώσουμε πως τόσο ο Θέωνας όσο και η κόρη του Υπατία, είχαν αλεξανδρινή υπηκοότητα, κάτι που εκείνη την εποχή ήταν δύσκολο κανείς να αποκτήσει, μιας και την υπηκοότητα την παραχωρούσε ο ίδιος ο βασιλιάς (σε περιορισμένο αριθμό ατόμων κυρίως ελληνικής καταγωγής). Σύμφωνα με το μύθο, ήταν αποφασισμένος να γίνει η κόρη του ένα «τέλειο ανθρώπινο ον» (ήταν η εποχή που οι γυναίκες θεωρούνταν κάτι παρακάτω από άνθρωποι)! Η Υπατία ήταν πραγματικά μια ξεχωριστή νέα. Ταξίδεψε στην Αθήνα και την Ιταλία και εντυπωσίαζε όσους συναντούσε με την εξυπνάδα και την ομορφιά της.<br /><br />Έτσι λοιπόν δίπλα στον πατέρα της η Υπατία έλαβε εξαιρετική μόρφωση, την οποία ανέπτυξε και καλλιέργησε σε τέτοιο βαθμό, ώστε τελικά τον ξεπέρασε.<br /><br />Σπούδασε στη νεοπλατωνική σχολή του Πλούταρχου του Νεότερου και της κόρης του Ασκληπιγένειας στην Αθήνα και ανατράφηκε στις θεμελιώδεις αρχές της Πλατωνικής Σχολής. Την εποχή εκείνη υπήρχε διάκριση μεταξύ των νεοπλατωνικών σχολών της Αλεξάνδρειας και της Αθήνας. Η σχολή της Αθήνας τόνιζε περισσότερο τη μαγεία και την απόκρυφη επιστήμη. Αλλά για τους Χριστιανούς, όλοι οι Πλατωνιστές ήταν επικίνδυνοι αιρετικοί. Οι νεοπλατωνικοί ήταν ασκητικοί και παρέπεμπαν στον Πυθαγόρα, ο οποίος είχε διδάξει ότι η σοφία επιτυγχάνεται μέσω της αποχής. Αν και η Υπατία τηρούσε πιστά αυτές τις αρχές, δεν απαιτούσε από τους μαθητές της, που ήταν διαφόρων θρησκειών, ανάλογους περιορισμούς. Όπως κάθε φιλόσοφος της αρχαιότητας, έτσι και η Υπατία προσπαθούσε να βοηθήσει τους μαθητές της να αντιληφθούν την πραγματική ομορφιά της ζωής και την αληθινή γνώση.<br /><br />Παρακολούθησε όμως και μαθήματα στη σχολή του Πρόκλου και επηρεάστηκε βαθύτατα από τη διδασκαλία του. Παραδίδεται ότι ο Πρόκλος διέκρινε μεταξύ των μαθητών του την Υπατία, όχι μόνο για τη διαλεκτική της οξύτητα, αλλά και για τη στέρεη μαθηματική της σκέψη. Ολοκλήρωσε τις σπουδές της στη σχολή του Ιεροκλέους, όπως προκύπτει από μαρτυρίες υστέρων συγγραφέων. Η φήμη της ως σπουδαίας φιλοσόφου διαδόθηκε μεταξύ των νέων συμμαθητών, στους οποίους άρχισε κατ’ ιδίαν να διδάσκει τη θεωρία του Πλωτίνου και τη μέθοδο του διδασκάλου της Πρόκλου, την οποία είχε βαθύτατα αφομοιώσει. Και στις δύο σχολές έγινε αντικείμενο λατρείας -κατά τους ιστορικούς- για το εξαίσιο κάλλος, όχι μόνο το πνευματικό, αλλά και το σωματικό. Ήταν τόσο ωραία στη μορφή και το ήθος, ώστε, καθώς λέει ένας βιογράφος της, «ερασθήναι τινα των προσφοιτώντων».<br /><br />Το θάρρος, παρρησία, διαλεκτική δύναμη και η σπάνια αναλυτική ικανότητα την καθιέρωσαν στις συνειδήσεις των συγχρόνων της.<br /><br />Η Υπατία συνέχισε το έργο του πατέρα της, διδάσκοντας φιλοσοφία, μαθηματικά και αστρονομία. Η φήμη της εξαπλώθηκε γρήγορα, έχοντας ως αποτέλεσμα, από όλα τα μέρη της αυτοκρατορίας να καταφθάνουν στην Αλεξάνδρεια για να σπουδάσουν φιλοσοφία.<br /><br />Το Μουσείο είχε χάσει την υπεροχή του και η Αλεξάνδρεια τώρα είχε ξεχωριστά σχολεία για παγανιστές, για Εβραίους και για Χριστιανούς. Ωστόσο, η Υπατία δίδασκε σε ανθρώπους κάθε θρησκείας και μετά τον πατέρα της ανέλαβε μια Έδρα Φιλοσοφίας στην πόλη. Σύμφωνα με τον βυζαντινό εγκυκλοπαιδιστή Σουίδα, «ήταν επίσημα διορισμένη να ερμηνεύει το δόγμα του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη κ.ά.». Πολλοί μαθητές ερχόταν στην Αλεξάνδρεια ειδικά για να παρακολουθήσουν τις διαλέξεις της για τα μαθηματικά, την αστρονομία, τη φιλοσοφία και τη μηχανική. Το σπίτι της έγινε κέντρο διανοουμένων και συγκέντρωνε σχολαστικιστές που συζητήσουν επιστημονικά και φιλοσοφικά ερωτήματα.<br /><br />Η φήμη της δρασκέλισε τα τοπικά σύνορα της αλεξανδρινής σχολής και έφτασε ως τη σχολή της Αντιοχείας, την οποία σε μεγάλο βαθμό επηρέασε. Αλλά και όλη τότε η φιλοσοφική και γενικότερα η πνευματική κίνηση δέχτηκε μεγάλη ώθηση από την επιστημονική πρωτοτυπία της σκέψης της.<br /><br /><br />Η Υπατία δεν παντρεύτηκε ποτέ και για αιώνες οι ιστορικοί αναρωτιόνταν για την αγνότητά της.<br /><br />Χωρίς εξαίρεση, οι ελάχιστες ιστορικές αναφορές σε αυτή την παρθένο φιλόσοφο βεβαιώνουν την αρετή της, την ακεραιότητά της και την απόλυτη αφοσίωσή της στα ιδεώδη της Αλήθειας και του Δίκαιου.<br /><br /><strong>Οι συνθήκες της εποχής</strong><br /><br />Η εποχή κατά την οποία έζησε η Υπατία δεν ευνοούσε την ευδοκίμηση τέτοιων πνευμάτων και ροπών. Φαίνεται ως περίεργο, αλλά η μακρινή αυτή εποχή παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με την εποχή μας, διότι αναδεικνύει γνωρίσματα, τα οποία συναντά κάποιος στους καιρούς μας: τότε, όπως και σήμερα, βρισκόταν ο κόσμος σε πολιτική ταραχή και σύγχυση. Επικρατούσε ανταγωνισμός των φύλων. Κυριαρχούσε θρησκευτικός και πολιτικός φανατισμός, αδιαφάνεια και έλλειψη ιδεολογικής καθαρότητας επεσκίαζε τις ψυχές και τα πνεύματα. Πάθη και μίσος και φόνοι δεν ήταν κάτι το άγνωστο.<br /><br />Ο 4ος αιώνας χαρακτηρίστηκε από την προσπάθεια των αυτοκρατόρων, με εξαίρεση τον Ιουλιανό, να επιβάλουν τον χριστιανισμό ως κυρίαρχη θρησκεία στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Για το λόγο αυτό η νέα θρησκεία ήρθε αντιμέτωπη με τις υπόλοιπες θρησκευτικές και φιλοσοφικές τάσεις που υπήρχαν μέσα στο ρωμαϊκό κράτος. Ο νεοπλατωνισμός μάλιστα, αποτελούσε τον μεγαλύτερο «εχθρό», μιας και αποτελούσε την ποιο σοβαρή εναλλακτική λύση έναντι του Χριστιανισμού. Έτσι οι αυτοκράτορες, με μια σειρά διατάξεων προσπάθησαν να περιορίσουν τις ελευθερίες λατρείας των εθνικών και στην συνέχεια με μια πληθώρα νομοθετημάτων στράφηκαν να εξαλείψουν την αρχαία ελληνική θρησκεία κλείνοντας τα ιερά, απαγορεύοντας τις θυσίες και αφαιρώντας τις περιουσίες τους. Προς το τέλος μάλιστα του 4ου αιώνα, οι ναοί των εθνικών άρχισαν να καταστρέφονται (ιδιαίτερα στην Ανατολή), ενώ η εθνική λατρεία ποινικοποιήθηκε. Μάταια, ο σπουδαίος ρήτορας και σοφιστής Λιβάνιος έκανε έκκληση στον αυτοκράτορα Θεοδόσιο να μεριμνήσει, ώστε να εμποδιστούν οι φανατικοί χριστιανοί να καταστρέφουν τα ιερά των εθνικών.<br /><br />Το 386 ο επίσκοπος Μάρκελλος της Απάμειας κατέστρεψε το ναό του Δία Βήλου στην Απάμεια, ενώ το 392 καταστράφηκε το Σεραπείο της Αλεξάνδρειας, ένας από τους σημαντικότερους ναούς της αυτοκρατορίας, από τον χριστιανικό όχλο, που καθοδηγείτο από τον πατριάρχη Θεόφιλο. Η καταστροφή του Σεραπείου ήταν σημαντική γιατί κτίστηκε από τον Πτολεμαίο Α και συμβόλιζε την συνύπαρξη, την αλληλοκατανόηση και τον αλληλοσεβασμό των τριών σημαντικότερων πληθυσμιακών ομάδων της Αλεξάνδρειας, των Ελλήνων, των Αιγυπτίων και των Ιουδαίων. Έτσι, η ορθόδοξη χριστιανική θρησκεία μπόρεσε να απορρίψει τελείως την κλασσική ελληνική παιδεία, γεγονός που έμεινε γνωστό με την ρήση «χείλη υμνούντα τον Χριστόν δεν δύνανται τον Δίαν να υμνήσουν».<br /><br />Ο αυτοκράτορας Ουάλης (364-378), με αφορμή την αποκάλυψη μια υποτιθέμενης συνομωσίας για την ανατροπή του από εθνικούς, αποδύθηκε σε ένα «κυνήγι μαγισσών», εξαπολύοντας απηνή διωγμό, κυρίως εναντίον των εθνικών διανοούμενων. Για λόγους αυτοπροστασίας, πολλοί έκαψαν τα βιβλία και τις βιβλιοθήκες τους, αφού ήταν δυνατό να θεωρηθούν ότι κρύβουν μαγείες και επωδούς. Τα θύματα των διωγμών ήταν πολλά, ενώ αρκετοί, για να αποφύγουν τυχών τιμωρία τους, διέφευγαν έξω από τα όρια της αυτοκρατορίας. Έτσι, το 391 τερματίσθηκε και η λειτουργία του Αλεξανδρινού Μουσείο, με το διάταγμα του Θεοδοσίου, το οποίο επέβαλλε την καταστροφή όλων των εθνικών ναών της πόλης.<br /><br /><br /><strong>Ο μαρτυρικός της θάνατος</strong><br /><br />Κατά την περίοδο 412-415 αυτοκρατορικός έπαρχος της Αιγύπτου ήταν ο χριστιανός Ορέστης, ο οποίος όμως, όπως και άλλοι πολιτικοί επισκεπτόταν την Υπατία για να την συμβουλευτεί για θέματα πολιτείας, αλλά και για να παρακολουθήσει τα μαθήματά της. Στο πατριαρχικό θρόνο εν τω μεταξύ ο Κύριλλος διαδέχθηκε τον αποβιώσαντα Θεόφιλο. Αμέσως ο Κύριλλος άρχισε έναν αγώνα για την «καθαρότητα της πίστης», εκδιώκοντας από την πόλη όλους τους μη ορθόδοξους χριστιανούς. Φυσικά αυτός ο διωγμός έλαβε χώρα και για την επέκταση της θρησκευτικής του δικαιοδοσίας στις υποθέσεις της κρατικής διοίκησης.<br /><br />Πρώτα θύματα αυτής της τακτικής του ήταν οι Νοβατιανοί και κατόπιν η εβραϊκή κοινότητα της Αλεξάνδρειας. Μόλις ο Ορέστης αντέδρασε, ορισμένοι μοναχοί υπό την παρότρυνση του Κυρίλλου αποπειράθηκαν να τον δολοφονήσουν, τραυματίζοντάς τον στο κεφάλι. Ο Ορέστης βρήκε στην Υπατία έναν σύμμαχο, αλλά το γεγονός αυτό μαζί με το ότι η Υπατία ήταν εκτιμώμενο πρόσωπο της πόλης, ανησύχησε τον Κύριλλο. Προκειμένου λοιπόν να την κατηγορήσει και να την αποξενώσει από τον απλό λαό, ο Κύριλλος την κατηγόρησε ότι ασκούσε μαύρη μαγεία! Η κατηγορία της μαγείας άλλωστε για εκείνη την εποχή ήταν κύριο όπλο της χριστιανικής ελίτ κάθε φορά που επεδίωκε φυσική και ηθική εξόντωση κάποιου αντιπάλου της.<br /><br />Αγνοώντας τις εκκλήσεις του Ορέστη, ο οποίος εκτός από μαθητής της ήταν και καλός της φίλος, η Υπατία αρνήθηκε να απαρνηθεί τις ιδέες της και να ασπασθεί το Χριστιανισμό.<br />Το ότι η Υπατία ανακατεύτηκε στα πολιτικά θέματα της Αλεξάνδρειας είναι αδιαμφισβήτητο. Ο μαθητής της Ησύχιος ο Εβραίος έγραφε:<br /><br />«Κρατώντας το μανδύα του φιλοσόφου και περπατώντας μέσα στην πόλη, εξηγούσε δημόσια τα γραπτά του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη και άλλων φιλοσόφων σε όλους όσους ήθελαν να ακούσουν… Όλοι ήθελαν να συμβουλευθούν αυτήν πρώτα για τα θέματα διοίκησης της πόλης».<br />Την σαρακοστή λοιπόν του 415, ενώ η Υπατία επέστρεφε στην κατοικία της, μετά από τον συνηθισμένο περίπατό της στην πόλη, μια ομάδα χριστιανών (Παραβαλάνοι, ομάδα νεαρών που λειτουργούσαν ως στρατιωτικό σώμα του Πατριάρχη) αφού έκαψαν το σπίτι της, την έσυραν στην εκκλησία Καισάρειον, όπου ξέσχισαν τα ρούχα της και κομμάτιασαν το σώμα της με όστρακα. Έπειτα, αφού έσυραν τα κομμάτια της σε ολόκληρη την πόλη, τα κάψανε στην πυρά έξω από την Αλεξάνδρεια, στην θέση Κίναρον.<br /><br />Ο φόνος της Υπατίας περιγράφεται στα γραπτά του χριστιανού ιστορικού του 5ου αιώνα Σωκράτη του Σχολαστικού:<br /><br />«Όλοι οι άνθρωποι την σεβόταν και την θαύμαζαν για την απλή ταπεινοφροσύνη του μυαλού της. Ωστόσο, πολλοί με πείσμα την ζήλευαν και επειδή συχνά συναντούσε και είχε μεγάλη οικειότητα με τον Ορέστη, ο λαός την κατηγόρησε ότι αυτή ήταν η αιτία που ο Επίσκοπος και ο Ορέστης δεν γινόταν φίλοι. Με λίγα λόγια, ορισμένοι πεισματάρηδες και απερίσκεπτοι κοκορόμυαλοι με υποκινητή και αρχηγό τους τον αναγνώστη Πέτρο, έναν οπαδό αυτής της Εκκλησίας, παρακολουθούσαν αυτή τη γυναίκα να επιστρέφει σπίτι της γυρνώντας από κάπου. Την κατέβασαν με τη βία από την άμαξά της, την μετέφεραν στην Εκκλησία που ονομαζόταν Καισάρειον, την γύμνωσαν εντελώς, της έσκισαν το δέρμα και έκοψαν τις σάρκες του σώματός της με κοφτερά κοχύλια μέχρι που ξεψύχησε, διαμέλισαν το σώμα της, έφεραν τα μέλη της σε ένα μέρος που ονομαζόταν Κίναρον και τα έκαψαν».<br /><br />Οι δολοφόνοι της Υπατίας, όπως αναφέρθηκε, ήταν Παραβαλάνοι, φανατικοί μοναχοί της Εκκλησίας του Αγ. Κυρίλλου της Ιερουσαλήμ, πιθανώς υποβοηθούμενοι από Νιτριανούς μοναχούς. Το αν ο Κύριλλος διέταξε ο ίδιος το φόνο παραμένει ανοικτό ερώτημα. Πάντως, δημιούργησε το λιγότερο το πολιτικό κλίμα που επέτρεψε μια τέτοια θηριωδία. Ο Κύριλλος αργότερα ονομάστηκε άγιος και τιμάται από την Εκκλησία στις 18 Ιανουαρίου.<br /><br />Ο Κύριλλος, ο οποίος αργότερα αναγορεύτηκε ο πατέρας τους δόγματος της Χριστιανικής Τριάδας και αγιοποιήθηκε όπως είπαμε για τον ζήλο του, έβλεπε στην Υπατία μια συνεχή απειλή για τη διάδοση της Χριστιανικής πίστης. Ο Κύριλλος, τουλάχιστον έμμεσα, ήταν η αιτία του τραγικού της θανάτου. Παρά κάθε επόμενη προσπάθεια να τον απαλλάξουν από το στίγμα του δολοφόνου, το αδιαμφισβήτητο γεγονός παραμένει ότι δεν έκανε καμία προσπάθεια να αποτρέψει το αποτρόπαιο και βίαιο έγκλημα. Το μόνο ελαφρυντικό που μπορεί κανείς να προσφέρει σαν υπεράσπισή του είναι το ότι, τυφλωμένος από τη μανία του φανατισμού, ο Κύριλλος θεωρούσε την Υπατία ως μάγισσα εκπρόσωπο του Κακού.<br /><br />Ο Ορέστης ανέφερε τη δολοφονία και ζήτησε από τη Ρώμη να ξεκινήσει έρευνες. Αργότερα παραιτήθηκε και έφυγε από την Αλεξάνδρεια. Η έρευνα αναβλήθηκε πολλές φορές λόγω «έλλειψης μαρτύρων» και με όργιο δωροδοκιών και τελικά ο Κύριλλος ισχυρίσθηκε ότι η Υπατία ήταν ζωντανή και ζούσε στην Αθήνα.<br /><br />Αν λάβει κάποιος υπ’ όψη τις ειδικότερες πολιτιστικές συνθήκες και τη χαμηλή στάθμη του πολιτισμού, αν προστεθεί σ’ αυτό ένας οξύς θρησκευτικός φανατισμός και αν τέλος συνειδητοποιηθεί ο συγκρητισμός δοξασιών, λαϊκών αντιλήψεων, καθώς και οι από τις αιρέσεις και διαμάχες και τις συζητήσεις προκύπτουσες συγκρούσεις, τότε μόνο μπορεί να κατανοήσει κάποιος, πώς είναι δυνατόν μία φωτισμένη φιλόσοφος να παραδοθεί στην αλόγιστη και ανεξέλεγκτη μανία ενός αφηνιασμένου πλήθους, το οποίο την οδήγησε σ’ ένα τραγικό και μαρτυρικό τέλος.<br /><br />Έτσι χάθηκε το 415 η μεγαλύτερη γυναίκα μύστης του αρχαίου κόσμου και μαζί της έπεσε και η Νεοπλατωνική Σχολή της Αλεξάνδρειας. Η μνήμη της Υπατίας πιθανώς τιμάται από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία στο πρόσωπο της Αγ. Αικατερίνης της Αλεξάνδρειας. Κατά άλλους αυτή είναι διαφορετικό πρόσωπο, μια άλλη χριστιανή Αλεξανδρινή διανοούμενη που δολοφονήθηκε ένα μήνα πριν την Υπατία.<br /><br />Με την εξάπλωση του Χριστιανισμού, η έρευνα έδωσε τη θέση της στην εμφάνιση πολλών θρησκευτικών λατρειών και μεγάλο θρησκευτικό χάος και ενδιαφέρον για την αστρολογία και το μυστικισμό. Το 640 εισέβαλαν οι Άραβες στην Αλεξάνδρεια και ό,τι είχε απομείνει από το Μουσείο καταστράφηκε. Αλλά αν και η Ευρώπη είχε μπει στους σκοτεινούς χρόνους του Μεσαίωνα, η ελληνική επιστήμη επρόκειτο να επιβιώσει στο Βυζάντιο και να ανθίσει στον Αραβικό κόσμο.<br /><br /><strong>Το έργο της</strong><br /><br />Με επιχειρήματα και δημόσια αναγνώριση και σεβασμό η Υπατία επισκίαζε κάθε αντίπαλο των Χριστιανικών δογμάτων της Βόρειας Αιγύπτου. Ήταν φημισμένη για το βάθος της γνώσης της και τη γοητεία της προσωπικότητάς της και αγαπημένη των πολιτών της Αλεξάνδρειας. Συχνά την καλούσαν ως σύμβουλο οι άρχοντες της πόλης.<br /><br />Αν και τα γραπτά της καταστράφηκαν στην πυρκαγιά της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, μπορούμε να σχηματίσουμε μια εικόνα του περιεχομένου τους από τα σχόλια σύγχρονών της συγγραφέων. Η Υπατία έγραψε σχόλια για την Αριθμητική του Διόφαντου, επίσης για τον Αστρονομικό Κανόνα του Πτολεμαίου και ακόμα για τις Κωνικές Τομές του Απολλώνιου της Πέργα.<br /><br />Τα περισσότερα από τα γραπτά της Υπατίας ξεκίνησαν σαν σημειώσεις για τους μαθητές της. Κανένα δεν έχει διασωθεί ολοκληρωμένο, αν και είναι πιθανό τμήματα του έργου της να έχουν ενσωματωθεί στις εκτενείς πραγματείες του Θέωνα. Μερικές πληροφορίες για τα επιτεύγματά της προέρχονται από δασωμένα γράμματα του μαθητή και φίλου της Συνέσιου του Κυρηναίου, που αργότερα έγινε ο πλούσιος και ισχυρός Επίσκοπος της Πτολεμαϊδας. Κάποτε ο Συνέσιος, Επίσκοπος και γνωστός για τη μόρφωσή του, της έγραψε ζητώντας τη βοήθειά της στην κατασκευή ενός αστρολάβου και ενός υδροσκοπίου, αναγνωρίζοντας τη μοναδική υπεροχή του νου της.<br /><br />Το σημαντικότερο έργο της Υπατίας ήταν στην άλγεβρα. Έγραψε σχόλια στην Αριθμητική του Διόφαντου σε 13 βιβλία. Ο Διόφαντος έζησε και εργάσθηκε στην Αλεξάνδρεια τον τρίτο αιώνα και έχει ονομασθεί «πατέρας της άλγεβρας». Ανέπτυξε τις απροσδιόριστες (ή Διοφαντικές) εξισώσεις, δηλαδή εξισώσεις με πολλαπλές λύσεις. (Ένα συνηθισμένο παράδειγμα προβλημάτων αυτού του τύπου είναι το πώς μπορούμε να μετατρέψουμε ένα κατοστάρικο σε νομίσματα χρησιμοποιώντας διαφορετικά νομίσματα, 50άρικα, 20άρικα κλπ.). Εργάσθηκε επίσης με δευτεροβάθμιες εξισώσεις. Τα σχόλια της Υπατίας περιελάμβαναν εναλλακτικές λύσεις και πολλά νέα προβλήματα που προέκυπταν σαν συνέπεια στα χειρόγραφα του Διόφαντου.<br /><br />Η Υπατία έγραψε επίσης μια διατριβή Περί των Κωνικών του Απολλώνιου σε οκτώ βιβλία. Ο Απολλώνιος ο Πέργας ήταν ένας αλεξανδρινός γεωμέτρης του 3ου π.Χ. αιώνα, που προσπάθησε να εξηγήσει τις ασυνήθιστες τροχιές των πλανητών. Το κείμενο της Υπατίας ήταν μια εκλαΐκευση της εργασίας του. Όπως οι έλληνες πρόγονοί της, η Υπατία γοητευόταν από τις κωνικές τομές (τα γεωμετρικά σχήματα που σχηματίζονται όταν ένα επίπεδο τέμνει ένα κώνο). Μετά το θάνατό της, οι κωνικές τομές αγνοήθηκαν μέχρι την αρχή του 17ου αιώνα όταν οι επιστήμονες συνειδητοποίησαν ότι πολλά φυσικά φαινόμενα, όπως οι τροχιές πλανητών, περιγραφόταν με τον καλύτερο τρόπο με τις καμπύλες που προκύπτουν από κωνικές τομές.<br /><br />Ο Θέων, ο πατέρας της Υπατίας, αναθεώρησε και εξέλιξε τα Στοιχεία της γεωμετρίας του Ευκλείδη και είναι η δική του έκδοση που χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα. Πιθανότατα η Υπατία εργάσθηκε μαζί του σε αυτή την αναθεώρηση. Αργότερα έγραψε μαζί του τουλάχιστον μία διατριβή για τον Ευκλείδη. Η Υπατία επίσης έγραψε τουλάχιστον ένα βιβλίο από την εργασία του Θέωνα για τον Πτολεμαίο. Ο Πτολεμαίος είχε συστηματοποιήσει όλη τη σύγχρονη μαθηματική και αστρονομική γνώση σε ένα έργο 13 βιβλίων, το οποίο μετριόφρονα ονόμασε Μαθηματική Πραγματεία. Άραβες Σχολαστικιστές το μετονόμασαν σε Almagest («Μέγα Βιβλίο»). Το σύστημα του Πτολεμαίου παρέμεινε το κυρίαρχο αστρονομικό έργο μέχρι τον Κοπέρνικο τον 16ο αιώνα. Οι πίνακες της Υπατίας για τις κινήσεις των ουράνιων σωμάτων, ο Αστρονομικός Κανών, ίσως ήταν μέρος των σχολίων του Θέωνα στον Πτολεμαίο, ή ήταν ξεχωριστό έργο.<br /><br />Εκτός από τη φιλοσοφία και τα μαθηματικά, η Υπατία είχε ενδιαφέρον για τη μηχανική και την πρακτική τεχνολογία. Τα γράμματα του Συνέσιου περιέχουν σχέδια για αρκετά επιστημονικά όργανα περιλαμβάνοντας έναν αστρολάβο (Ο αστρολάβος χρησιμοποιούταν για τη μέτρηση των θέσεων του άστρων, πλανητών και του ήλιου και για τον υπολογισμό της ώρας και του ανερχόμενου ζωδίου του ζωδιακού).<br /><br />Η Υπατία ανέπτυξε ακόμα μια συσκευή για τη διύλιση του νερού, ένα όργανο για τη μέτρηση της στάθμης του νερού και ένα διαβαθμισμένο υδρόμετρο από μπρούτζο για τη μέτρηση της ειδικής βαρύτητας (πυκνότητας) ενός υγρού.<br /><br />Η Υπατία ήταν ο τελευταίος παγανιστής επιστήμονας του δυτικού κόσμου και ο θάνατός της συνέπεσε με τα τελευταία χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Και αφού από τότε δεν υπήρξαν σημαντικές πρόοδοι στα μαθηματικά, την αστρονομία και τη φυσική σε όλο τη Δύση για άλλα 1000 χρόνια, η Υπατία έγινε σύμβολο του τέλους της αρχαίας επιστήμης. Μετά την Υπατία ήρθε το χάος και ο βαρβαρισμός των Σκοτεινών Χρόνων.<br /><br />Αρκετοί συγγραφείς μνημονεύουν τις διδασκαλίες της Υπατίας σαν Χριστιανικές στο πνεύμα. Πραγματικά, η Υπατία αφαίρεσε το πέπλο μυστηρίου με το οποίο είχε καλυφθεί αυτή η νέα θρησκεία, συζητώντας με τέτοια ευκρίνεια για τις πιο πολύπλοκες αρχές της ώστε πολλοί νεοφώτιστοι στη Χριστιανική πίστη εγκατέλειψαν το Χριστιανισμό για να γίνουν μαθητές της. Η Υπατία αποδείκνυε λογικά την παγανιστική καταγωγή της Χριστιανικής πίστης, αλλά και εξέθετε τα υποτιθέμενα θαύματα που οι Χριστιανοί πρόβαλαν σαν σημάδια «θείας προτίμησης», αναλύοντας τους φυσικούς νόμους που διέπουν τα φαινόμενα.<br /><br /><br /><strong>Συνοπτικά, οι τίτλοι των κυριοτέρων έργων της είναι:</strong><br /><br />«Υπόμνημα εις Διόφαντον», ο οποίος υπήρξε περίφημος προγενέστερός της μαθηματικός.<br /><br />«Υπόμνημα στα κωνικά» του Απολλωνίου του Περγαίου, που ήταν επίσης διαπρεπής μαθηματικός.<br /><br />«Αστρονομικός κανών».<br /><br />Γνωστά, επίσης, είναι:<br /><br />«Σχόλια» στο αστρονομικό σύστημα του Πτολεμαίου και στο Απολλωνίου του Περγαίου.<br /><br /><br />Το έργο, όμως, της Υπατίας χάθηκε και πολλοί ερευνητές το αναζητούν στα συγγράμματα τα παραδοθέντα υπό το όνομα του Διονυσίου του Αεροπαγίτου. Και συγκεκριμένα:<br /><br />Θεία ονόματα. (Περί των Θείων ονομάτων).<br /><br />Περί της ουρανίας ιεραρχίας.<br /><br />Περί της εκκλησιαστικής ιεραρχίας.<br /><br />Περί της μυστικής θεολογίας.<br /><br />Δέκα επιστολαί.<br /><br /><br />Υπάρχουν ακόμη συγγραφές, που μνημονεύονται στα διασωθέντα έργα, οι οποίες όμως δεν παραδόθηκαν ή δεν έχουν ανακαλυφθεί μέχρι τώρα:<br /><br />- Θεμελειώδεις Θεολογικαί κατευθύνσεις.<br /><br />- Συμβολική Θεολογία.<br /><br />- Περί του πνευματικού και αισθητού.<br /><br />- Περί της ψυχής.<br /><br />- Περί του Θείου προσώπου.<br /><br />- Περί των Θείων ύμνων.<br /><br /><br />Συγγράμματα, στα οποία παραπέμπουν οι άλλοι συγγραφείς, τα οποία όμως δεν παραδόθηκαν μέχρις ημών:<br /><br />- Σχόλιο στα Κωνικά του Απολλωνίου.<br /><br />- Σχόλιο στην Άλγεβρα του Διοφάντου.<br /><br />- Σχόλιο στον αστρονομικό κανόνα του Πτολεμαίου.<br /><br /><br />Έργα άλλων συγγραφέων, τα οποία πιθανόν περιέχουν σκέψεις της Υπατίας:<br /><br />- Οι συγγραφές, οι επιστολές και οι ύμνοι του μαθητού της και φίλου Συνεσίου του εκ Κυρήνης- κυρίως:<br /><br />Οι Αιγύπτιοι ή περί της προνοίας.<br /><br />Δίων ο Χρυσόστομος.<br /><br />Περί των ονείρων.<br /><br />Ο εγκώμιος Ύμνος και το δεητικό άσμα στην τριαδική ενότητα.<br /><br />Η «εσωτερική Θεολογία» του Πρόκλου.<br /><br />Σε ποιο βαθμό, τώρα, οι σκέψεις της και οι φιλοσοφικές της αντιλήψεις επέδρασαν πάνω στα συγγράμματα του Κυρίλλου και άλλων συγχρόνων της διανοητών, τούτο είναι θέμα μιας περαιτέρω εμπεριστατωμένης και προσεκτικής έρευνας των πηγών, με μέθοδο αυστηρώς συγκριτική, δηλαδή με λεπτομερή και ακριβή αντιπαραβολή, εξέταση και ερμηνεία των κειμένων.<br /><br /><strong>Η διδασκαλία της</strong><br /><br />Να αναπαραστήσει κάποιος με ακρίβεια τις αντιλήψεις τις κοσμοθεωρητικές της Υπατίας δεν είναι εύκολο έργο, διότι λείπει από μας η δυνατότητα να παρακολουθήσουμε την εξελικτική πορεία των φιλοσοφικών της ιδεών. Έτσι η ερώτηση: τι μπορούμε με βεβαιότητα να γνωρίζουμε σχετικά με τη φιλοσοφία της Υπατίας, παραμένει μετέωρη περίπου.<br /><br />Η μέθοδος, που οι ερμηνευτές ακολουθούν, είναι η μελέτη της νεοπλατωνικής φιλοσοφίας γενικότερα και ειδικότερα των διδασκάλων της Υπατίας πρώτον και δεύτερον η σχολαστική έρευνα των συγγραμμάτων ή των απόψεων των μαθητών της. Ιδιαίτερα ο Συνέσιος ο εκ Κυρήνης, ο οποίος έγινε το 411 μ.Χ. επίσκοπος Πτολεμαίδος, φαίνεται να ευρίσκεται σε πνευματική σχέση με την Υπατία ανάλογη περίπου μεταξύ του Σωκράτους και του Πλάτωνος. Αυτό φαίνεται από τις επιστολές του Συνεσίου, από τις οποίες έξι απευθύνει στην Υπατία. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε μία επιστολή του προς την Υπατία την παρακαλεί να κατασκευάσει προς χάρη του «υδροσκόπιο» και να του το αποστείλει. Προκαλεί εξ’ άλλου βαθιά εντύπωση ο προσκυνηματικός τόνος των επιστολών του Συνεσίου και η προσφώνηση της Υπατίας ως «δεσποίνης σεβασμίας».<br /><br />Ιδιαίτερα, ωστόσο, αποκαλυπτική είναι η 136 επιστολή του Συνεσίου προς τον αδελφό του, στην οποία υπογραμμίζει τους γλυκούς καρπούς από τη φιλοσοφική διδασκαλία της Υπατίας και την ακμή στην οποία αναβίβασε την σχολή της Αλεξανδρείας, που διηύθυνε η φιλόσοφος. Ο Συνέσιος προχωρεί στην εν λόγω επιστολή του σε μια σύγκριση ανάμεσα στον πνευματικό πλούτο της αλεξανδρινής σχολής και στην πενία της φιλοσοφικής διδασκαλίας της αθηναϊκής σχολής. Ο Συνέσιος αναφέρει επί λέξει τα εξής : «νυν μεν ουν εν τοις καθ’ ημάς χρόνοις Αίγυπτος τρέφει τας Υπατίας δεξαμένης γονάς, αι δε Αθήναι πάλαι μεν ην η πόλις εστία σοφών, το δε νυν έχον σεμνύουσιν αυτάς οι μελισσουργοί: τώρα μεν στους ιδικούς μας χρόνους, η Αίγυπτος δέχεται και τρέφει τα σπέρματα της διδασκαλίας της Υπατίας, αλλά η Αθήνα στην παλαιά εποχή ήταν η πόλη η εστία των σοφών, αλλά στο παρόν την δοξάζουν μόνο οι συλλέγοντες το μέλι».<br /><br />Ο αυτός Συνέσιος στην 105 επιστολή του προς τον αδελφό του Ευόπτιο υπογραμμίζει τρία βασικά σημεία, στα οποία αντικατοπτρίζεται με σαφήνεια και καθαρότητα η βασική φιλοσοφική γραμμή της Υπατίας:<br /><br />Πρώτον, η ανάσταση της ψυχής προ του σώματος και άνευ σώματος.<br /><br />Δεύτερον, διαρκής αναδημιουργία του κόσμου.<br /><br />Τρίτον, άρνηση της εγέρσεως της σαρκός, υπό τη χοϊκή-επίγεια μορφή της.<br /><br />Όλοι οι νεοπλατωνικοί είναι της γνώμης ότι μόνο το πνεύμα είναι αθάνατο. Πολλοί και σημαντικοί ερευνητές πιστεύουν ότι ο μέγας χριστιανός θεολόγος Ωριγένης επηρέασε όλους τους διανοητές προς αυτή την κατεύθυνση.<br /><br />Αναλυτικότερα, οι θεμελιώδεις γνωσιολογικές, οντολογικές – μεταφυσικές και αξιολογικές ιδέες της Υπατίας είναι οι κάτωθι και κινούνται επάνω στις βασικές γραμμές της φιλοσοφίας του Πλωτίνου:<br /><br />α) Η γνωσιολογία της Υπατίας είναι επηρεασμένη από όλη την προηγούμενη φιλοσοφική θεματική, συγχρόνως και από τις χριστιανικές αντιλήψεις. Ο ανθρώπινος λόγος είναι εικόνα του θείου λόγου (αποτελεί τρόπον τινά προσωπικό αντίγραφο του πατέρα θεού, αν και είναι κατά πολύ υποδεέστερος από τον ίδιο το θεό (οι γνώσεις μας πηγάζουν από τη λογική, με αυτή συλλαμβάνουμε και ερμηνεύουμε τον κόσμο και με αυτήν οικοδομούμε τις επιστήμες. Βέβαια, η φιλόσοφος Υπατία αποκρούει την παντοδυναμία της ανθρώπινης λογικής και της ανθρώπινης γνώσεως και θεωρεί ότι όλα τελούν κάτω από ένα “σχέδιο” της προνοίας του Δημιουργού. Χωρίς, ωστόσο, την παρουσία του λόγου θα ήταν αδύνατη η γνώση του κόσμου και ο προσανατολισμός μέσα σ’ αυτόν. Θεωρεί ύβρη και αμαρτία την πεποίθηση ότι οι γνωστικές μας δυνατότητες είναι απεριόριστες και ασύνορη η γνώση.<br /><br />Ασφαλώς, η Υπατία πιστεύει ότι ο έσω άνθρωπος έχει προτεραιότητα και ότι η ψυχή με τη λογική της και ευρύτερα με τη συνείδησή της μορφώνει, σχηματοποιεί, σμιλεύει τον κόσμο.<br /><br />Ο λόγος έχει και τις υπηρετικές του δυνάμεις. Όλα τελούν υπό τη σκέπη του. Ακόμη και όταν φαίνεται ότι κατά το θυμοειδές ή κατά το επιθυμητικό ενεργούμε, δεν απουσιάζει και τότε η κατευθύνουσα δύναμη του λόγου. Η έκπτωση, εν τούτοις, του ανθρώπου οφείλεται και στην υπερβολική πίστη στο λόγο, η οποία τον οδηγεί σε κατάχρηση της ελευθερίας του και της ελευθερίας της βουλήσεώς του.<br /><br />β) Οντολογικές-μεταφυσικές. Ο κόσμος είναι, βέβαια, δημιούργημα του θεού και γι’ αυτό ο υλικός κόσμος είναι καλός. Αλλά η διεστραμμένη βούληση πολλές φορές του ανθρώπου τον οδηγεί σε υπερεκτίμηση του υλικού στοιχείου και τον αλυσοδένει στη σάρκα και στις διάφορες ηδονές του. Τα όντα και ο κόσμος έχουν κάτι από την ουσία του θείου, αφού ο θεός είναι αιώνιος και ο δημιουργός του κόσμου. Τα όντα σύγκεινται και διαποτίζονται από αυτή την θεία ουσία ή κατά τον τρόπο του Πλάτωνος, τον οποίο σημειωτέον ακολουθεί πολλές φορές πιστότερα από τον Πλωτίνο η Υπατία: ο κόσμος των ιδεών είναι ο αληθινός κόσμος (το υλικό στοιχείο είναι απείκασμα του νοητού( η απομάκρυνση από το τελευταίο (το νοητό) φέρει προς την ύλη. Πρόκειται για μία πορεία από το φως προς το σκότος. Έτσι η ύλη στη φιλοσοφία της Υπατίας έχει περισσότερο ηθική έννοια και ολιγότερο οντολογική σημασία.<br /><br />Το ερώτημα πώς εξελίσσεται ο κόσμος, μηχανοκρατικά ή τελολογικά δεν την απασχολεί βαθύτερα, διότι πιστεύει ότι ο θεός ως τέλειο και υπέρτατο ον κυβερνά, συντηρεί και προνοεί για τον κόσμο. Υπάρχει ένα ειλημμένο σχέδιο μέσα στο νου του Θεού. Πέρα από τις απαιτήσεις, που, όπως αναφέραμε, δίνει η Υπατία στο οντολογικό και κοσμολογικό ερώτημα του μεταφυσικού προβλήματος, ασχολείται και με το ψυχολογικό-ανθρωπολογικό ερώτημα, αφού δεν υπάρχει κανείς χώρος για το θεολογικό ερώτημα (πιστεύει στην ύπαρξη του θεού και ο λόγος της είναι ένθεος). Ο άνθρωπος αποτελείται από δύο στοιχεία: την ψυχή και το σώμα, αυστηρώς ιεραρχημένα κατά τον τρόπο της αντιστοιχίας πνεύματος- ύλης. Το πνεύμα φέρεται επί της ύλης και την κατευθύνει, η ψυχή κυβερνά το σώμα και την ψυχή πρέπει να κυβερνά ο λόγος. Το πολυτιμότερο μέσα στη ζωή και στην πράξη του ανθρώπου είναι η πίστη και όχι η γνώση. Η Υπατία δεν περιφρονεί τη γνώση, αφού άλλωστε η πίστη και η γνώση είναι αποκάλυψη του θείου λόγου και επειδή κατάγονται και οι δύο από το θεό καμία αντίθεση δεν υφίσταται μεταξύ τους.<br /><br />γ) Αξιολογία. Η Υπατία θεωρεί τις θρησκευτικές αξίες ως το θεμέλιο όλων των άλλων αξιών και σ’ αυτές υποτάσσει τις αισθητικές και ηθικές αρχές και αξίες. Το πρώτο κριτήριο της αλήθειας του ανθρώπου και του κόσμου είναι η πίστη στην Αποκάλυψη (το δεύτερο κριτήριο είναι η αυθεντία της εκκλησίας και το τρίτο η επίγνωση του ανθρώπου ότι οι εσωτερικές του εμπειρίες οδηγούν σε όσο το δυνατό βέβαιες απόψεις και αντιλήψεις.<br /><br />Επηρεασμένη από τον Σωκράτη και τον Πλάτωνα η Υπατία ισχυρίζεται ότι μία ανθρώπινη πράξη είναι ορθή, μόνο όταν στηρίζεται στην αυθεντική και γνήσια γνώση. Η αμαρτία, η αστοχία και το ολίσθημα είναι το αποτέλεσμα ελλειπτικής γνώσεως, κακής εκτιμήσεως ή συγκινησιακής επήρειας.<br /><br />Το κάλλος για την Υπατία ήταν ένας κανόνας ζωής, η άγνοια είναι η ασχήμια, η ωραιότητα είναι κάτι παραπάνω από την απλή συμμετρία, έχει μία βαθιά εσωτερική σχέση προς την ιδεατή πραγματικότητα, όπως την ανέπτυξε ο Πλάτων. Πρόκειται για μια υψηλότερη, ανώτερη απεικόνιση των ιδεών του Πλάτωνος από όσο είναι οι παραστάσεις των αισθητηριακών αντιλήψεων. Το φυσικό κάλλος υπερβαίνεται από το ψυχικό και το ψυχικό από το πνευματικό κάλλος. Η ύψιστη ομορφιά, επομένως, ταυτίζεται με την ύψιστη πραγματικότητα.<br /><br />Η Υπατία διακρίνει και εκείνη κατά τον τρόπο του Πλωτίνου τις αρετές. Την πρώτη βαθμίδα κατέχουν οι πολιτικές αρετές: οι αρετές δηλαδή της πρακτικής σοφίας, θάρρος, μετριοφροσύνη, δικαιοσύνη. Τη δεύτερη βαθμίδα την συνιστούν οι λεγόμενες καθαρτικές της σάρκας αρετές, ενώ την τρίτη και ύψιστη βαθμίδα την συγκροτούν οι ανώτερες αρετές, εκείνες δηλαδή που μας ανάγουν προς το θείο και μας βοηθούν να φύγουμε από την ύλη και εν συνεχεία να καταφύγουμε στο θεό, από τον οποίο ο ίδιος ο άνθρωπος απέκοψε τον εαυτό του και απώλεσε την ευδαιμονία του.<br /><br />Οι ανώτερες αρετές: πίστη, αγάπη, ελπίδα αντιπροσωπεύουν και συγχρόνως εμπραγματώνουν τους ύψιστους και έσχατους σκοπούς της ανθρώπινης ζωής( η άμεση επαφή με το αγαθό διασφαλίζει την εσωτερική ευτυχία και δίνει νόημα ουσιαστικό στη ζωή.<br /><br />Οι γνωσιολογικές, οντολογικές-μεταφυσικές και αξιολογικές απόψεις της Υπατίας δεν έλαβαν πολλές φορές ακριβώς υπ’ όψη τα δόγματα της χριστιανικής θρησκείας. Το φιλοσοφικό της ενδιαφέρον γύρω από τα διαιώνια προβλήματα: της ύλης, της ιδέας, της ζωής, της ουσίας της υπάρξεως και του όντος υπερέβαιναν τους στενούς ορίζοντες ενός αδυσώπητου κάποτε θεολογικού προβληματισμού, ενώ ο μεγάλος θαυμασμός της Υπατίας προς το παραδεδομένο φιλοσοφικό αγαθό, η λατρεία της προς την προηγούμενη φιλοσοφική παράδοση και γενικότερα προς την ελληνική γραμματεία, έδωσαν λαβή σε επικίνδυνες παρερμηνείες. Έτσι, φανατικοί, άκριτοι και ρηχοί ως προς την σκέψη τής απέδωσαν το στοιχείο του παγανισμού, μομφή η οποία την οδήγησε στη μαρτυρική της θανάτωση.<br /><br />Η Υπατία υπήρξε η πρώτη διαπρεπής φιλόσοφος και μαθηματικός, η οποία παρέσυρε αρχαίους φραγμούς αναφορικά με τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία και τη συνδρομή της στις επιστήμες και μάλιστα στη φιλοσοφία.<br /><br />Εμείς, όμως, στο πρόσωπο της Υπατίας θέλουμε να βλέπουμε μίαν αυθεντική φιλόσοφο, έναν ακόμη πατέρα της εκκλησίας και οπωσδήποτε μία μάρτυρα της γνώσης.<br /><br /><br /><strong>Επίλογος</strong><br /><br />Το γεγονός ότι το όνομά της δεν είχει λησμονηθεί ολότελα, οφείλεται σε κάποιους συγγραφείς αλλά και στον Άγγλο ιστορικό Gibbon του 18ου αιώνα.<br /><br />Στη Γαλλία ένα άρθρο στην «Εγκυκλοπαίδεια» της οποίας συνεκδότης υπήρξε ο Βολταίρος, εξύμνησε την Υπατία ως πρόδρομο του Διαφωτισμού.<br /><br />Ο Φρειδερίκος Σίλλερ σχεδίασε ένα θεατρικό έργο πάνω στις συνθήκες της δολοφονίας της και στην Αγγλία εκδόθηκε στα μέσα του περασμένου αιώνα το πολυδιαβασμένο μυθιστόρημα «Υπατία» του Charles Kingsley, με το οποίο η αρχαία φιλόσοφος έγινε για πρώτη φορά ευρύτερα γνωστή. Από τότε όμως δεν εκδόθηκε κανένα νέο μεγαλύτερο έργο γι΄ αυτήν και λείπει ακόμη μία καινούργια συνοπτική επεξεργασία του ιστορικού υλικού για το πρόσωπο και το περιβάλλον της.<br /><br />Παρά το μίσος των χριστιανών κατά της Υπατίας, στην ιστορία του πολιτισμού καταγράφτηκε ως η πρώτη γυναίκα που δίδαξε δημόσια και μάλιστα στο επιστημονικό πεδίο της υψηλής θετικής διανόησης, συμβολίζοντας την ελευθερία της σκέψης και του λόγου, στοιχεία που ερχόντουσαν αντίθετα με τις διδαχές του χριστιανισμού και ιδιαίτερα εκείνης της πρωτοχριστιανικής κοινωνίας που έβλεπε την τυφλή υποταγή και την βία ως μοναδική διέξοδο προς το Θείο. Η ιστορία της Υπατίας πρέπει να διδάξει όλους μας, ανεξαρτήτως φύλου, ηλικίας και εθνικότητας. Πριν ξεστομίσουμε την κλασσική ρήση του νεοέλληνα «έτσι τα βρήκα, έτσι θα πάω», σκεφτείτε! Θυμηθείτε τους διωγμούς των προγόνων μας και δείτε τον χριστιανισμό απλά ως μία ακόμη θρησκεία αυτού του πλανήτη. Τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο. Αυτά, για όσους νομίζουν πως «τζιχάντ» (=ιερός πόλεμος) συμβαίνει μόνο στον καιρό μας από ακραίους ισλαμιστές!<br /><br />Σημείωση: καθώς η ηθική αυτουργία του Κύριλλου στην δολοφονία της Υπατίας δεν είναι αποδεκτή από την Εκκλησία (πως θα μπορούσε άλλωστε, απ’ την στιγμή που τον έχει αγιοποιήσει; ), χάριν πολυφωνίας παρατίθεται και η αντίθετη άποψη σ’ αυτήν εδώ την ιστοσελίδα.<br /><br /><br />Πηγές: mathsforyou.gr <br />minimalist-minimalist.blogspot.com <br />esoterica.gr <br />nespa.pblogs.gr <br />live-pedia.gr <br />blogs.sch.gr <br /><br />Διαβάστε περισσότερα: <a href="http://www.pare-dose.net/?p=254#ixzz1CKxbMv8f">http://www.pare-dose.net/?p=254#ixzz1CKxbMv8f</a> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6149199754301928462-3190971103650840711?l=keimenologion.blogspot.com' alt='' /></div>ΠΥΡίΣΠΟΡΟΣnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6149199754301928462.post-90929935290592488302011-01-23T00:54:00.000+02:002011-01-23T00:54:56.330+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Αυτές τις μέρες διαβάζω το βιβλίο της Ναόμι Κλάιν “Το δόγμα Σοκ” , που κυκλοφορεί εδώ και κάποιους μήνες από τις εκδόσεις Λιβάνη.Το ίδιο το βιβλίο προκαλεί σοκ σχεδόν σε κάθε του σελίδα, αποτέλεσμα της εκτενούς δημοσιογραφικής έρευνας της συγγραφέως σε πρωτογενές επίπεδο αλλά και της απλής και κατανοητής εξ ιστόρησης της κοινωνικής λαίλαπας που ονομάζουμε νεοφιλελευθερισμό.<br /><br />Βέβαια ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι παρά μια τερατογέννεση του καπιταλισμού και καλό θα ήταν να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους. Χαρακτηριστικό δείγμα της Αμερικάνικης σχολής σκέψης το βιβλίο είναι απολύτως κατανοητό και από τον πλέον άσχετο αναγνώστη πάνω στα θέματα που διαπραγματεύεται χωρίς να γίνεται κουραστικό. Μου θύμισε την εμπειρία της ανάγνωσης του “Η Ιστορία Του Λαού των Ηνωμένων Πολιτειών” του Χάουαρντ Ζίν. Όχι μόνο σε επίπεδο απλότητας και αξιοπιστίας, αλλά και στον προσωπικό αντίκτυπο που μπορεί να έχει ένα βιβλίο στην απόπειρα κατανόησης του σύγχρονου κόσμου. Βέβαια το σημαντικό δεν είναι αυτό και μόνο. Το Δόγμα Σόκ είναι ένα είδος εγχειριδίου για πολίτες χωρών όπως η Ελλάδα. Ένα είδος προειδοποίησης, όχι του τι έρχεται αλλά του τι έχουμε βάλει στη ζωή μας εδώ και καιρό. Όχι μόνο για το “τι” έχουμε υποδεχτεί στη χώρα μας αλλά και πιο σημαντικό, για το “πως”. Από τη πρώτη σελίδα δεν γίνεται να μην σκεφτείς : “μα αυτό κάνουν και εδώ τώρα…” “αυτό δεν έλεγαν και τα λαμόγια στα κανάλια;” “αυτά δεν μας έλεγαν τόσα χρόνια;” …<br /><br />Χαρακτηριστικά είναι τα αποσπάσματα:<br /><br />** Ωστόσο για τον Μίλτον Φρίντμαν η έννοια του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος “βρομούσε” σοσιαλισμό. Κατά την άποψη του, ο ρόλος του κράτους πρέπει να περιορίζεται “στην προστασία της ελευθερίας μας τόσο από τους εχθρούς εκτός των πυλών όσο και από τους συμπολίτες μας: στη διατήρηση του νόμου και της τάξης, στην επιβολή της εφαρμογής των ιδιωτικών συμφωνιών, στην προώθηση των ανταγωνιστικών αγορών”. Με άλλα λόγια, στη συντήρηση της αστυνομίας και του στρατού – οτιδήποτε άλλο, συμπεριλαμβανομένης της δωρεάν παιδείας, είναι μια άδικη παρέμβαση στην αγορά.**<br /><br />Φράου Διαμαντοπούλου, Χερ Παπουτσης…<br /><br />**Για περισσότερες από τρεις δεκαετίες ο Φρίντμαν και οι παντοδύναμοι οπαδοί του τελειοποιούσαν αυτήν ακριβώς τη στρατηγική: την αναμονή κάποιας μείζονος κρίσης προκειμένου να εκποιήσουν τμήματα της δημόσιας σφαίρας σε ιδιώτες ενόσω οι πολίτες ήταν ακόμα ζαλισμένοι από το σοκ και να μονιμοποιήσουν στη συνέχεια τις “μεταρρυθμίσεις”**<br /><br />Από την Λατινική Αμερική και την Ασία , τώρα και στην Ελλάδα, Ιρλανδία, Ισπανία κ.λ.π.<br /><br />** Οι τρεις τυπικές απαιτήσεις (ιδιωτικοποιήσεις, κρατική απορρύθμιση και σημαντικές περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες) δεν ήταν καθόλου δημοφιλείς στους πολίτες, όμως, όταν υπογράφονταν οι συμφωνίες, διατηρούνταν τουλάχιστον το πρόσχημα της αμοιβαίας συμφωνίας ανάμεσα στις κυβερνήσεις που βρίσκονταν σε διαπραγμάτευση, αλλά και της συναίνεσης από τους υποτιθέμενους ειδικούς.**<br /><br />Aν σας έρχονται τα δελτία των 8 στο μυαλό και τα πρωτοσέλιδα των καθεστωτικών φυλλάδων, είναι καθαρή σύμπτωση μη δίνεται σημασία και φτιάξτε ένα τσάι να σας περάσει.<br />**Πολλές από αυτές τις χώρες ήταν δημοκρατίες, όμως οι ριζικές μεταρρυθμίσεις υπέρ της ελεύθερης αγοράς δεν επιβλήθηκαν δημοκρατικά. Ακριβώς το αντίθετο:Όπως πίστευε ο Φρίντμαν, η διάχυτη ατμόσφαιρα μιας μείζονος κλίμακας κρίσης πρόσφερε το αναγκαίο πρόσχημα ώστε να μη ληφθούν υπόψη οι εκπεφρασμένες επιθυμίες των ψηφοφόρων και να παραδοθεί η χώρα στον έλεγχο “τεχνοκρατών”.**<br /><br />“Μαζί τα φάγαμε..”<br /><br />** Εν κατακλείδι, παρότι είναι εφικτό να επιβληθεί το οικονομικό μοντέλο του Φρίντμαν σε μια δημοκρατία, οι συνθήκες ενός απολυταρχικού καθεστώτος αποτελούν απαραίτητη προϋπόθεσή για την απόλυτη εκπλήρωση του οικονομικού οράματος του.**<br /><br />Για Κερατέα κανείς;<br /><br />**O τελικός στόχος των εταιρειών που βρίσκονται στον πυρήνα του συμπλέγματος είναι να μετατρέψουν το μοντέλο της προσανατολισμένης στο κέρδος κυβέρνησης, το οποίο προωθείται ταχύτατα σε συνθήκες έκτακτης κατάστασης, στο συνήθη και καθημερινό τρόπο λειτουργίας του κράτους – σε τελική ανάλυση, μιλάμε για ιδιωτικοποίηση της κυβέρνησης.”<br /><br />Οι ομοιότητες με το πνεύμα των δηλώσεων Παπανδρέου περί “νέας διακυβέρνησης” πριν από καιρό είναι ανατριχιαστικές. Τα είχε γράψει και ο Γαλαξιάρχης εδώ..<br /><br />**Σε κάθε χώρα όπου εφαρμόστηκαν οι πολιτικές της Σχολής του Σικάγου τα τελευταία τριάντα χρόνια αυτό που προέκυψε ήταν μια κρατική συμμαχία ανάμεσα σε μια δράκα πανίσχυρων εταιρειών και σε μια τάξη πλουσίων πολιτικών- με τις διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στις δύο ομάδες να είναι εξαιρετικά δυσδιάκριτες και διαρκώς μετακινούμενες. Στη Ρωσία τους δισεκατομμυριούχους επιχειρηματίες που μετέχουν στη συμμαχία τους αποκαλούν “ολιγάρχες” , στη Κίνα “ηγεμονίσκους”, στη Χιλή “πιράνχας”, ενώ στις ΗΠΑ οι Μπούς και Τσέινι τους χαρακτήρισαν “σκαπανείς” κατά τη διάρκεια της προεκλογικής τους εκστρατείας.<br /><br />Υπάρχουν άραγε ανάλογα παραδείγματα στην Ελλάδα;<br /><br />**Για όσους βρίσκονται μέσα στη φυσαλίδα του τεράστιου πλούτου που δημιουργεί αυτός ο διακανονισμός δεν μπορεί να υπάρξει πιο επικερδής τρόπος οργάνωσης της κοινωνίας. Όμως εξαιτίας των προφανών μειονεκτημάτων για τη συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού που βρίσκεται έξω από τη φυσαλίδα, στα υπόλοιπα γνωρίσματα του κορπορατικού κράτους συγκαταλέγονται η επιθετική παρακολούθηση (με τις κυβερνήσεις και τις μεγάλες εταιρείες να αλληλοβοηθιούνται μέσω της υπογραφής συμβάσεων), οι μαζικές φυλακίσεις, η συρρίκνωση των ατομικών ελευθεριών και -συχνά αλλά όχι πάντα- τα βασανιστήρια.**<br /><br />Υποκλοπές, Vodafone, Aσφαλίτες μαζικά στους δρόμους, λευκή κάρτα στα ΜΑΤ, βασανιστήρια σε μετανάστες, φοιτητές, ξεβρακώματα σε ανηλίκους…ΔΙΑΣ,ΔΕΛΤΑ..<br /><br />Αλήθεια το FBI και διάφοροι ξένοι contractors σε τι ακριβώς εκπαίδευσαν τα σώματα ασφαλείας από το 1999 και μετά με αφορμή την ασφάλεια των Ολυμπιακών αγώνων;<br /><br />H έξαρση σε κρούσματα βασανισμών, η απροκάλυπτη βία και το κυνηγητό όποιου καταγράφει οπτικοακουστικό υλικό , σε τι αποσκοπούν και από πια manual προέρχονται;<br /><br />**O Άλφρεντ Μακόυ, ένας ιστορικός του Πανεπιστημίου του Ουινσκόνσιν που έχει παρουσιάσει την εξέλιξη των τεχνικών βασανισμού από την εποχή της Ιεράς Εξέτασης στο βιβλίο του A Question Of Torture: CIA Interogation from the Cold War to the War on Terror, χαρακτηρίζει τη μέθοδο πρόκλησης σοκ μέσω της αποστέρησης των αισθήσεων που περιγράφεται στο εγχειρίδιο Kubark και την επακόλουθη αισθητηριακλή υπερφόρτωση “την πρώτη πραγματική επανάσταση στην απάνθρωπη επιστήμη του πόνου έπειτα από τρείς αιώνες”…………τα βασανιστήρια βασίζονται πάντα στον αυτοσχεδιασμό, σε έναν συνδυασμό εμπεδομένων τεχνικών και της ενστικτώδους ροπής του ανθρώπου προς τη βαναυσότητα, η οποία αποχαλινώνεται όταν βασιλεύει η ατιμωρησία…….****<br /><br />ΑΤ Αγίου Παντελεήμονα,Ζαρτινιέρα, ΑΤ Ομονοίας, ανήλικοι Λάρισας, πράσινα παπούτσια, συλλήψεις – προσαγωγές, “τυχαίος” θάνατος Τόντι, και και και και……<br /><br />** Οι καπιταλιστές της καταστροφής μοιράζονται με τον Κάμερον την ίδια ανικανότητα να διακρίνουν ανάμεσα στην καταστροφή και στη δημιουργία, ανάμεσα στην πρόκληση βλάβης και στη θεραπεία……. οι ένθερμοι υποστηρικτές της λυτρωτικής δύναμης του σοκ, οι αρχιτέκτονες της αμερικανο-βρετανικής εισβολής, φαντάζονταν ότι η ισχύς που θα χρησιμοποιούσαν θα ήταν τόσο εκπληκτική, τόσο συντριπτική, ώστε οι Ιρακινοί θα εξωθούνταν σε μια κατάσταση αναστολής της ζωτικότητας, παρόμοια με αυτή που περιγράφει το εγχειρίδιο Kubark. Και, αρπάζοντας την ευκαιρία, οι εισβολείς θα εφάρμοζαν στη συνέχεια μια ακόμα σειρά από σοκ, οικονομικής φύσεως αυτή τη φορά, που θα δημιουργούσαν μια υποδειγματική δημοκρατία της αγοράς πάνω στη λευκή σελίδα του μεταπολεμικού Ιράκ. Όμως δεν υπήρξε καμία λευκή σελίδα, μόνο ερείπια και συντετριμμένοι, οργισμένοι άνθρωποι που αντιστέκονταν, βομβαρδιζόταν με ακόμα περισσότερα σοκ, μερικά από τα οποία βασίζονταν στα ίδια πειράματα που είχαν γίνει πάνω στην Γκέιλ Κάστνερ πριν από χρόνια…..****<br /><br />Κουκούλες και ηλεκτροσόκ, Γκουαντάναμο και Αμπού Γκραίμπ, συλλήψεις για τρομοκρατία, σκάνδαλο απαγωγών………..<br /><br />Το πρόβλημα με τέτοια βιβλία είναι ότι ακόμα και αν γίνουν αυτό που η αγορά ονομάζει best seller δεν μπορούν ξεφύγουν από τα πεπερασμένα όρια ενός κάποιου αναγνωστικού κοινού, τη στιγμή που θα έπρεπε η πληροφορία που περιέχουν να διαχέεται μαζικά στη κοινωνία.<br /><br />Τέτοια βιβλία θα έπρεπε να διδάσκονται ή έστω να γίνεται αναφορά, στα σχολεία της Κερατέας, της Λευκίμης, της Νάουσας, της Θράκης, της Ηλείας, της Θεσσαλίας και να προβάλεται και το ομώνυμο ντοκιμαντέρ.Χαρακτηριστικό παράδειγμα ντοκιμαντέρ που συμπληρώνει το βιβλίο, το “Η εξομολόγηση ενός Οικονομικού Δολοφόνου” του Κούλογλου- αλλά και τόσα άλλα- έτσι ώστε να συγκροτείται μια σαφής εικόνα της επίθεσης του καπιταλισμού στον ίδιο το πλανήτη.<br /><br />Είναι κρίμα να προτείνουν ντοκιμαντέρ οι ψιλο-τρέντυ φραγκάτοι σφιχτο-γαμπροί του Ράδιο Αρβύλα ή ο Λαζόπουλος- μεταξύ Άδωνη και Χατζηγιάννη- και να μην το έχουν κάνει πολιτικοί χώροι και οργανώσεις από την συστημική αριστερά μέχρι τον αντιεξουσιαστικό χώρο. Έχουμε χορτάσει από κλάψες και εκκλήσεις για κατανόηση της μεγάλης αφαίρεσης που λέγεται “νοικοκυραίοι” αλλά δεν ακούμε τίποτα για το πως έχουμε αφήσει την ροή της πληροφορίας έρμαιο στις στρεβλώσεις και τις παραχαράξεις της ακροδεξιάς στο διαδίκτυο και όχι μόνο. Για την ακρίβεια είναι εκπληκτική η ομοιότητα της επικοινωνιακής επίθεσης της ακροδεξιάς με την ανάλογη οργάνωση και φρασεολογία της αντίστοιχης Αμερικάνικης. Περιμένουμε άραγε σε δέκα χρόνια να γράψει η Κλάιν το επόμενο βιβλίο για το πώς το ΔΝΤ έκανε παιχνίδι στην Ελλάδα με οικονομολόγους σπουδαγμένους στην Αμερική και πληρωμένους δημοσιογράφους από payroll πολυεθνικών; Κανείς δεν κάνει λόγο για το πως θα μπορούσε να ενημερωθεί ο κόσμος γειτονιά με γειτονιά, σχολείο με σχολείο; Γιατί νομίζω ότι είναι εφικτό γονείς του αντι-καπιταλιστικού χώρου σε συνεργασία με δασκάλους να οργανώσουν προβολές και συζητήσεις. Βέβαια θα έπρεπε να ξεπεραστεί η παρωχημένη αντίληψη ότι αυτά θα έπρεπε να τα οργανώνει το “κοινωνικό” κράτος πρόνοιας. Δυστυχώς περιμένοντας τα πάντα από το “φιλικό” προς το χρήστη Κράτος , έχουν αφεθεί τα σχολεία στο έλεος φιλο-χουντικών διευθυντάδων ακόμα και νεοναζιστών όπως έγινε πρόσφατα σε νησί του Αιγαίου. Τελικά ενδιαφέρει τον αντικαπιταλιστικό χώρο η παραγωγή, η επικοινωνία και εν τέλη το “συγκεκριμένο”, ή απλά οι εξεγέρσεις και οι αντιστάσεις είναι για κάπου μακριά με ολίγο από ζούγκλα, ζέστη και εξωτικά χρώματα;<br /><br />Φυσικά όλα αυτά προϋποθέτουν και την οργάνωση της εργατικής τάξης ως τέτοιας είτε σε ταξικά σωματεία , είτε σε συμβούλια γειτονιάς είτε σε τοπικά-περιφερειακά κινήματα .. Όπως πάντα οι σφαγείς των λαών διαθέτουν ταξική συνείδηση , τη στιγμή που τα καλοπληρωμένα στελεχάκια στην Ελλάδα και διάφοροι Βερολινο-τρέντηδες με τα not so free press στο χέρι, κοροϊδεύουν ακόμα τον εαυτό τους, ότι είναι και αυτοί καπιταλιστές ή ότι ο καπιταλισμός λειτουργεί “somehow” αλλού στο κόσμο :<br /><br />**Ένας βετεράνος στρατιωτικών πραξικοπημάτων στην Αργεντινή εξήγησε τη συλλογιστική που επικρατούσε στο στρατό:”To 1955 πιστεύαμε ότι το πρόβλημα ήταν ο Χουάν Περόν, κι έτσι τον ανατ�